Αποστολία Ζώη: Μιλάει για την απώλεια του πατέρα της, που της άλλαξε τη ζωή!

Αποστολία Ζώη: Μιλάει για την απώλεια του πατέρα της, που της άλλαξε τη ζωή!

Αποστολία Ζώη: Μιλάει για την απώλεια του πατέρα της, που της άλλαξε τη ζωή!
Φωτογραφία: Serifian Art House

Η τραγουδίστρια και νικήτρια του πρώτου ελληνικού «Nomads» μιλάει πρώτη φορά για την απώλεια του πατέρα της, από καρκίνο, τον περασμένο Ιανουάριο, που της άλλαξε τη ζωή.

Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου

Συνομιλούμε στη 1:30 το πρωί, δυόμισι ώρες πριν η Αποστολία Ζώη επιβιβαστεί στο αεροπλάνο με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Είναι ευδιάθετη και ανυπόμονη για την εμπειρία που θα ζήσει. «Βρίσκομαι σε μια πολύ καλή περίοδο», μας λέει. «Ξεκινάω την καλοκαιρινή μου περιοδεία, με πρώτη στάση στη Νέα Υόρκη, παρέα με τον Γιώργο Σαμπάνη, και έπειτα μόνη με την ορχήστρα μου σε όλη την Ελλάδα. Επίσης, ετοιμάζω τη νέα μου δισκογραφική δουλειά, ενώ τον επόμενο Φεβρουάριο θα βρίσκομαι στο “Παλλάς”, στο έργο του Δημήτρη Ψαθά “Ζητείται Ψεύτης”, στο ρόλο της Πίτσας Κίτσας, την οποία είχε υποδυθεί η Μάρθα Καραγιάννη».

Ακούγεσαι χαρούμενη. Είσαι, πράγματι; Ή ανήκεις σ’ εκείνους που πιστεύουν πως όταν εκπέμπεις θετική ενέργεια, αυτή επιστρέφει σε σένα;
Η αλήθεια είναι ότι θέλω να απουσιάζει από τη ζωή μου ο αρνητισμός. Ωστόσο, την τελευταία πενταετία έχω περάσει δύσκολα – είναι ανάγκη πια για μένα να βρίσκω χαρά στην καθημερινότητά μου. Είναι η κινητήρια δύναμή μου. Αν, όπως λες, η θετική ενέργεια επιστρέφει, εννοείται πως θα τη δεχτώ!

Δυσκολίες στην προσωπική ή στην επαγγελματική σου ζωή;
Αφορούσαν καθαρά στην προσωπική μου ζωή και, αναπόφευκτα, επηρέαζαν την επαγγελματική μου.

Η μουσική λειτουργούσε θετικά στον ψυχισμό σου;
Χωρίς μουσική ποιος ζει; Εγώ, ευτυχώς, έκανα το χόμπι μου επάγγελμα και κάθε μέρα βρίσκω λόγους να χαμογελάω.

Από την αρχή το είχες καταλάβει αυτό ή όσο περνάνε τα χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά επιβεβαιώνεις την αρχική σου υποψία;
Η μόνη διαφορά είναι ότι αρχικά δεν πίστευα πως το τραγούδι θα γινόταν επάγγελμά μου. Θεωρούσα ότι θα γίνω γυμνάστρια – αυτό έχω σπουδάσει. Ευτυχώς, όμως, με κέρδισε το τραγούδι και μου έχει χαρίσει στιγμές γεμάτες συγκίνηση.

Παραμένει ίδια η συγκίνηση όπως στο ξεκίνημά σου;
Με τα χρόνια διαφοροποιείται. Μεταφράζονται με διαφορετικό τρόπο μέσα σου η αγάπη του κόσμου και οι μεγάλες επιτυχίες.

Μετανιώνεις που για κάποιο διάστημα είχες εξαφανιστεί από τη δισκογραφία, αλλά και γενικότερα από τη μουσική; Τι είχες πάθει;
Δε μ’ αρέσει να μετανιώνω για τις επιλογές μου, γιατί αυτές με έφτασαν στο σημείο που είμαι σήμερα. Για μένα εκείνη η περίοδος ήταν το μεγαλύτερο «δώρο» που μπορούσα να έχω κάνει στον εαυτό μου. Κάθε καλλιτέχνης χρειάζεται ένα διάλειμμα για να γεμίσει τις μπαταρίες του, ώστε να παρουσιάσει επιστρέφοντας κάτι που να πηγάζει από την ψυχή του. Χρειαζόταν, λοιπόν, να πάρω μια απόσταση από το χώρο, για να δω τι ακριβώς θέλω να κάνω ως καλλιτέχνης. Μπορώ να σου πω ότι πέρασα υπέροχα.

Και τι κατάλαβες;
Ότι αν μοιράζεις το χρόνο σου σωστά, μπορείς να έχεις καλύτερες ισορροπίες και να μη σε κουράζουν ούτε τα προσωπικά ούτε τα επαγγελματικά σου. Χρειάζεται σωστή διαχείριση χρόνου σε όλα.

Σήμερα, πάντως, δείχνεις πολύ cool.
Η ζωή είναι απλή. Εκεί καταλήγω. Έχω θέσει τους στόχους μου και προχωράω. Κυκλοφόρησα το νέο μου τραγούδι με τη Heaven Music, με τίτλο «Φεύγω», ένα κομμάτι δύο νέων, ταλαντούχων δημιουργών, του Χρήστου Σαντικάι και του Λεωνίδα Σώζου, στη μουσική και τους στίχους αντίστοιχα. Αυτό σηματοδοτεί τη νέα μου αρχή. Για μένα το «Φεύγω» σημαίνει ότι κάνω restart στη ζωή μου. Όπως λέει και το τραγούδι, «Φεύγω, απ’ τα παλιά δραπετεύω, σ’ άγνωστη γη ταξιδεύω». Έτσι έκανα: πήγα στην Κολομβία, σε μια άγνωστη γη, και σ’ αυτό το μαγικό μέρος γυρίσαμε το video clip μ’ ένα κινητό.

Δεν παίρνεις μεγάλο ρίσκο μηδενίζοντας πολλές φορές το κοντέρ;
Φυσικά! Δε σου κρύβω πως όταν παίρνω μια τέτοια απόφαση, σκέφτομαι όλα τα πιθανά σενάρια. Όπως και τότε που είχα αποσυρθεί, υπήρχε στο μυαλό μου ότι μπορεί να μην ξαναγυρίσω στο τραγούδι. Πάντα μια πράξη εμπεριέχει ρίσκο. That’s life!

Δε φοβάσαι μήπως σου ξανάρθει η επιθυμία να κάνεις ένα μεγάλο διάλειμμα από τη μουσική και ν’ ασχοληθείς, ενδεχομένως, με κάτι άλλο;
Τη μουσική δεν την άφησα ποτέ, απλά άλλαξε η μορφή της στην καθημερινότητά μου. Όσο για το αν θα ασχοληθώ με κάτι άλλο, είμαι άνθρωπος της εξέλιξης και οτιδήποτε με ιντριγκάρει καλλιτεχνικά έχω ανάγκη να το δοκιμάσω.

Φοβάσαι την αποτυχία;
Για μένα αποτυχία είναι το να είσαι δυστυχισμένος – όλα τα υπόλοιπα είναι για το θεαθήναι. Θέλω να κλείνω την πόρτα του σπιτιού μου και να χαμογελάω. Αυτό είναι επιτυχία!

Πάντα έτσι σκεφτόσουν;
Όχι. Έχω περάσει από πολλά στάδια για να καταλήξω σ’ αυτό. Όλα μού ήταν χρήσιμα. Όλα! Και πολύ σημαντικά.

Η επιλογή σου για καθημερινή τηλεοπτική παρουσία μέσα από ένα παιχνίδι έγινε για να ξανασυστήσεις τον εαυτό σου στο κοινό ή για άλλους λόγους;
Η αλήθεια είναι ότι και για μένα ήταν τρομακτική η ιδέα της καθημερινής έκθεσης μέσα από ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα. Είχα, όμως, ανάγκη να ζήσω αυτή την εμπειρία, να βιώσω μια άλλη καθημερινότητα και να δω αν μπορώ να αντέξω κάτω από τόση πίεση. Το συζήτησα με την οικογένειά μου και με τους συνεργάτες μου και τελικά πήρα τη μεγάλη απόφαση να ταξιδέψω στο Παλαουάν.

Είσαι η δεύτερη γυναίκα παγκοσμίως, στα 15 χρόνια που προβάλλεται το «Nomads», που έφυγες νικήτρια. Με την απόσταση των πέντε μηνών από το τέλος του παιχνιδιού τι κρατάς; Ποια ήταν τα καλά και ποια τα άσχημα;
Ευτυχώς, ως άνθρωπος και οργανισμός αποβάλω οτιδήποτε αρνητικό και κρατάω μόνο τα θετικά. Πέρα από κάποια θέματα που αντιμετωπίζω ακόμα με τον ώμο, τον αυχένα, τον αστράγαλο και το χαμηλό μου αιματοκρίτη, έχω μόνο καλά να θυμάμαι από το «Nomads». Είναι πολλά τα οφέλη από ένα τέτοιο ταξίδι σε πολλά επίπεδα. Καταρχάς, αισθάνομαι πιο δυνατή. Γιατί είναι μεγάλο σχολείο να έρχεσαι αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό σ’ αυτές τις συνθήκες και να τα καταφέρνεις. Κέρδισα εμπειρίες και, πάνω απ’ όλα, φίλους με τους οποίους μας δένει κάτι μοναδικό.

Δε φοβήθηκες στη διάρκεια του παιχνιδιού μήπως «τσαλακώσεις» σε τέτοιο βαθμό την εικόνα σου, ώστε να γίνεις αντιπαθής στο κοινό;
Όχι. Δε φοβάμαι να τσαλακώσω την εικόνα μου. Αυτό που με φοβίζει στις μαγνητοσκοπημένες εκπομπές είναι το μοντάζ. Στο βωμό της τηλεθέασης πολλά έχουν γίνει.

Θεωρείς υπερβολικές κάποιες από τις τότε αντιδράσεις σου; Λογικές, βέβαια, αν σκεφτεί κανείς πως η ζωή σου για τρεις μήνες περιστρεφόταν γύρω από το παιχνίδι.
Το γεγονός ότι διογκώνονται και τα σημαντικά και τα ασήμαντα σ’ ένα τέτοιο παιχνίδι, είναι δεδομένο. Πράγματα που έξω δε σε απασχολούν, εκεί είναι θέμα επιβίωσης. Θα είχε πλάκα, βέβαια, να υπήρχαν κάμερες και μικρόφωνα 24 ώρες το 24ωρο, ώστε να έχει ο τηλεθεατής καλύτερη άποψη των δυσκολιών που υπάρχουν. Ποιος ξέρει, ίσως γίνει στο επόμενο ριάλιτι επιβίωσης. (γέλια)

Στο οποίο θα συμμετείχες; Έστω σε κάποιο επόμενο «Survivor»;
Αυτά γίνονται μία φορά στη ζωή σου και σε ακολουθούν μέχρι το τέλος. Ποτέ, όμως, δε θα έλεγα όχι στα παιχνίδια.

Συνέχισες να κρατάς επαφή με συμπαίκτες σου;
Ναι, φυσικά. Ευτυχώς, τώρα πια έχουμε κινητά! (γέλια)

Έχεις ξαναδεί τα επεισόδια από τότε;
Το μόνο που έχω δει είναι ο τελικός, γιατί ήθελε να τον δούμε παρέα ο πατέρας μου.

Πώς σου φάνηκε ο εαυτός σου;
Η πραγματικότητα ήταν πιο δύσκολη απ’ ό,τι φαινόταν στην τηλεόραση.

Οι περισσότεροι από εκείνους που συμμετέχουν σε τέτοιου είδους παιχνίδια το κάνουν για περαιτέρω προβολή, αλλά και για να προωθήσουν τη δουλειά τους. Εσύ, πόσο βοηθήθηκες επαγγελματικά από το «Nomads»;
Πιστεύω ότι με γνώρισαν περισσότεροι άνθρωποι, μικρότερης ηλικίας. Επαγγελματική πρόταση λόγω της συμμετοχής μου στο «Nomads» δεν είχα. Με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμουν πριν συνέχισα να συνεργάζομαι και μ’ αυτούς που συναναστρέφομαι επαγγελματικά συνεχίζω.

Το σώμα σου, πάντως, ωφελήθηκε. Είσαι πιο fit απ’ όσα χρόνια σε γνωρίζω.
Από τις πρώτες εβδομάδες έχασα έξι κιλά. Το μόνο κακό είναι ότι έχασα και μυϊκό ιστό. Κατά τ’ άλλα, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Όχι ότι μ’ αρέσει να είμαι τόσο αδύνατη. Όσο για το fit, ανυπομονώ να ξεπεράσω τους τραυματισμούς και να επιστρέψω στο γυμναστήριο.

Τι έκανες με τα χρήματα από το έπαθλο; Θυμάμαι που έλεγες πως θα τα διέθετες για την ανέγερση ενός ναού.
Τα χρήματα ακόμα δεν τα έχω πάρει. Έχω, όμως, πολλά στο μυαλό μου που θα ήθελα να κάνω. Ωστόσο, όταν πρόκειται για προσωπική φιλανθρωπία, δεν αισθάνομαι άνετα να το συζητάω, γιατί για μένα δεν εκφράζεται δημόσια. Αυτό, όμως, που μπορώ να ανακοινώσω είναι ότι ετοιμάζω μια μεγάλη φιλανθρωπική συναυλία το Νοέμβριο, για τον καρκίνο, στην οποία θα συμμετέχουν αγαπημένοι φίλοι, τραγουδιστές και ηθοποιοί. Θα καλέσω όλο τον κόσμο να βοηθήσει.

Θα είναι για τον καρκίνο λόγω της απώλειας του πατέρα σου;
Έχω χάσει και τους δύο γονείς μου από καρκίνο. Έχω βιώσει στο πετσί μου τι σημαίνει αυτή η αρρώστια. Σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον καρκίνο, θα είμαι εκεί. Ακούω τη λέξη και τρομάζω πια.

Να υποθέσω πως η συμμετοχή σου στο «Nomads» ήταν ένας τρόπος να στείλεις κάποιο μήνυμα στον μπαμπά σου, ο οποίος τότε βρισκόταν στη ζωή και σε παρακολουθούσε κάθε βράδυ;
Κάθε μου νίκη, αλλά και όλη μου η διαδρομή στο παιχνίδι ήταν αποκλειστικά και μόνο για εκείνον.

Γιατί αποφάσισες να κρατήσεις κρυφή την αρρώστια του; Ελάχιστοι το γνώριζαν, ακόμα και στο παιχνίδι κανείς δεν υποψιάστηκε πως συνέβαινε κάτι σοβαρό στο σπίτι σου. Ο ίδιος δεν ήθελε ή εσύ το επέλεξες;
Ο λόγος που δε μοιράστηκα με πολλούς αυτό που συνέβαινε ήταν γιατί δεν ήθελα να φέρω σε δύσκολη θέση τον πατέρα μου, που έδινε τη δική του μάχη, αλλά και γιατί δε θέλω να με λυπούνται. Δεν είναι ωραίο να θυμίζεις σε κάποιον τι έχει, παρά μόνο να του δείχνεις με το δικό σου τρόπο ότι μπορεί να παλέψει, όπως πάλευα κι εγώ εκεί μέσα. Επέλεξα αυτό το δρόμο. Τώρα δειλά-δειλά αρχίζω και το συζητάω.

Πώς ήταν η περίοδος της αρρώστιας του;
Τα τελευταία πέντε χρόνια στην οικογένειά μου ήταν πολύ δύσκολα. Όσα σπίτια έχουν περάσει αυτή την αρρώστια, μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ. Γιατί όταν κάποιος πάσχει, είναι όλοι άρρωστοι. Δε θέλω να εστιάζω στα αρνητικά. Το μόνο που επιθυμώ να μοιραστώ είναι ότι σ’ αυτό το διάστημα είχα την ευκαιρία να συζητήσω τα πάντα με τους γονείς μου, να μου λυθούν απορίες, να τους γνωρίσω και να με γνωρίσουν καλύτερα και να πούμε δυο απλές κουβέντες που πολλές φορές μας δυσκολεύουν, όπως το «σ’ αγαπώ». Είμαι χαρούμενη που πρόλαβα να τα μοιραστώ όλα αυτά μαζί τους και το προτείνω σε όλους. Είτε υπάρχει αρρώστια είτε όχι, είναι λυτρωτικό.

Ήταν διαφορετική η φυγή του μπαμπά σου από της μαμάς σου, που είχε προηγηθεί;
Η απώλεια είναι πάντα απώλεια. Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Απλά, της δίνεις χρόνο να πάρει τη θέση της.

Στην τόσο συγκινητική ανάρτησή σου εκείνο το απόγευμα του Ιανουαρίου χαρακτήρισες τον μπαμπά σου «ήρωά» σου και έγραψες: «Θα είσαι πάντα εδώ». Σε ποιες στιγμές φέρνεις στο μυαλό σου τους γονείς σου;
Οι γονείς μου είναι εδώ. Κάθε φορά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη είναι σαν να βλέπω τη μητέρα μου, καθώς μοιάζαμε σαν δυο σταγόνες νερό. Κάθε φορά που κάτι με δυσκολεύει, θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα, ακόμα κι αν δεν το πιστεύει κανείς άλλος. Στα μάτια μου ήταν ο «ήρωάς» μου γιατί ήταν πολυτάλαντος – μπορούσε να χτίσει μέχρι και σπίτι, κάτι το οποίο είχε κάνει. Ήταν μια ήρεμη δύναμη και έκανε κι εμένα να προσπαθώ καθημερινά, ώστε να γίνομαι καλύτερη.

«Με έκανες δυνατή. Να επιβιώνω στα πιο δύσκολα. Σαν να με προετοίμαζες γι’ αυτό που έρχεται», έγραψες επίσης.
Ο πατέρας μου με μεγάλωσε χωρίς ν’ ακούσω ποτέ από το στόμα του ότι αυτό που θέλω να κάνω είναι πάρα πολύ δύσκολο. Πάντα μου έλεγε: «Δοκίμασέ το, μπορείς». Ακόμα και για εργασίες που δεν είναι και τόσο «γυναικείες», όπως τα μαστορέματα. Ουσιαστικά, μ’ αυτό τον τρόπο δομήθηκε η σκέψη μου, έτσι έμαθα πώς να επιβιώνω και να μην τα παρατάω ποτέ.

Νιώθεις μόνη τους τελευταίους μήνες;
Είναι μια καινούργια ζωή για μένα, ένα restart. Μαθαίνω να ζω χωρίς τους βασικούς πυλώνες της ζωής μου. Θέλει χρόνο. Και τον έχω δώσει στον εαυτό μου. Κάθε μέρα, όμως, αισθάνομαι τους γονείς μου μαζί μου, νιώθω ότι με προστατεύουν.

Έχεις περισσότερο ανάγκη πια τη συντροφικότητα; Έναν άνθρωπο που να ηρεμεί τους φόβους, τις ανασφάλειες και να απαλύνει κάπως τον πόνο;
Η συντροφικότητα στη ζωή μου είναι θεμέλιο. Είμαι από τους τυχερούς, γιατί έχω μεγαλώσει σε μια τέτοια οικογένεια, ενώ έχω και δυνατές φιλίες που θεωρώ δεύτερη οικογένειά μου. Δε σου κρύβω ότι έχω ζητήσει περισσότερο τη βοήθειά τους τον τελευταίο καιρό και εκείνοι στέκονται δίπλα μου σαν βράχοι. Όσο δυνατός κι αν είναι ένας άνθρωπος φαινομενικά, πάντα χρειάζεται την αγκαλιά και την ασφάλεια.

Είσαι δυνατή ή δείχνεις έτσι για να μη γίνεις ευάλωτη σε όσους θελήσουν να σε εκμεταλλευτούν συναισθηματικά;
Είμαι δυνατή για τους αδύναμους και, πολλές φορές, παίρνω το ρόλο της μητέρας. Αν δω μπροστά μου αδικία ή εκμετάλλευση, θα βγω μπροστά να υποστηρίξω τον πιο αδύναμο με όποιο κόστος. Δε με πειράζει να με εκμεταλλευτούν συναισθηματικά, αρκεί να νιώθω ότι έκανα μια καλή πράξη.

Στο σχολείο ήσουν αρχηγός, όπως στο παιχνίδι;
Στο Δημοτικό αισθανόμουν αρκετά δυνατή. Όλα άλλαξαν όταν μπήκα στην εφηβεία – άλλαξα πόλη λόγω του πρωταθλητισμού, κλείστηκα στον εαυτό μου και ήταν μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου. Ευτυχώς, στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε η κατάσταση.

Ο αρχηγός της δικής σου ζωής ποιος ήταν; Ο μπαμπάς σου;
Ήταν μοιρασμένο. Μέσα στο σπίτι ήταν ξεκάθαρα η μητέρα μου, αλλά εκτός σπιτιού, με διαφορά, ο πατέρας μου. Αυτό θα πει ισορροπία!

Είναι ωραίο, πάντως, που χαμογελάς.
Κάθε φορά που σκέφτομαι την καθημερινότητά μας ως οικογένεια, χαμογελάω.

Τι σήμαιναν οι χωρισμοί στην προσωπική σου ζωή; Πόνος και απομόνωση ή μια ευκαιρία για ενδοσκόπηση και η αρχή για κάτι καινούργιο;
Αν δεν περάσεις και από τις δύο καταστάσεις, πώς μπορείς να τις εκτιμήσεις;

Πληγώθηκες περισσότερο απ’ όσο πλήγωσες στην ερωτική σου ζωή;
Δε μ’ αρέσει ούτε να πληγώνω ούτε να πληγώνομαι. Αλλά δεν μπορώ ν’ απαντήσω, γιατί δεν αφορά μόνο εμένα.

Έχεις εμπιστευτεί λάθος ανθρώπους;
Οι άνθρωποι που μ’ ενδιαφέρουν πραγματικά και όχι επιφανειακά δε μ’ έχουν απογοητεύσει ποτέ. Τους εμπιστεύομαι για μια ζωή. Όταν γνωρίζω έναν καινούργιο άνθρωπο είμαι καλοπροαίρετη, χωρίς δεύτερη σκέψη, μέχρι να μου αποδείξει ότι δεν πρέπει να είμαι αλλιώς. Αν δε με απογοητεύσει, μπαίνει στο στενό μου κύκλο. Ακόμα και τώρα δημιουργώ δυνατές φιλίες και είμαι χαρούμενη γι’ αυτό.

Το ένστικτό σου λειτουργεί;
Όταν το ακούω, δεν πέφτει ποτέ έξω. Οι παρεμβολές μού το μπερδεύουν λίγο. (γέλια)

Είσαι από τις παραδοσιακές γυναίκες, που προϋπόθεση για να αποκτήσουν παιδί είναι ο γάμος;
Όταν έχεις ένα πρότυπο οικογένειας σαν τη δική μου, είναι δύσκολο να σκεφτείς διαφορετικά. Αν ποτέ αποφασίσω να δημιουργήσω οικογένεια, θα ήθελα να είναι στο πλαίσιο αυτής στην οποία μεγάλωσα.

Γιατί δεν το αποφάσισες ακόμα; Δε βρέθηκε ο κατάλληλος σύντροφος;
Όχι. Είναι κάτι που με φοβίζει πολύ. Γιατί ο γάμος έχει γίνει πλέον fast food. Είναι ένα πάρτι που τελειώνει μετά από έξι μήνες ή ένα χρόνο. Ή, ακόμα χειρότερα, μετά από λίγα χρόνια μ’ ένα παιδί. Κι αυτό με τρομάζει. Το έχω πολύ ιδανικά στο μυαλό μου και δεν ξέρω αν θα μπω ποτέ στη διαδικασία να το κάνω. Ίσως μόνο αν γίνει εντελώς παρορμητικά.

Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος 
Μακιγιάζ – χτένισμα: Κωνσταντίνα Μιχοπάνου 
Ευχαριστούμε το «Nalu», Λ. Ποσειδώνος, Άλιμος, τηλ. 210 9880990, www.nalu.gr, για την ευγενική φιλοξενία. 

Πηγή : Περιοδικό Hello!, τ. 167

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *