Χτύπα το

«Αν δεν χτυπάω δεν είμαι καλά», Sake Tatoo Crew

ΟΠ. χτύπησε τις προάλλες άλλο ένα τατουάζ στο αριστερό του χέρι, που για εκείνον σημαίνει, λέει, πολλά, αλλά δεν εξηγεί, γιατί το ‘χει για κακό να αναλύει επιπόλαια τους συμβολισμούς που για κάποιους είναι τέχνη, για άλλους ακατανόητη εμμονή, για εκείνον τα πάντα και όχι «λερωμάδα στον καρπό», όπως ίσως να του έλεγα εγώ επιθετικά ή η γιαγιά του η Νίκη, που φοράει μπροστά της μακρυμάνικα μπλουζάκια για να αποφεύγεται η εξήγηση –που δεν είναι ακριβώς αναλυτική αλλά ενστικτώδης, όπως ό,τι καλλιτεχνικό γεννιέται και πλάθεται με αγάπη. «Ποτέ δεν θα καταλάβω τι σε σπρώχνει και χτυπάς στο σώμα σου ανθρώπους, σύμβολα, πρόσωπα και γραμμές, ίσως γιατί –προσωπικά– δεν σκέφτομαι τη στιγμή, την παρόρμηση, αλλά το μέλλον –το λεπτό εκείνο, το αναποδογύρισμα του εγκεφάλου, που θα ‘χεις μετανιώσει το ακαριαίο παρελθόν και θα αναζητάς να απαλλαγείς από την κυτταρική σου μνήμη και από αυτό που σε πόνεσε, αλλά θα στο θυμίζει πάντοτε το κορμί, η ξυραφιά και η ζωγραφιά με τη βελόνα –εκείνο το στίγμα που όσο και να το σκεπάσεις με άλλα τατουάζ, θα διακρίνεται αχνά», είπα. «Δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη. Είναι κομμάτι μου!», αντέτεινε θυμωμένα.

Άγγιξα το χέρι του, αφελώς, για να διαπιστώσω αν έκαναν λακκούβες τα χέρια μου στο σχηματισμένο. Και θυμήθηκα ένα φίλο μου στον στρατό, στα φυλάκια του Καϊμακλίου, που είχε πάρει μια Κυριακή ένα στυλό, μια βελόνα μακρόστενη της μοδίστρας μάνας του, έναν αναπτήρα, και κρατώντας το περιοδικό «Φλας» με γυμνό το κορμί του Τζιμ Μόρισον σε αφίσα προσφοράς να περιφέρεται στα μάτια του και στην αντιγραφή που επιδίωκε, προσπαθούσε να τραβήξει σε προσχέδιο μια άγκυρα, ένα βυθισμένο πλοίο και ένα κασελάκι που διέκρινες δίπλα από ένα αμπάρι –μάταια. Αίμα και τσιρότα, πληγές που δεν θα ‘κλειναν εύκολα –όχι, ο Sake του Π. στο Χαλάνδρι, ο καλλιτέχνης και μέγας δερματικός ζωγράφος του καιρού των γκράφιτι, δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτά.

Είναι κι αυτοί βέβαια που το μετανιώνουν. Που εκείνη η σκαλισμένη με διαπεραστικό βέλος καρδιά –συνήθως άγαρμπα μπαρουτιασμένη, βίαια, σαν σε ναυτικού βγαλμένου από το «Πούσι» του Καββαδία, σκοτεινιασμένη και γραφική– σταματά να αφορά τη «Γ» για την οποία συνέβη ως έκπληξη ένα απόγευμα Σαββάτου στου Μάκη, στο Μοναστηράκι, αφού μετατράπηκε μετά σε «Π» ή αργότερα σε «Χ» –όπως συμβαίνει συνήθως στα κεραυνοβόλα. Είναι αυτή η επιπολαιότητα που δεν προλαβαίνει να κοσκινίσει το αληθινά –και εν δυνάμει– παντοτινό απ’ την προσωρινότητα που επιφέρουν συνήθως οι εύκαιρες συμπάθειες και μερικά καλά sex που ανάγονται σε αξίες και «για πάντα» –που συνήθως σημαίνουν μόνο «τώρα» και προσωρινή επίδειξη έρωτα με δερματοστιξία. Αλλά τα σύμβολα μπορεί να είναι και δύναμη για κάποιους. Ή ευχαρίστηση, όπως μία προσπάθεια που μετατρέπεται σε απροσδόκητη νίκη και διαρκή χαρά θέλοντας πάντοτε να έχει σχέση με τη μνήμη. Ένας άντρας που ξεκινάει από τα ράστα μαλλιά του μικρά τετράγωνα –σαν φύλλα απλωμένα– για να καταλήξουν σε δύο πελώρια μάτια που σχηματίζουν αταξινόμητο πρόσωπο ή κάτι σαν κεφάλι. Ένα κορίτσι με σκουλαρίκια στ’ αφτιά και λεπτό χαμόγελο, που είδε τα τετράγωνα της θύμησής της να φτιάχνουν λεπτότερα μαθηματικά στοιχεία στην πλάτη της, με δύο πελώριους δράκους να ισορροπούν στην κορυφή τους. Ένας άντρας που δούλευε σε μηχανουργείο και –πώς του ‘ρθε!– σχημάτισε κάτι σαν βιολέτα στον αριστερό του καρπό, με ασπρόμαυρα κοράκια γύρω να μετατρέπονται σε γράμμα της αλφαβήτου –μάλλον του παιδιού του που σκοτώθηκε σε δυστύχημα στην Κοκκινιά με τη μηχανή του. Είναι κι άλλοι που γράφουν «εγώ ο κανένας» (στα ελληνικά), «love and hate» ή βάζουν τον καλλιτέχνη Orge να φτιάξει τον πιο χρωματιστό Μέσι τής έως τώρα δημιουργικής του διάθεσης –ακόμη και σε αυτή τη σύμβαση «ο πελάτης», προφανώς, «έχει πάντα δίκιο».

Μιλώντας με τον Π. στο τηλέφωνο, και ρωτώντας τον ξανά «γιατί πάλι;», επιφυλακτικός –ακόμη– εγώ στη λογική του tattooing, μου ανέφερε εκείνο που δεν περίμενα, πως θα ‘φτιαχνε δεσμό με τη δική μου λογική –την κάπως ποιητική και συντηρητική: «Όλο αυτό είναι μία προπόνηση, μία άσκηση, σαν τον όρθρο των 2 το πρωί στο Άγιον Όρος –προσκύνημα είναι και τα τατουάζ, μη νομίζεις, κάτι που πηγάζει από το πιο βαθύ σου μέσα. Το χτύπημα λοιπόν, φίλε, σε κάνει να αντέχεις στον πόνο –κι ο πόνος, όπως πολύ καλά γνωρίζεις, παραμένει αναπόφευκτος. Είτε με δράκους, είτε με σύμβολα, είτε με γραφικές καρδούλες. Όσο κι αν τον σβήνεις, έχει ήδη γράψει αναλλοίωτα –και έξω σου και μέσα σου».

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *