DanSing 6: Ως πότε ο φιλανθρωπικός μανδύας θα καλύπτει την κακή τηλεόραση;

DanSing 6: Ως πότε ο φιλανθρωπικός μανδύας θα καλύπτει την κακή τηλεόραση;

DanSing 6: Ως πότε ο φιλανθρωπικός μανδύας θα καλύπτει την κακή τηλεόραση;

Η ρήση «practice makes perfect» φαίνεται πως δεν βρίσκει εφαρμογή στο DanSing 6, εύκολα το χειρότερο μιας σειράς που θα ανέμενε κάποιος ότι, αν μη τι άλλο, θα παρουσίαζε κάποια σχετική βελτίωση από χρονιά σε χρονιά. Ποιος να το περίμενε, όμως, ότι θα έφτανε η μέρα που θα λέγαμε «πού είσαι Χουλιάρα» και «πού είσαι Χριστιάνα» (όχι, «πού είσαι Τζέικ» δεν είπαμε, δεν είμαστε τόσο απελπισμένοι) – η απουσία τόσο του εμπνευστή και ιθύνοντα νου του franchise όσο και της αρχικής παρουσιάστριας που του έδωσε (και της έδωσε) ώθηση, ήταν κάτι περισσότερο από εμφανής. Ο Γιώργος Χουλιάρας ήταν ένας αληθινός showrunner, επέλεγε τους παίκτες, έκανε τα κονέ, έλεγχε το promotion και σε κάθε live ήταν στ’ αυτιά παρουσιάστριας κι επιτροπής, καθοδηγώντας τους με ασφάλεια έξω από στραβοπατήματα, αμήχανες στιγμές ή ανιαρές κοιλιές. Στο φετινό, αναρωτιέμαι εάν γνωρίζουν έστω και τα βασικά, όχι καλής (αυτό το πουλί έχει πετάξει εδώ και χρόνια) αλλά στοιχειώδους τηλεόρασης. Ένα κλειστοφοβικό στούντιο, ένα μάλλον θλιβερό green room σαν σκηνικό που περίσσεψε από αχρησιμοποίητο πιλότο, κακός φωτισμός, ανθυποσελέμπριτις με μοναδικό προσόν το ότι ήταν διαθέσιμοι και κάποιοι «επαγγελματίες» που απέδειξαν ότι ο όρος πραγματικά δεινοπαθεί στο μικρό μας χωριό (τα εισαγωγικά βίντεο όπου οι δυο τους αντάλλαζαν χαριτωμενιές κάνουν την ομήγυρη του «Power of Love» να μοιάζει με think tank γεωπολιτικής και διεθνών σχέσεων).

Η κριτική επιτροπή δεν είναι κι από τις χειρότερες, διαθέτει τουλάχιστον αληθινούς επαγγελματίες που γνωρίζουν αν μη τι άλλο το αντικείμενό τους, όμως, η έλλειψη χημείας, συντονισμού και αυθορμητισμού έκαναν τα μέλη της να μοιάζουν με εκείνο το πίσω τραπέζι της γαμήλιας δεξίωσης όπου καταλήγουν οι ξέμπαρκοι κι οι αντιπαθείς μακρινοί συγγενείς και περνούν όλο το βράδυ κοιτώντας και χαμογελώντας αμήχανα ο ένας του άλλου. Ο μόνος που διασώθηκε κάπως -κι αυτό κυρίως χάρη στις γνώσεις του και τη χαλαρή προσωπικότητα- είναι ο περσινός νικητής (με την ομάδα House of Drama) του «Ελλάδα έχεις ταλέντο» Μάριος Μιλτιάδους, ενώ για τον Χρήστο Δάντη ας πούμε πως το νέο του άσμα «Καριόλα σε μισώ» (σοβαρά όμως) δεν είναι η χειρότερη στιγμή της καριέρας του. Όσο για την παρουσιάστρια Κωνσταντίνα Ευριπίδου, καμία έκπληξη κι εδώ, αμήχανη, άνευρη και υπερβολικά στημένη έμοιαζε να ενδιαφέρεται περισσότερο για την εικόνα της παρά για τα όσα συνέβαιναν γύρω της (που να πούμε την αλήθεια δεν ήταν και πολλά).

Ο φιλανθρωπικός χαρακτήρας του show (όλα τα έσοδα θα διατεθούν για τη στήριξη του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ) σώζει μεν τους εθελοντές παίκτες από τη σκληρή κριτική (επιτροπής και κοινού), όμως, δεν αποτελεί πανάκεια για την κακή τηλεόραση. Και το DanSing 6 είναι κακή, προχειροστημένη και απολύτως ξεπερασμένη τηλεόραση που νομίζαμε πως αφήσαμε στην προηγούμενη δεκαετία και δυστυχώς επισκιάζει τον όποιο ευγενικό σκοπό. Γιατί, το να μαζέψεις απλά χρήματα από την TV μπορείς να το κάνεις π.χ. και με ένα πλάνο που να δείχνει για τρεις ώρες ένα ενυδρείο με το ψάρι-καθαριστή επί τω έργω κι από κάτω ένα τηλέφωνο επικοινωνίας. Ακόμα κι αυτό θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *