«Dystopia: Il Paradiso»: Μήπως όλοι ζούμε σε έναν τεχνητό παράδεισο;

«Dystopia: Il Paradiso»: Μήπως όλοι ζούμε σε έναν τεχνητό παράδεισο;

«Dystopia: Il Paradiso»: Μήπως όλοι ζούμε σε έναν τεχνητό παράδεισο;

Η θεατρική παράσταση με τίτλο Dystopia: IlParadiso είναι εμπνευσμένη από τον τίτλο της πρώτης πλατφόρμας νέων δημιουργών του ΘΟΚ, «dubitanda», της οποίας καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Στέφανος Δρουσιώτης. Η πλατφόρμα dubitanda έχει χαρακτήρα ανατρεπτικό και αντισυμβατικό.

Ο δραματικός μονόλογος με τίτλο Dystopia: IlParadiso, πρωτότυπο έργο της Διδάκτορος της Νεοελληνικής Φιλολογίας, Μαριάννας Παφίτη, είναι η ιστορία της διάγνωσης μιας χρόνιας νόσου και της εξέλιξής της σε αναπηρία. Εν μέρει βιωματικό, το κείμενο γράφτηκε αξιοποιώντας τη μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού. Τα όρια της δυστοπικής πραγματικότητας και της παραδεισιακής καταφυγής στο όνειρο και το παρελθόν διαχέονται σε ένα κράμα πολλαπλών συμβολισμών που μεταμορφώνουν την ιδιωτική ιστορία σε μια γενικότερα ανθρώπινη κατάσταση στην οποία μπορεί να εμπλακεί ο καθένας.

Στο μονόλογο χρησιμοποιούνται σύγχρονες μέθοδοι γραφής, όπως ο ελεύθερος συνειρμός. Η μνήμη αφήνεται ελεύθερη να ανακαλέσει την ιστορία μιας διάγνωσης μιας χρόνιας ασθένεια και την εξέλιξή της σε αναπηρία. Το προσωπικό βίωμα πλαισιώνεται από το κοινωνικό περιβάλλον το οποίο επιδρά καταλυτικά στη ψυχολογία της πρωταγωνίστριας και την αναγκάζει να βρίσκεται σε μια διαρκή αντιπαλότητα μαζί του. Η αγωνία της αποδοχής αναδεικνύει, ως βασικό υφολογικό χαρακτηριστικό της εξιστόρησης, την ειρωνεία, τον αυτοσαρκασμό και το σαρκασμό. Η οπτική είναι ρεαλιστική και η γλώσσα του κειμένου οικεία και καθημερινή. Με την προοπτική μελλοντικής έκδοσης του μονολόγου, επιλέγεται η κοινή νεοελληνική. Οι μονόλογοι εξιστορήσεων προσωπικών βιωμάτων είναι μια σύγχρονη λογοτεχνική και δραματουργική τάση η οποία φέρει το βίωμα και τη δραματική τέχνη σε έναν ιδιαίτερα ενδιαφέρων διάλογο ο οποίος στοχεύει τη διερεύνηση των δυνατοτήτων έκθεσης του σύγχρονου ψυχισμού.

Τη σκηνοθεσία και εικαστική επιμέλεια της παράστασης αναλαμβάνει ο performer και εικαστικός Λούκας Ιωάννου ο οποίος, στο έργο του εμπνέεται από την ιατρική επιστήμη και δη τον χώρο της νευρολογίας. Σκηνοθετικά, η παράσταση αξιοποιεί όλα τα μέσα που χρειάζεται η ηθοποιός για να υποστηρίξει τον ρόλο της και τα οποία ο Ιωάννου χειρίζεται επί σκηνής καθώς η παράσταση δεν αποκρύπτει από τον θεατή κανένα βοηθητικό εργαλείο. Η δυστοπία της αναπηρίας παρουσιάζεται με φόντο τον χαμένο παράδεισο της παιδικότητάς μας, της υγείας και της ψυχικής ισορροπίας.

Το έργο έχει παραστατικό χαρακτήρα και προσκαλεί τους θεατές σε μία βιωματική εμπειρία. Ο θεατής μετέχει ενεργά σε μία διαδικασία μύησης στον κόσμο των συμβολισμών της ψυχολογίας και της αναπηρίας. Το έργο συνθέτει σε ένα ενιαίο όλον εικόνα, ήχο και σκηνική δράση.

Τη μουσική της παράστασης υπογράφει η Μαρία Ζαννέτου η οποία μεταφέρει στη μελωδία της τη ρεαλιστική αλλά και την ονειρική διάσταση του κειμένου. Ήχοι σύγχρονοι και ωμοί συνδυάζονται με μελωδικά διαλείμματα δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα άλλοτε ωμή και άλλοτε υποβλητική. Η αντίφαση του ψυχισμού που διέπει την πρωταγωνίστρια του μονολόγου γίνεται μουσική εξίσου αντιφατική και αντισυμβατική.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν ένα άτομο με χρόνια νευρολογική πάθηση αναλαμβάνει το ρόλο του ηθοποιού; Η ηθοποιός, τοποθετημένη στη σκήνη, με προβαλλόμενο φόντο ένα ουτοπικό τοπίο, που μοιάζει με τον παράδεισο που έχουμε αποτυπωμένο στην μνήμη μας, ουσιαστικά είναι η ίδιοα ο φορέας της δυστοπίας. Η περφόρμερ, ως άτομο με χρόνια νευρολογική πάθηση, αντιμετωπίζει, επίσης, γνωστικά προβλήματα. Τι συμβαίνει τότε, όταν όλα τα βοηθήματα (π.χ. βοηθήματα βάδισης, προβολή κειμένου κ.ά.) είναι εμφανή στο κοινό; Τίποτα δεν ωραιοποιείται, τίποτα δε μένει κρυφό. Μήπως όλοι ζούμε σε ένα τεχνητό παράδεισο και η υποτιθέμενη ευτοπία μας δεν είναι παρά μια δυστοπία πολλαπλών αναπηριών;

Η αναπηρία σταματά τη δημιουργικότητα ή τη διευρύνει; Το έργο αναζητά νέους τρόπους έκφρασης και θέτει πολιτικά και κοινωνικά ερωτήματα.  Ο «εγκλεισμός» που βιώνει ένα άτομο με αναπηρία, η συμμετοχή του στα κοινά και η θέση του στην κοινωνία της Κύπρου είναι βασικά ζητήματα που προκύπτουν από το προτεινόμενο έργο.

Το έργο θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Αποθήκες ΘΟΚ,στις 14 & 15 Οκτωβρίου, ώρα έναρξης 20.30.

Κείμενο: Μαριάννα Παφίτη
Σκηνοθεσία – εικαστική επιμέλεια: Λούκας Ιωάννου
Μουσική Σύνθεση: Μαρία Ζα
vνέτου
Κουστούμια: Ρομίνα Πολυμνίου
Μακιγιάζ: Στέφανη Παναγή

Ερμηνεία: Μαριάννα Παφίτη

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *