Για να δούμε τι ΔΕΝ θα δούμε: Τα προγράμματα που δεν αγγίζει η κυπριακή TV

Για να δούμε τι ΔΕΝ θα δούμε: Τα προγράμματα που δεν αγγίζει η κυπριακή TV

Για να δούμε τι ΔΕΝ θα δούμε: Τα προγράμματα που δεν αγγίζει η κυπριακή TV

Ντοκιμαντέρ που να μη χρονολογείται από το ‘90

Θυμάστε την εποχή που το ΡΙΚ γύριζε ντοκιμαντέρ; Κι όχι απλά υπερμεγέθη τηλεοπτικά ρεπορτάζ που δεν χωρούν στο δελτίο, τoυς βάζεις μια εισαγωγή, έναν δραματικό τίτλο κι άντε νομίζεις ότι είσαι ο Michael Moore, αλλά κανονικά docs με έρευνα, κοπιαστικά γυρίσματα on location, συνεντεύξεις, πλάνα αρχείου, τα πάντα. Ντοκιμαντέρ για ιστορία, αρχαιολογία, φύση, λαογραφία, παράδοση, πολιτική και -φυσικά- αμέτρητα για το πραξικόπημα και την εισβολή (έστω προπαγανδιστικά και μονόπλευρα) – εντάξει, δεν ήταν και Discovery Channel αλλά, τουλάχιστον, φαινόταν ότι το ΡΙΚ έμπαινε σε αρκετό κόπο για την επιμόρφωση των τηλεθεατών του. Το είδος εξασθένησε και σταδιακά εξαφανίστηκε όταν εκείνη η γενιά δημοσιογράφων, σκηνοθετών και κινηματογραφιστών κουράστηκε ή συνταξιοδοτήθηκε και οι μεταγενέστερες διοικήσεις θεώρησαν ότι το ημικρατικό κανάλι θα γίνει πιο ανταγωνιστικό εάν δοθεί έμφαση σε κακές σαπουνόπερες, αφελή τηλεπαιχνίδια και φλύαρες εκπομπές που δεν βλέπουν ούτε οι συγγενείς των παρουσιαστών. Για την ιδιωτική τηλεόραση ούτε λόγος, το είδος κοστίζει ακριβά, απαιτεί χιλιάδες εργατοώρες σε έρευνα, τεκμηρίωση, γύρισμα, μοντάζ και συνήθως έχει δυσανάλογα μικρή ανταπόκριση. Το είδος πέθανε μαζί με τη διάθεση του ΡΙΚ να αντιληφθεί τον ρόλο του ως εθνική τηλεόραση.

Εβδομαδιαία σειρά της προκοπής

Η εβδομαδιαία σειρά ποτέ δεν ευδοκίμησε ως είδος στην εγχώρια τηλεόραση γιατί πολύ απλά αντιβαίνει στον βασικότερο κανόνα της: μεγάλη ποσότητα = μοίρασμα κόστους = μεγαλύτερο κέρδος. Οι σειρές μυθοπλασίας πρέπει να είναι καθημερινές, άντε το λιγότερο δύο με τρία επεισόδια την εβδομάδα ώστε να δημιουργούνται ζώνες συνήθειας στο κοινό και συνεπώς λιγότερο πονοκεφάλιασμα με τι να γεμίσεις όλες αυτές τις ώρες. Γιατί, άλλο να βρεις μια σχετικά φτηνή σαπουνόπερα που σου καλύπτει πέντε βράδια στην prime time παρά πέντε διαφορετικές εβδομαδιαίες σειρές που δεν ξέρεις τι και πώς θα σου βγουν. Στην Ελλάδα -που πριν μια δεκαετία προβάλλονταν 40 με 50 εβδομαδιαίες σειρές κάθε σεζόν- η κρίση παραμέρισε το είδος για να γεμίσει ο τόπος πανομοιότυπες σαπουνόπερες και διασκευές χαζοχαρούμενων ξένων φορμάτ τύπου «Παρθένα ζωή». Και δυστυχώς σποραδικές προσπάθειες -όπως το τρισάθλιο «Κόκκινο νυφικό»- απλά επιβεβαιώνουν τον αδόκητο χαμό ενός είδους που μας έδωσε τα αξέχαστα διαμάντια που βλέπουμε και ξαναβλέπουμε μέχρι σήμερα.

Εκπομπή βαθιάς δημοσιογραφικής έρευνας

Στην Ελλάδα είχαμε τους θρυλικούς «Ρεπόρτερς» στα 80s και αργότερα στην ιδιωτική τηλεόραση τις πρώτες εκπομπές της Σεμίνας Διγενή (ανατριχιαστικές εκείνες για τους σατανιστές), τις κρυφές κάμερες του Ευαγγελάτου και τα ηχητικά ντοκουμέντα του Τριανταφυλλόπουλου πριν τα νανογιλέκα. Στην Κύπρο έγραψε τη δική του ιστορία στο είδος ο αείμνηστος Δημήτρης Μάμας, ενώ η προσπάθεια του Χρύσανθου Τσουρούλλη να στεφθεί «Κύπριος Ευαγγελάτος» με τα «60 λεπτά» αποδείχθηκε παραπλανημένη και βραχύβια. Οι λόγοι που κανείς πλέον δεν επενδύει στο είδος, ίδιοι με την εξαφάνιση του ντοκιμαντέρ: Πολλή δουλειά, μεγάλο κόστος (κι όχι μόνο οικονομικό), πενιχρά οφέλη. Τα στοιχειωδώς στελεχωμένα κανάλια μετά βίας καλύπτουν την επικαιρότητα, όχι να βρουν χρόνο, χρήμα και ανθρώπους να απασχοληθούν σε μια χρονοβόρα, ενεργοβόρα και δαπανηρή έρευνα που θα τους αποφέρει το πολύ-πολύ κάποιο εξοργισμένο τηλεφώνημα «από πάνω». Και στην εποχή των fake news και της «Δείτε το πριν το κατεβάσουν» δημοσιογραφίας, είναι να τους αδικείς;

Ιστορική/βιογραφική σειρά ή έστω που να περιγράφει πραγματικά περιστατικά

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί δεν υπάρχει έστω μία τηλεοπτική σειρά μυθοπλασίας για τη δράση της ΕΟΚΑ, τον Μακάριο, τα γεγονότα του ΄63, του ΄67, το πραξικόπημα, την εισβολή ή έστω για κάποιο άλλο συμβάν από την πλούσια ιστορία του νησιού; Οι βιογραφικές/ιστορικές σειρές εκτός του ότι είναι ελάχιστες (Πέτρος ο Α’, Βασίλης Μιχαηλίδης) και όχι ιδιαίτερα καλοφτιαγμένες, αναφέρονται σε όσο το δυνατόν ασφαλέστερα πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα, προκειμένου οι δημιουργοί να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους. Δυστυχώς δεν είμαστε ΗΠΑ, Βρετανία, Σουηδία, Ισπανία ή έστω Ελλάδα για να ρίξουμε φως σε σκοτεινές πτυχές της ιστορίας μας και να κάνουμε την αυτοκριτική μας, έστω κι επιδερμικά μέσα από μια σειρά μυθοπλασίας με ένα σωστό ιστορικό πλαίσιο. Θα παραμείνουμε μια εσωστρεφής κοινωνία προσηλωμένη σε ιερές αγελάδες, προσωπολατρείες και ιστορικά ταμπού.

Ριάλιτι που να μην δείχνει γυρισμένο στην πίσω αυλή του TV One

Κάποια είδη απλά δεν μας ταιριάζουν, δεν το ‘χουμε βρε αδερφέ και είναι απολύτως αποδεκτό να μην το επιχειρούμε, τι είχαμε τι χάσαμε. Όπως π.χ. το ριάλιτι που πρέπει να το αφήνουμε σε εκείνους που διαθέτουν τα μέσα, τους ανθρώπους και την τεχνογνωσία. Γιατί αλλιώς, καταλήγεις με ανεκδιήγητες φλόπες τύπου «30 μέρες» και «Αλλάζω» που έδωσαν ένα ολοκαίνουριο νόημα στην έκφραση «reality sucks». Τουλάχιστον, θα το αφήσουν ήσυχο από δω και πέρα…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *