Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου»

Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου»

Πρόκειται για ένα από τα πιο θρυλικά κομμάτια στην ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου ακούστηκε για πρώτη φορά στην ταινία του Νίκου Φώσκολου «Ορατότης Μηδέν» και έκτοτε τραγουδήθηκε από μεγάλες φωνές και μπήκε στα στόματα χιλιάδων Ελλήνων. Ποια είναι, όμως, η ιστορία πίσω από το μεγάλο αυτό τραγούδι;

Βρισκόμαστε στο 1970. Όπως περιγράφει ο Μάκης Δελαπόρτας στο βιβλίο του «Μίμης Πλέσσας – Ένας δρόμος, χίλιες νότες», όταν ο Μίμης Πλέσσας ετοίμαζε τη μουσική για την εν λόγω ταινία, έπρεπε να γράψει και ένα λαϊκό τραγούδι, που θα το τραγουδούσε μια αντρική λαϊκή φωνή. Έπρεπε, λοιπόν, να βρει μια καινούρια αλλά και ξεχωριστή φωνή. Σε μια από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας, ο πρωταγωνιστής (Νίκος Κούρκουλος) καίει όλα τα υπάρχοντά του και ο Νίκος Φώσκολος ήθελε να «ντύσει» τη σκηνή αυτή με ένα λαϊκό τραγούδι. Ζήτησε, μάλιστα, από τον Πλέσσα να συμπεριληφθεί οπωσδήποτε στον στίχο του τραγουδιού η φράση «κύμα πικρό», κάτι που εξόργισε τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, από τον οποίο ζητήθηκε να γράψει τους στίχους σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Παρά το θυμό του, ο Παπαδόπουλος έγραψε τον στίχο το ίδιο βράδυ, συμπεριλαμβάνοντας τον στίχο «κύμα πικρό στην πλώρη μου». Το επόμενο πρωί ενημέρωσε τους υπόλοιπους ότι ο στίχος ήταν έτοιμος. Ο Πλέσσας, ωστόσο, είχε ακόμα μπροστά του έναν τεράστιο όγκο δουλειάς για τη μουσική υπόκρουση, αφού σύμφωνα με τον Δελαπόρτα «ο Φώσκολος ήταν από τους λίγο σκηνοθέτες που ήθελαν όλες οι σκηνές τους να υποστηρίζονται από μουσική». Με το τέλος των ηχογραφήσεων των ορχηστρικών κομματιών, είχαν μείνει μόνο τρεις μέρες για να ηχογραφηθεί και το ζεϊμπέκικο της ταινίας. Ο τραγουδιστής, όμως, δεν είχε βρεθεί ακόμα. Ένα βράδυ, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος πήρε μαζί του τον Πλέσσα και τον πήγε σε ένα λαϊκό μαγαζί, στην Εθνική. Όπως λέει ο ίδιος ο Πλέσσας: «Του άρεσαν αυτά τα μαγαζιά του Λευτέρη. Διασκέδαζε, βέβαια, πολύ περισσότερο όταν έβλεπε εμένα να πλήττω θανάσιμα και να ενοχλούμαι από την τόσο χαμηλή ποιότητά τους. Εκείνο το βράδυ ήταν το χειρότερο βράδυ της ζωής μου. Θυμάμαι πως η φίρμα του μαγαζιού ήταν ένα λαϊκό αστέρι της μόδας. Το μόνο παρηγορητικό ήταν πως σε μια καρέκλα καθόταν ένας σεμνός τραγουδιστής, με μια κιθάρα και κάθε φορά που τον άκουγα να τραγουδά, ένιωθα μέσα μου πω κάτι σπουδαίο συμβαίνει. Ρώτησα πώς τον λένε και μου είπαν Στράτο Διονυσίου. Την άλλη μέρα ζήτησα από τον Παπαδόπουλο -για να με αποζημιώσει για την τόσο φρικτή βραδιά που είχα περάσει- να μου βρει και να μου φέρει στο στούντιο τον Στράτο. Έτσι κι έγινε. Ο Στράτος ήρθε την επομένη στο στούντιο και ηχογράφησε το κομμάτι». Με το που βγήκε η ταινία, όλοι αναρωτιόντουσαν ποιανού ήταν η φωνή που ακουγόταν και λίγο καιρό μετά το κομμάτι κυκλοφόρησε σε δισκάκι 45 στροφών, που έγινε ανάρπαστο σε χρόνο ρεκόρ, εκτοξεύοντας στα ύψη την καριέρα του Διονυσίου.

Το βιβλίο του Μάκη Δελαπόρτα «Μίμης Πλέσσας – Ένας δρόμος, χίλιες νότες» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άγκυρα.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *