Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Αιγιαλίτιδα ζώνη

Η οικονόμος μου, η δεσποινίς Ναυσικά Δημογέροντα, ήρθε χθες το πρωί στο δωμάτιό μου κρατώντας στο αριστερό χέρι το γαμήλιο βέλος της μητέρας μου και στο δεξί έναν καπιτονέ φάκελο. Το νυφικό της μητέρας θα αποσταλεί στο Μουσείο Μπενάκη όπου θα παρουσιαστεί σε έκθεση για τις νύμφες των Αθηνών του ύστερου δεκάτου ενάτου αιώνος. Μου παρέδωσε το φάκελο, είχε μέσα ένα ειδοποιητήριο από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακος. Ορίστηκε η δικάσιμος για την αγωγή που κατέθεσε εναντίον μου ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Κιτίου κύριος Ιερώνυμος.

Ήταν ένα παγωμένο πρωί, αρχάς του παρελθόντος Ιανουαρίου, φίλοι μου, η θυγατέρα μου, η αλώπηξ Μαρίκα Βοναπάρτη ήτο ολίγον μελαγχολική. Η θλίψη των εορτών την είχε κτυπήσει με κάποια καθυστέρηση. Εφόσον δεν θα είχε μαθήματα εκείνη την ημέρα πρότεινα μια βαρκάδα με τη χρυσή φελούκα που χάρισε ο χαλίφης του Καΐρου στον πατέρα μου ως δείγμα ευγνωμοσύνης του αιγυπτιακού λαού για την κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ. Η Μαρίκα Βοναπάρτη συναίνεσε άκεφα. Σε μισή ώρα καθόμασταν μέσα στη φελούκα με τέσσερις επίλεκτους κωπηλάτες από τον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Κέρκυρας.

Εν τω μεταξύ ήταν μαζεμένος κόσμος πολύς στη μαρίνα, στη μεγάλη αποβάθρα γινόταν το αδιαχώρητο. Ποιος τους είχε ειδοποιήσει; Είπα στο πλήρωμα να αναβάλει για λίγο τον απόπλουν για να δούμε τι στην ευχή συνέβαινε. Βλέπουμε τότε να έρχεται και ο μητροπολίτης με τη φιλαρμονική του δήμου. Σε κάποια στιγμή, πετάει αυτός ένα σταυρό που έρχεται και πέφτει δίπλα από τη φελούκα. Κάνω εγώ μια κίνηση και τον πιάνω. Αρχίζουν να ηχούν οι σειρήνες των πλοίων και να παιανίζει η μπάντα. Σηκώνομαι κι εγώ και κάνω μια υπόκλιση στο πλήθος που παραληρούσε. Μου έκαναν διάφορα σινιάλα, ούτε που καταλάβαινα τι ήθελαν. Η Μαρίκα Βοναπάρτη δεν έκρυβε τη δυσαρέσκειά της για το ότι είχαμε καθυστερήσει τη βαρκάδα, οπότε έδωσα εντολή αναχώρησης στους κωπηλάτες.

Δεν περνούν δύο λεπτά και μας προσεγγίζει η ακταιωρός της Λιμενικής Αστυνομίας. Ήθελαν πίσω τον σταυρό! Πάνω από το πτώμα μου! Εγώ τον βρήκα στη θάλασσα και δεν είχα καμία διάθεση να τον παραδώσω. Αυτός που τον είχε τον πέταξε. Δηλαδή, άμα πετάξω εγώ κάτι τιμαλφές από το παράθυρό μου- τον σμαραγδένιο τραπεζίτη της μητέρας μου, λόγου χάριν- κι άμα τον πιάσει κάποιος περαστικός, δικαιούμαι μετά να του στείλω την αστυνομία; «Είστε υπό σύλληψη!», μου λέει ένας υπαξιωματικός. «Εσείς πρώτα να γίνετε ανώτατος αξιωματικός κι ύστερα να μου απευθύνετε το λόγο», απάντησα, κάνοντας ταυτόχρονα σήμα στους κωπηλάτες να κινηθούμε δυτικά. Γύρω στο μεσημέρι προσαράξαμε στην Πέτρα του Ρωμιού. Μείναμε εκεί μια εβδομάδα σε κάτι εξαιρετικά μπανγκαλόου μέχρι να περάσει η αναμπουμπούλα. Με πλήρη διατροφή και καθημερινό μασάζ για όλο το γκρουπ.

Μόλις επέστρεψα στη Λάρνακα κάλεσα εσπευσμένα το νομικό μου σύμβουλο, τον καθηγητή Σακελλάριο Ρίχτερ. Καταρχάς με πληροφόρησε ότι δεν εξεδόθη διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον μου κατόπιν μεσολάβησης κάποιας κυρίας Ελένης Λουκά εξ Αθηνών, η οποία εξήγησε στις Αρχές πως αυτό που συνέβη ήταν το θέλημα του Θεού. Να βρω δηλαδή εγώ τον σταυρό και να τον κρατήσω. Ο μητροπολίτης Κιτίου, ωστόσο, προχώρησε σε κατάθεση αγωγής για παράνομη οικειοποίηση ιερού κειμηλίου. Αφού το θεωρεί ιερό γιατί το πέταξε; Χρειάζεται άλλο επιχείρημα πέραν αυτού; Ο κύριος Ρίχτερ μου δήλωσε ρητώς πως αυτό δεν θα γινόταν αποδεκτό από το σεβαστό δικαστήριο. Ζήτησε χρόνο να ετοιμάσει εμπεριστατωμένη νομική αντίδραση. Του έδωσα είκοσι τέσσερις ώρες.

Την επομένη είχε διαμορφώσει την υπερασπιστική του γραμμή που ήταν η εξής: τον σταυρό τον ανέσυρα από την αιγιαλίτιδα ζώνη της νήσου, κατά μία έννοια τον αλίευσα, θα μπορούσα να είχα πιάσει μία σουπιά ή μία καραβίδα. Βάσει του Δικαίου της Θαλάσσης, ο σταυρός μου ανήκει ως θα μου ανήκε και η καραβίδα. Μία καταδικαστική απόφαση θα συνιστούσε ένα δικαστικό προηγούμενο με ανυπολόγιστες συνέπειες για την αλιεία διότι πλέον θα μπορούμε να ενάγουμε τους αλιείς για ό,τι βρουν στη θάλασσα και θεωρούμε ότι μας ανήκει! Ο κύριος Ρίχτερ είναι πεπεισμένος ότι ο σταυρός θα παραμείνει στην κατοχή μου και μάλιστα με δικαστική απόφαση! Μόλις την εξασφαλίσω, αγαπητοί μου, θα βγω με την πορφύρα στο μεγάλο μπαλκόνι του ανωγίου και, με τον σταυρό στο χέρι, θα βροντοφωνάξω προς πάσα κατεύθυνση το «μολών λαβέ!». Και όποιος θέλει ας έρθει εδώ στον οίκο μου να τον πιάσει.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *