Κερδισμένοι και χαμένοι δεν υπάρχουν

Ευτυχισμένο το νέο έτος, βέβαια, αλλά θα κουβαλάμε πάντα τις κλειστοφοβικές αναμνήσεις του προηγούμενου.

Κάπου εδώ θα μπορούσαμε να γράψουμε για τους κερδισμένους και τους χαμένους της χρονιάς. Στην τηλεόραση, στην τέχνη, στα κοσμικά, στα αθλητικά, στην πολιτική, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στον κόσμο όλο. Θα μπορούσαμε να γράψουμε ονόματα, να βάλουμε λουσάτες φωτογραφίες, να αναζητήσουμε τον θρίαμβο και τη χαρά που διαρκεί λιγότερο απ’ ό,τι το πέρασμα μιας σκιάς πάνω μας σε κάποια λιακάδα. Θα μπορούσαμε να αραδιάσουμε ονόματα –με αλφαβητική σειρά ή όπως τους ιεραρχούμε σε επιτυχία στη δουλειά, στη φήμη ή στην περιουσία τους. Ίσως να λέγαμε τυχαία όποιον θυμόμαστε, αρκεί να γεμίσουμε με λέξεις τη μισή σελίδα που μας αντιστοιχεί.

Θα μπορούσαμε ακόμα –και γιατί όχι δηλαδή;– να θυμηθούμε στιγμές από τη χρονιά που με τα χίλια ζόρια έφυγε. Ή να ασχοληθούμε με τη μόδα. Τι φορέθηκε. Τι ξεπεράστηκε. Πώς ήταν τα μαλλιά σε χρώμα και κουρέματα και ποσό ψηλά τα τακούνια. Ουουου! Ένα σωρό τέτοια θέματα θα ‘ταν εύκολο να κάνουμε, αναμασώντας τα ίδια ονόματα, των διάσημων, των επιτυχημένων, των πλουσίων. Θα μπορούσαμε, ίσως, να αλλάζαμε τον τίτλο και να επαναλαμβάναμε τα ονόματα με μια άλλη σειρά, ένα μπέρδεμα, ένα ανακάτεμα, και κανείς να μην ξαφνιαστεί, μιας και όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

Θα μπορούσαμε, όπως ο χρόνος πεθαίνει, να μετρήσουμε τους νεκρούς μας για το 2016. Διάσημους, άσημους που για μας ήταν φάροι και θεοί και άγγελοι, φίλους που δεν αξίζαν, προσδοκίες που δεν άντεξαν, στιγμές που διαλύθηκαν σαν καπνός από απαγορευμένα τσιγάρα σε κοινόχρηστους χώρους. Μπααα… Πολύ θλιβερό για ένα θάνατο έτους που σημαίνει γέννηση ενός άλλου, όσο θνησιγενές κι αν είναι και αυτό που έρχεται…

Να πούμε για τους πολέμους στην πόρτα μας, για τις αλλαγές σε μας, για την τρομοκρατία, για τον φόβο στις πρωτεύουσες της Ευρώπης; Έχει άλλες σελίδες για τέτοια θέματα, με ειδικούς να αναλύουν αυτό που όλοι ξέρουμε πια. Πως, δηλαδή, η εξέλιξη δεν χρειάζεται στρατούς και πολιτικές και πολεμικές πια. Αρκεί η έκκληση στην απληστία για να υποτάξεις λαούς ολόκληρους. Η υπόσχεση για δυνατότητες πλούτου και ισχύος που όλους μας παραλύει και γίνεται πυρήνας μας. Αυτό το μιαρό, βλεννώδες μίγμα πλεονεξίας και αναισθησίας…

Ναι, πάει κι αυτός ο χρόνος. Με βεβιασμένη αυτοχειρία. Θυμάστε πόσο αργά κυλούσε όταν ήμασταν παιδιά; Προλαβαίναμε ακόμα και να διαμαρτυρηθούμε εναντίον του. Τώρα; Κάθε στιγμή μοιάζει παλιά, στο όνομα της ωριμότητάς μας. Ο κόσμος αλλάζει, ναι. Και οι μεταβατικές καταστάσεις εξοντώνουν εμάς τους απλούς, τον κοσμάκη, που έλεγε παλιά ο κύριος Αντώνης Σαμαράς, πρωθυπουργός τότε μιας χώρας σε αιωνίως θαρρείς αιωρούμενη πτώχευση. Στον καιρό της ευημερίας ήταν εύκολες οι ισορροπίες μας. Σαν παιχνίδι. Τώρα όμως είμαστε έτοιμοι να χιμήξουμε ο ένας να δαγκώσουμε τον λαιμό του άλλου. Γιατί το καινούριο, ακόμα και καλό να ‘ναι –που στην περίπτωσή μας αμφιβάλλω– γεννά αισθήματα που δεν είχαν υπάρξει πριν.

Σ’ αυτό το γύρισμα του νέου έτους θέλω να καθίσω σιωπηλή, μόνη μου, κοντά στη γη. Να δώσω στον εαυτό μου τα αναγκαία περιθώρια για να εγκλιματιστώ, να συνηθίσω, να το πάρω απόφαση. Ο χρόνος… Θέλω να καθίσω στις φτέρνες μου, σαν τις γυναίκες που πλέναν παλιά στα ποτάμια, σαν τις Αράβισσες στην έρημο, τις Ινδιάνες στα μεγάλα δάση, τις Εσκιμώες στους πάγους, όλες τις παλιές, και να περιμένω τον χρόνο. Σαν να μην υπάρχει, να μη με πιέζει, να μη με νοιάζει να τον μετρήσω με ονόματα, επιτυχίες, ήττες. Και έτσι, μόνο, μπορεί και να τον νικήσω. Να μην έχω ανάγκη εύκολες σχηματοποιήσεις και εξηγήσεις. Να πάψω να προτιμώ ένα μονοσήμαντο ψέμα από μια αντιφατική αλήθεια. Μπορώ; Όχι, μάλλον… Παρόλα αυτά, καλή μας χρονιά…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *