Πέντε τυχαίες σκέψεις για τη φετινή τηλεοπτική σεζόν

Πέντε τυχαίες σκέψεις για τη φετινή τηλεοπτική σεζόν

Πέντε τυχαίες σκέψεις για τη φετινή τηλεοπτική σεζόν

Τα γνώριμα τηλεπαιχνίδια δουλεύουν

«Τροχός της τύχης» και «Ρουκ ζουκ» τα σπάνε στις ώρες τους ενώ ο «Πιο Αδύναμος Κρίκος» αν και ξεκίνησε μουδιασμένα κερδίζει όλο και περισσότερους βδομάδα με τη βδομάδα – βοηθάνε πολύ τα μαργαριτάρια των παικτών που γίνονται viral, τα αρκετά διασκεδαστικά specials με επώνυμους και φυσικά το γεγονός ότι ο Τάσος Τρύφωνος γίνεται ολοένα και πιο σαρκαστικός (και του πάει πολύ). Αρκετά καλά τα πάει και το «Deal», ενώ το «Money Drop» πιθανότατα να είχε μια καλύτερη τύχη εάν έπαιζε εκτός prime time (αν και δεν θεωρείτο ιδιαίτερα πετυχημένο ούτε στην πρώτη του μετάδοση πριν 6 χρόνια). Αντίθετα νέα formats, όπως το «Νότα μία» και το «Slam» δεν δείχνουν να κερδίζουν προς το παρόν το κυπριακό κοινό.

 

Το Σίγμα εξακολουθεί να βασίζεται μόνο στις παραγωγές της Acun Medya (και καλά κάνει)

Και είναι να το αδικείς; Το «The Voice» εξελίσσεται σε «Survivor του φθινοπώρου», το «Ελλάδα έχεις ταλέντο» τα πηγαίνει πολύ καλύτερα απ’ όσο αξίζει ένα τόσο στατικό και όχι-ακριβώς-και-τόσο-ταλαντούχο show, ενώ η μοναδική παραφωνία, το trashy ριάλιτι μόδας «My Style Rocks» αν και δεν τραβάει στην Κύπρο τα πηγαίνει εξαιρετικά στην Ελλάδα, που σημαίνει ότι θα εξακολουθεί και του χρόνου να γεμίζει σταθερά ένα δίωρο καθημερινά -κι ένα σχεδόν τρίωρο με το live της Παρασκευής που τα πάει πολύ καλύτερα- σε ζώνες που ούτως ή άλλως το κανάλι δεν είχε να επιδείξει κάτι καλύτερο ως εναλλακτική. Το κανάλι του Δία, κάποτε ηγέτης της εγχώριας παραγωγής που -κυριολεκτικά- άναβε πράσινο φως στα πάντα, πλέον έχει ξεκάθαρο προσανατολισμό: περιορισμός των κυπριακών παραγωγών στα απολύτως απαραίτητα brands (ενημέρωση, «Γαλάτεια», «Παραδοσιακή βραδιά»), τέλος στους πειραματισμούς και τα αβέβαιης απόδοσης projects και περαιτέρω αξιοποίηση του περιεχομένου από ΣΚΑΪ, που μέχρι στιγμής τού χαρίζει την πρωτιά στο γενικό σύνολο. Κι αν το επερχόμενο «Survivor 2» -που κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο- επαναλάβει την περσινή επιτυχία (ή έστω την πλησιάσει) η πρωτιά αυτή ίσως επεκταθεί και στα νεανικά κοινά.

 

Οι σταθερές αξίες έμειναν σταθερές και φέτος

Η Χριστιάνα Αριστοτέλους είναι η αδιαφιλονίκητη βασίλισσα της απογευματινής ζώνης, το Λούης Night Show πηγαίνει από ρεκόρ σε ρεκόρ (εξοβελίζοντας μάλιστα από την prime time της Παρασκευής το «Τατουάζ» για να παίζει μόνος του από τις 21.15), «Πρωτοσέλιδο» και «Πρώτη ενημέρωση» μοιράζονται περίπου το 60% της τηλεθέασης της πρωινής ζώνης, ο Νικήτας Κυριάκου με το «Μέρα μεσημέρι» κοντράρει στα ίσα τον δεινόσαυρο «Από μέρα σε μέρα» του ΡΙΚ, η «Γαλάτεια» έχει καπαρώσει τη ζώνη των 19.30 και δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει, ο Λώρης Λοϊζίδης εξακολουθεί να προσελκύει τεράστια πλήθη παρά το γεγονός ότι εμμένει στην ίδια συνταγή εδώ και χρόνια, η «Παραδοσιακή βραδιά» (έστω χωρίς τη Βασιλική Χατζηαδάμου) φαίνεται πως αποτελεί τη μοναδική επιλογή για το Σαββατόβραδο, το «The Voice» πέτυχε το φαινομενικά ακατόρθωτο, δηλαδή να γίνει ακόμα καλύτερο από πέρσι, «Τροχός της τύχης» και «Shopping Star» παραμένουν τα μοναδικά προγράμματα που ξελασπώνουν κάπως το TV One ενώ Χρύσανθος Τσουρούλλης και «Τομές» κερδίζουν τη σκληρή μάχη των κεντρικών δελτίων.

 

Το trash πνέει πλέον τα λοίσθια

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθεί στη ζωή το TV One επένδυσε σε αμφιλεγόμενης ποιότητας (κι ανύπαρκτου ενδιαφέροντος) προγράμματα τα οποία, όμως, κατέρρευσαν γρηγορότερα κι από τις συνομιλίες στο Κραν Μοντανά. Τόσο οι «30 μέρες» όσο και το «ΑλλάΖω» είναι οι τρανταχτές αποδείξεις ότι πλέον απαιτείται η ψήφιση νόμου που να απαγορεύει σε κυπριακά κανάλια να προτείνουν καν ριάλιτι πόσο μάλλον να τα υλοποιούν. Ακόμα και ο «βασιλιάς του trash», τα καλλιστεία «Star Κύπρος» ολοκληρώνονται αύριο ταπεινωμένα και ξεχασμένα από tweets κι ανθρώπους, κι εδώ που τα λέμε, δεν θα λείψει σε κανέναν ένα show που μοναδικό στόχο είχε να ξεφτιλίζει και να ξεφτιλίζεται. Τέλος, το «Εδώ» κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς σε τι εξυπηρετεί (εκτός από το να βολέψει τον Βασάλο ως γλάστρο της Ντορέττας), ειδικά όταν νομίζαμε ότι τέτοιες εκπομπές είχαν εκλείψει ή έστω περιθωριοποιηθεί στο Έψιλον, πόσο μάλλον στην Κύπρο η οποία τις ξεφορτώθηκε σχετικά νωρίς.

 

Το ΡΙΚ προσπαθεί να αποτινάξει την εικόνα του αρτηριοσκληρωτικού (και είναι ένας άνισος αγώνας)

Δεν είναι κι ό,τι πιο εύκολο να είσαι 60 και να προσπαθείς να δείχνεις 25. Αν έτυχε ποτέ να δείτε κάποιο γεροντάκι με t-shirt Iron Maiden, άρβυλα και πέτσινο μπουφάν γεμάτο κονκάρδες έχετε πάνω κάτω μια ιδέα γι’ αυτό που πάει να κάνει το ΡΙΚ φέτος. Τα νεανικά (ή δυναμικά όπως αρέσει να τα αποκαλούν τα κανάλια που τα διαθέτουν) κοινά είναι κάτι σαν το Άγιο Δισκοπότηρο των διαφημιστών που για κάποιο λόγο έχουν πείσει τους πάντες ότι οι ηλικίες 18-44 ξοδεύουν περισσότερα συνεπώς όλα τα προγράμματα πρέπει να στοχεύουν σ’ αυτά τα δημογραφικά. Το ΡΙΚ ήταν ανέκαθεν «τηλεόραση για γέρους», πράγμα ως ένα βαθμό κατανοητό γιατί το χαζοκούτι αποτελεί βασική συντροφιά των ηλικιωμένων συνανθρώπων μας – κάτι πρέπει να δουν κι αυτοί σωστά; Όμως, σε ό,τι αφορά το ημικρατικό μας, δεν είναι μόνο οι κυπριακές σειρές, τα δελτία και οι εκπομπές του που απευθύνονται σε ηλικιωμένους, μοιάζει και το ίδιο γερασμένο και αρτηριοσκληρωτικό στη νοοτροπία, τον τρόπο λειτουργίας και σκέψης, την εικόνα που βγάζει προς τα έξω, την ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων προσώπων σε διαφορετικά πόστα. Πρωταρχικός στόχος της νέας διεύθυνσης του Μιχάλη Μαραθεύτη είναι η προσέλκυση νεανικών κοινών, κάτι όμως που αποδεικνύεται δυσκολότερο στην πράξη. Ο «Πιο Αδύναμος Κρίκος» και μερικές εξαιρετικές ξένες σειρές (ανάμεσά τους και νεανικοί τίτλοι του CW όπως το «The Flash») είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, όμως, δεν αρκούν. Το υπόλοιπο πρόγραμμα παραμένει αγκυλωμένο σε format, πρακτικές και πρόσωπα του παρελθόντος.

 

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *