Πένυ Μάνις: Το διευθυντικό στέλεχος του CNN μας υποδέχεται στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη

Πένυ Μάνις: Το διευθυντικό στέλεχος του CNN μας υποδέχεται στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη

Πένυ Μάνις: Το διευθυντικό στέλεχος του CNN μας υποδέχεται στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη
Φωτογραφία: Udor Photography

Το διευθυντικό στέλεχος του CNN µε καταγωγή από την Πάτρα, που έχει κερδίσει τρία βραβεία Emmy, µας υποδέχεται στο σπίτι της, στη Νέα Υόρκη, και µας µιλά για τη δουλειά και την καριέρα της.

Του Ανδρέα Δερμιτζάκη

Την Πένυ Μάνις την κέρδισε η δημοσιογραφία, την έχασε όμως η… κατασκοπία. Θαυμάστρια των ταινιών Τζέιμς Μποντ, ήθελε ν’ ακολουθήσει καριέρα πράκτορα, να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, να μιλάει πολλές γλώσσες, να γνωρίζει νέες κουλτούρες. Η ζωή δεν είναι σινεμά, εξασφάλισε ωστόσο σ’ αυτό το ονειροπόλο κορίτσι μια θέση με κάποια από τα χαρακτηριστικά που τόσο αγαπούσε, οδηγώντας τα βήματά της στο CNN, για πρακτική εξάσκηση. Έξι μήνες μετά προσελήφθη στο news room κι εκεί ανακάλυψε την αληθινή της κλίση. Το επιβεβαιώνουν οι διακρίσεις που έχει δεχτεί, σ’ έναν τομέα εξόχως ανταγωνιστικό και μάλλον ανδροκρατούμενο.

Πες μας λίγα πράγματα για σένα.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Νιου Τζέρσεϊ, από Έλληνες γονείς, που ήρθαν στην Αμερική από την Πάτρα.
Άρα, τα παιδικά σου χρόνια τα πέρασες σε μια τυπική ελληνοαμερικάνικη οικογένεια.
Ακριβώς. Ωστόσο κάποια στιγμή, και για διάστημα δύο ετών, επιστρέψαμε στην Ελλάδα, όπου πήγα στο νηπιαγωγείο. Σε ηλικία 5-6 ετών, λόγω της δουλειάς του πατέρα μου, γυρίσαμε στην Αμερική, όπου και μείναμε μόνιμα.

peny1

Μεγαλώνοντας τι ήθελες να κάνεις; Να επιστρέψεις στην Ελλάδα ή να φτιάξεις τη ζωή σου στην Αμερική;
Αυτό που πάντα ήθελα ήταν ν’ ασχοληθώ με τις ξένες γλώσσες και τις διεθνείς σχέσεις. Ήθελα να ταξιδεύω και να γνωρίζω κόσμο. Μ’ άρεσε η ιδέα να πάω σε μια άλλη χώρα και να μυηθώ στην κουλτούρα της. Μπορεί να μεγάλωνα στο Νιου Τζέρσεϊ, αλλά το μυαλό μου ήταν αλλού!

Τι σπούδασες;
Όταν πήγα στο πανεπιστήμιο ήθελα να γίνω… κατάσκοπος. Είχα δει όλες τις ταινίες Τζέιμς Μποντ και είχα επηρεαστεί. Δε σκεφτόμουν το ενδεχόμενο να γίνω δημοσιογράφος. Γι’ αυτό πήγα να σπουδάσω στη Washington DC, για να είμαι κοντά στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ωστόσο, εκείνο το διάστημα συνέβη κάτι καθοριστικό στη ζωή μου.

Όπως;
Είχα πάει για έξι μήνες στην Ισπανία, για να τελειοποιήσω τα ισπανικά μου. Επιστρέφοντας, έψαχνα μια δουλειά στην οποία να μπορώ να κάνω εξάσκηση στην ισπανική γλώσσα, γιατί μ’ άρεσε πολύ και ήθελα να συνεχίσω. Έστειλα βιογραφικά σε είκοσι εταιρείες, αλλά δεν υπήρχε κάποια θέση για μένα. Σε μία απ’ αυτές, ένας κύριος μου είπε: «Γιατί δεν τηλεφωνείς στο CNN; Έχουν το CNN Spanish και σίγουρα θα υπάρχει μια θέση για σένα».

Τους τηλεφώνησες;
Ναι, και ρώτησα αν είχαν κάτι στον τομέα που μ’ ενδιέφερε. Είχαν, και μάλιστα μόλις είχε δημιουργηθεί. Πήγα την επόμενη μέρα και μετά από τρεις μήνες με προσέλαβαν.

peny4

Με τι αντικείμενο;
Ως παραγωγό. Σε ηλικία 23 ετών οργάνωνα τις συνεντεύξεις με διάφορα πολιτικά πρόσωπα, αλλά και όπου αλλού χρειαζόταν.

Οπότε, ξεκινώντας να δουλεύεις σ’ αυτό το αντικείμενο διαπίστωσες ότι σ’ αρέσει;
Ναι. Πάρα πολύ. Είναι μια δουλειά που δε χρειάζεται να είσαι μόνο από τη μια πλευρά και να υποστηρίζεις μόνο τον ένα. Μ’ αρέσει να μπορώ να διακρίνω το σωστό και το λάθος. Οπότε, για την προσωπικότητά μου ήταν η κατάλληλη.

Πόσα χρόνια δουλεύεις στο CNN;
Σχεδόν 22.

Έχεις μετανιώσει που μπήκες σ’ αυτόν το δύσκολο και ανταγωνιστικό χώρο;
Καθόλου. Η δουλειά είναι ο έρωτάς μου. Ζω ένα όνειρο. Σίγουρα είναι σκληρή δουλειά. Έχω περάσει και τρεις εβδομάδες μέσα στο στούντιο, με ελάχιστο φαγητό και εντελώς άυπνη. Αλλά, αν κάτι σ’ αρέσει πολύ και το κάνεις με την ψυχή σου, όπως εγώ, δεν παραπονιέσαι.

Πριν μπεις σ’ αυτήν τη δουλειά ήσουν πιο ευαίσθητη απ’ ό,τι τώρα;
Σίγουρα. Αλλά καθώς μεγαλώνουμε γινόμαστε πιο σκληροί. Μέσα στο news room φωνάζουμε, πρέπει να επιμένουμε για να πάρουμε αυτό που θέλουμε, να βγάλουμε την είδηση.

Θυμάσαι ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στην καριέρα σου; Κάποια είδηση που δυσκολεύτηκες να διαχειριστείς;
Σ’ αυτήν τη δουλειά πάντα υπάρχουν προκλήσεις και εκπλήξεις. Γι’ αυτό και ποτέ δεν είμαι χαλαρή, αλλά πάντα υπ’ ατμόν. Από την πρώτη μέρα.

peny2

Η πιο ευτυχισμένη στιγμή στην καριέρα σου ήταν τα τρία Emmy που κέρδισες;
Σίγουρα. Αλλά για μένα τα βραβεία είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Αυτή η τριπλή επιτυχία σε άγχωσε; Σ’ έκανε να θέλεις να γίνεις ακόμα καλύτερη;
Κάθε μέρα μετά τη δουλειά λέω: «ΟΚ, καλά τα πήγαμε και σήμερα. Αύριο, όμως, τι θα γίνει;». Γιατί κάθε μέρα είναι διαφορετική και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να ξημερώσει. Άρα, δεν εφησυχάζω. Ίσως μετά από χρόνια, όταν θα έχω βγει στη σύνταξη, να χαλαρώσω και ν’ απολαύσω όλο αυτό το ταξίδι.

Δουλεύεις πάρα πολλές ώρες, με συνέπειες, ίσως, στην προσωπική σου ζωή. Η δουλειά αυτή σε «τρώει»;
Δε σε τρώει. Είναι κάτι που αγαπάω κι έτσι δε μετράω τις ώρες. Κοιτάζω να κάνω σωστά αυτά που πρέπει να γίνουν. Πιστεύω πως έχω ισορροπίες. Κι επειδή είμαι Ελληνίδα, το έχω φιλοσοφήσει. Κάθε μέρα, λοιπόν, έχεις ευκαιρίες και επιλογές και παίρνεις ό,τι καλύτερο για σένα. Κάθε μέρα που ξυπνάω αυτό έχω στο μυαλό μου. Έχω μια πολύ καλή δουλειά, που μ’ αρέσει, την αγαπάω και μ’ αυτήν πορεύομαι. Αν κάποια στιγμή βρεθεί κάτι διαφορετικό που θα με τραβήξει, θα πάω προς τα εκεί.

Η πολιτική σ’ ενδιαφέρει;
Ίσως. Επειδή στη ζωή μου έχω κάνει πράγματα που ούτε τα φανταζόμουν ούτε τα περίμενα, ποτέ δε λέω ποτέ.

Πιστεύεις στην τύχη και στο πεπρωμένο;
Πιστεύω πως πρέπει να δουλέψεις για να δεις την ευκαιρία. Δεν μπορείς να κάθεσαι σ’ έναν καναπέ και να περιμένεις να έρθει αυτή να σε βρει. Υπάρχει η τύχη, αλλά υπάρχει και η προσπάθεια.

Είσαι Ελληνίδα και δουλεύεις στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο του κόσμου. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια πώς το έχεις διαχειριστεί;
Ως Ελληνίδα, αλλά και ως άνθρωπος, στεναχωριέμαι γι’ αυτό που γίνεται σε μια χώρα που γνωρίζω ότι οι άνθρωποί της εργάζονται σκληρά για να επιβιώσουν. Έρχομαι συχνά στην Ελλάδα και βλέπω τα ξαδέρφια μου στην Πάτρα που δουλεύουν δεκαπέντε ώρες την ημέρα για λίγα λεφτά. Δε θα ήθελα ποτέ να δω μια χώρα με ωραίους και έξυπνους ανθρώπους να τα περνάει αυτά. Τι πήγε λάθος; Δεν μπορώ να το καταλάβω 100%. Και νομίζω πως κανείς δεν μπορεί. Θα ήθελα να μη βλέπω αυτά τα δυσάρεστα ρεπορτάζ για την Ελλάδα.

Στην Ελλάδα γίνεσαι πιο Ελληνίδα ή επικρατεί η αμερικάνικη νοοτροπία;
Έχει πλάκα, γιατί όταν είμαι στην Αμερική με φωνάζουν «Penny the Greek» και όταν έρχομαι στην Ελλάδα «η Αμερικάνα». Μου έχουν πει, πάντως, πως στην Ελλάδα μου βγαίνει η ελληνική ψυχή. Άλλωστε, είμαι πολύ δεμένη με την οικογένειά μου στην Πάτρα, έχουμε πολύ στενή σχέση με τους συγγενείς μου.

Πηγή : Περιοδικό Hello, τεύχος 82

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *