Πώς ο διεθνής Θεόδουλος συνομίλησε με τον Πικάσο

Πώς ο διεθνής Θεόδουλος συνομίλησε με τον Πικάσο

O διεθνής εικαστικός είναι από τους σημαντικότερους (διεθνείς) Κύπριους δημιουργούς σύγχρονης τέχνης στην Κύπρο.

 

2011 – ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΚΑΣΟ
Ω, η Τέχνη, η ύψιστη απροσδιόριστη μαγεία της ύπαρξης, ολοκαύτωμα μεγάλο για τον Θεόδουλο –από τη δημιουργία του ανθρώπου ανασυντίθετο–, θεωρώντας πως είναι ανάμεικτη με άλλα δρώμενα της ζωής, εξόχως σημαντικά αλλά και ασήμαντα ταυτόχρονα, καθημερινά και σπάνια –τι είναι Τέχνη και τι ανάμεσό της, παραφράζοντας τον Αλεξανδρινό. Ο Θεόδουλος συνάντησε τον γιο του Πικάσο στη Νέα Υόρκη, έπειτα από μόνιμη εγκατάστασή του που είχε προηγηθεί στην Τουλούζη, στο μουσείο «Les Abattoirs» στην αίθουσα Πικασό –για δέκα και πλέον χρόνια το έργο του Θεόδουλου κοιτιόταν με εκείνο του Πικάσο «Le rideau», «συνομιλούσε» μαζί του, υπήρχε εσωτερικός μα και υπαρκτός διάλογος. «Ελπίζω να κοιμάται ο πατέρας σας το βράδυ», είπε ο Θεόδουλος στον γιο του.

Δεν ήσασταν πάντα βέβαιος ότι δημιουργείτε;
Ούτε ακόμα είμαι.

Γι’ αυτό συνεχίζετε;
Είναι μία κινητήριος δύναμη το να μην φτάνεις ποτέ στο ποθητό. Το ανικανοποίητο συνοδεύει πάντα τη δημιουργία. Ένα έργο τελειώνει εκεί που τελειώνουν οι ικανότητες.

Πότε πειστήκατε ότι είστε καλλιτέχνης;
Ακόμα δεν πείστηκα. Έχω τις αμφιβολίες μου. Πάντα αναρωτιόμουν –και απ’ ότι φαίνεται θα συνεχίσω.

Οι γονείς σας τι δουλειά έκαναν;
Αν εννοείτε από θέμα βιοπορισμού, ο πατέρας μου ήταν μυλωνάς, αλλά με σημαντική κοινωνική δράση μέχρι τα 95 του, και η μάνα μου δούλευε στα χωράφια και στο σπίτι. Η μάνα μου, όμως, ήταν καταπληκτική υφάντρα –ψυχή από μετάξι– και ο πατέρας μου είχε μία πολύ καλή βυζαντινή φωνή. Συνεπώς, ήμουν ευτυχής γιατί μεγάλωσα μέσα σε οικογένεια ευαίσθητων υπάρξεων –ανάμεσα στο ψαλτήρι και στις κλωστές απο μετάξι.

 

2008, 2016 – ΛΟΥΒΡΟ
Ο Θεόδουλος εκθέτει στο Λούβρο –ήταν ένα σημαντικό βήμα, αλλά όχι η πρώτη φορά που το όνομά του ξεπερνά τους «κύκλους» της Τέχνης σε κάτι τόσο μεγαλειώδες, και τα έργα του προηγούνται της φήμης και της αίγλης του εμβληματικού μουσείου, στην πρωτεύουσα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Σας φαίνεται φυσιολογικό για ένα παιδί που μεγάλωσε στη Μαλούντα, να εκθέτει έργα του στο Λούβρο;
Απολύτως. Ένα μικρό, αλλά ουσιώδες μέρος του, είναι πρώτα δικό μας. Η νεολιθική Κύπρος είναι μοναδική για την ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμού. Τα πρώτα μου ερεθίσματα για την Τέχνη, 6-7 χρονών, ήταν τα κτερίσματα που έβρισκα στα χωράφια, ίχνη από αρχαιολογικά αντικείμενα. Και, ξαφνικά, βρέθηκα στην αίθουσα όπου εκτίθεντο κυπριακά τεκμήρια να συνδιαλέγονται με τα δικά μου. Δεν το ονειρεύτηκα ποτέ, αλλά συνέβη.

Συνομιλείτε πάντα με τα έργα σας;
Περισσότερο, παρά με τους ανθρώπους.

Μοναξιά; Ή όχι;
Για να μπορέσεις να μπεις στα ενδότερα της Τέχνης χρειάζεται αρκετή σιωπή. Η μεγαλύτερη πολυτέλεια που έχει ο άνθρωπος είναι ο χρόνος. Και η μεγαλύτερη ανάγκη που έχει ένας άνθρωπος που δημιουργεί –ή που νομίζει πως δημιουργεί–, είναι να έχει αρκετό χρόνο σιωπής για να εισχωρήσει στα ενδότερα.

Άνθρωποι ή έργα διαδραμάτισαν μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή σας;
Πράγματα. Εμπειρίες παιδικές. Λιγότερο έργα και άνθρωποι.

 

1994, 2007 – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
Σε μία ιωνική στιγμή της Τέχνης του, δύο φορές, ο Θεόδουλος εκθέτει έργα του στην Κωνσταντινούπολη – στο Πανεπιστήμιο της Πόλης το 1994, και στο Τοπ Καπί, στην Αγία Ειρήνη, το 2007, στο κέντρο της Βυζαντινής πρωτεύουσας: Μία πράσινη γραμμή σε κόκκινο χρώμα που χώριζε μια αίθουσα στα δύο σε ήχο πλάγιο δεύτερο και τα «système global» και «ακροαστικά φυλάκια», οθόνες που μετέδιδαν τον ήχο των κυμάτων από τη θάλασσα της Κερύνειας εναλλασσόμενων από τη φωτιά, κύματα τα οποία μπορούσες να δεις μέσα από τσιμεντένιους κύβους που έμοιαζαν με «θυρίδες των πολυβολείων» – η παντοδύναμη Τέχνη που τολμά να ξηλώνει τα σύνορα και να θέτει το όριο του νου και της μνήμης.

Δεν φοβηθήκατε τότε, λόγω της Τέχνης;
Ήμουν περήφανος που έφτασαν αυτά τα έργα στους ενδιαφερόμενους! Τα ίδια έργα εκτέθηκαν νωρίτερα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Δεν ήταν το ίδιο.

Πότε εκθέσατε για πρώτη φορά στην Μπιενάλε της Βενετίας;
Το 1990. Στο «Aperto 90» σαν προσκεκλημένος νέος καλλιτέχνης από τη διεθνή επιτροπή, και το 1997 σαν εθνική εκπροσώπηση.

Από τότε σημαντικός!
Σας πληροφορώ πως, αν και είχα ακούσει διθυραμβικές κριτικές από τότε, ήταν οι στιγμές που αισθάνθηκα τη μεγαλύτερη μοναξιά στη ζωή μου. Δεν είχα άνθρωπο να μοιραστώ στη χαρά μου!

Νιώσατε πολλές φορές να μην σας καταλαβαίνουν;
Έμαθα να μην με καταλαβαίνουν από τριών ετών. Αλλά δεν αναζητούσα ψυχασθενικά την αναγνώριση από τους άλλους. Ήταν, μάλλον, μια στροφή προς τα έσω. Έκανα του κεφαλιού μου.

Θα προτιμούσατε να ζείτε φυσιολογικά;
Νομίζω ζω φυσιολογικά. Απλώς, κάποιοι άνθρωποι κρύβουν την ενέργεια μέσα τους και πρέπει να βρει τρόπο αυτή να εκραγεί όσο αναφλέγονται εσωτερικά. Οι διαστροφές του καλλιτέχνη είναι η μεγαλύτερη κινητήριός του δύναμη. Αν αυτές αφορούν και στο σύνολο, τότε επικοινωνεί μέσω του έργου που παράγει.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *