Βούλα Πατουλίδου: «Δεν έκανα πλαστική για να αρέσω, αλλά για να μου αρέσω»

Βούλα Πατουλίδου: «Δεν έκανα πλαστική για να αρέσω, αλλά για να μου αρέσω»

Βούλα Πατουλίδου: «Δεν έκανα πλαστική για να αρέσω, αλλά για να μου αρέσω»
Φωτογραφία: Άρης Ράμμος

Χειμαρρώδης, ειλικρινής, ευγενής, αληθινή, με ψυχικό σθένος, το χρυσό κορίτσι των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 το οποίο σαν σήμερα, στις 6 Αυγούστου, πριν από 25 χρόνια, κατακτούσε το ακατόρθωτο, εξομολογείται στο «Down Town» όλες εκείνες τις αλήθειες που δεν είπε ποτέ μέχρι σήμερα.

Του Γιάννη Βίτσα

Συμπληρώνονται πια 25 χρόνια έπειτα από το ιστορικό σου «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Να φανταστώ ότι, από αυτή την ατάκα, πλέον έχει μείνει μόνο το… «γαμώτο»;

Όχι. Παραμένει όλη η πρόταση. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να τη χωρίσω, γιατί είναι μια ολοκληρωμένη φράση που έβγαζε τον λυγμό, το παράπονο αν θες και την αγανάκτηση πως και η σύγχρονη Ελλάδα μπορεί να ξεχωρίσει και να διαπρέψει. Φαίνεται, και σήμερα, αυτή η πρόταση έχει μια ειδική θέση για όσους Έλληνες καταφέρνουν να αναδεικνύονται, βάσει κανόνων, στο εξωτερικό και να πρωτοπορούν σ’ ό,τι κι αν αναλαμβάνουν. Στην Ελλάδα, άλλωστε, ένας πολύ καλός επαγγελματίας ακόμη ενοχλεί.

Έχεις δεχθεί πόλεμο και κατά την ενασχόλησή σου με την πολιτική, εξαιτίας του ότι ήσουν ειλικρινής και αποτελεσματική;

Θα ήταν ένα πολύ μεγάλο ψέμα να πω ότι δεν έχω δεχθεί πόλεμο. Θεωρώ ότι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή είναι η διαχείριση των ανθρωπίνων σχέσεων.

Το ισχυρότερο χτύπημα που δέχθηκες;

Είπαν ότι υπήρξα ιδιοτελής και αχάριστη. Ήταν τραγικό, εξαιτίας του ότι δεν είχε ούτε κατ’ ελάχιστον βάση αλήθειας.

Με ποια αφορμή τα ισχυρίστηκαν;

Εξαιτίας του ότι έλεγα αλήθεια. Ξέρεις, η αλήθεια είναι πολύ συγκεκριμένη και ίδια πάντα. Το ψέμα μόνο μεταλλάσσεται. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ελλάδα δεν έχει εξελικτική πορεία.

Είναι πιο δύσκολος ο στίβος της πολιτικής από του αθλητισμού;

Είναι διαφορετικοί οι κανόνες. Στα ατομικά αθλήματα ξέρεις ποιος είναι ο αντίπαλός σου. Η νίκη είναι καθαρή και κερδίζει ο καλύτερος. Στον πολιτικό στίβο δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, ούτε ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός. Μπορεί να είναι και εκείνος που θεωρείς ως καλύτερο φίλο. Κάποια στιγμή, βέβαια, η αλήθεια βγαίνει στο φως. Παρά ταύτα πρέπει πάντοτε να είσαι σε εγρήγορση.

Έχεις αντιστοίχως «σιχαθεί» πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή σου;

Έχω σιχαθεί τον τρόπο συμπεριφοράς τους. Έχω αλήθειες και αξίες που είναι αδιαπραγμάτευτες. Το 1992 ήταν το πρώτο crash test χαρακτήρων στη ζωή μου. Έβλεπες ανθρώπους που μέχρι πριν μπορεί να ήταν αδιάφοροι ή εχθρικοί, ξαφνικά να σε αγαπούν.  Το δεύτερο ήταν κατά τους 14 μήνες που ήμουν στο υπουργείο Αθλητισμού συνεργαζόμενη με τον κύριο Λιάνη. Ξέρεις, τα υπουργεία είναι πάντοτε ελκυστικά, ακόμα και για τους εχθρούς σου. Ευελπιστούν ότι θα κερδίσουν κάτι. Κάθε φορά αυτό επαναλαμβάνεται, ανάλογα με το αν «υπάρχεις» ή «δεν υπάρχεις», αν διαχειρίζεσαι δηλαδή ή όχι κάτι στη δημόσια ζωή. Αν είσαι κλεισμένος σπίτι σου δεν ενδιαφέρεις κανέναν παρά μόνο τους πραγματικούς σου φίλους.

Έχεις περάσει κατάθλιψη;

Βεβαίως. Βίωσα την πρώτη βαθιά κατάθλιψη και στεναχώρια αμέσως μετά το 1992. Ο φθόνος περίσσεψε και τότε. Δεν είναι εύκολο να είσαι η πρώτη γυναίκα χρυσή Ολυμπιονίκης, η μεγαλύτερη έκπληξη των Ολυμπιακών Αγώνων ακόμα και κατά τον πρόεδρο της Διεθνούς Ομοσπονδίας. Σε ορισμένους είδα φθόνο και μία αναίτια κακία. Σκεπτόμουν: «Τι συνέβη; Δεν πείραξα κανένα».

Ένα χαρακτηρισμό που χρησιμοποίησαν και σου ήταν αδύνατο να διαχειριστείς;   

Το «Και ποια είσαι εσύ»; Ο σύζυγος μου, θυμάμαι, μου είχε πει τότε: «Τι ψάχνεις να βρεις; Σταύρωσαν τον Χριστό που δίδασκε την αγάπη». Αυτό ήταν λυτρωτικό. Αντιλήφθηκα ότι δεν μπορώ να αρέσω σε όλους.

Η δεύτερη κατάθλιψη;

Το 2006. Μου φόρτωσαν ήττες, λόγια… Τότε, ήρθε ξανά στη σκέψη μου το «γιατί»;

Έκανες συνεδρίες με ψυχολόγο ή το διαχειρίστηκες μόνη σου;

Με τους ανθρώπους του πολύ στενού μου περιβάλλοντος… Το άγγιγμα της καρδιάς των φίλων μου, ήταν για μένα η μεγαλύτερη ψυχοθεραπεία. Τι θέλει μωρέ ο άνθρωπος; Το μόνο που επιθυμεί είναι να αγαπιέται με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Όταν βλέπεις, λοιπόν, ότι διογκώνονται τα μειονεκτήματα λες: «Μα, δεν υπάρχω»; Δεν θέλεις τίποτε άλλο, παρά να ξέρεις πως τουλάχιστον οι δικοί σου δεν σε έχουν προδώσει. Κι αυτό, δόξα τω Θεώ, το έχω δουλέψει γιατί αγαπώ βαθιά τους ανθρώπους.

Έχεις βιώσει bullying στη ζωή σου;

Έχω βιώσει bullying, ως παιδί, στη Γερμανία. Ξέρεις τι είναι να είσαι μελαχρινό σαν γυφτάκι και όλα τα παιδάκια γύρω σου να είναι ανοιχτόχρωμα; Ξεχώριζα σαν τη μύγα μες το γάλα. Ζούσαμε σε μια περιοχή, κοντά στα ανθρακωρυχεία, γιατί εκεί δούλευαν οι γονείς μου. Η μητέρα μου με έστελνε στον φούρνο να ψωνίσω. Θυμάμαι, λοιπόν, την πωλήτρια ζητώντας τέσσερα καρβέλια ψωμί να απαντά: «Είστε μεγάλη οικογένεια»; Όταν της ανέφερα «Όχι. Είμαστε τρία άτομα», με κοίταζε με υποτιμητικό ύφος, σαν να ήμασταν λεπροί. Σου έλεγε με τον τρόπο της πώς είσαι παρακατιανός, γιατί δεν αγόραζες όπως οι υπόλοιποι γκουρμέ. Το συναίσθημα, λοιπόν, που εισπράττει ένα επτάχρονο παιδάκι από το βλέμμα των ανθρώπων γύρω του, είναι δύσκολα διαχειρίσιμο.

Άλλη στιγμή που βίωσες bullying;

Στον αθλητισμό. Μέχρι να επιτύχω το επίτευγμα των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης δεν θα ξεχάσω πως, όπου συμμετείχα μου έλεγαν στους διαδρόμους: «Τι κάνεις εσύ εδώ; Συμμετέχει η τάδε Ρωσίδα, Γαλλίδα, Αμερικάνα με μεγάλο παρελθόν στον αθλητισμό». Εμείς είχαμε την ιστορία, αλλά δεν είχαμε την παρουσία. Έπειτα από το 1992 θεωρώ πώς το bullying εναντίον των Ελλήνων αθλητών περιορίστηκε. Κανείς δεν μας χάρισε τις νίκες. Τις διεκδικήσαμε με πολλή δουλειά.

Βέβαια πολλοί μεγάλοι Έλληνες αθλητές κατηγορήθηκαν για ντόπινγκ…

Αν θα μπορούσα να το αντιστρέψω, φέρουν ευθύνη και οι δημοσιογράφοι για τον τρόπο που αντιμετώπισαν πολλές από τις διακρίσεις, μειώνοντας την αξία του αθλητή, την προσπάθεια και το ταλέντο του. Έπρεπε με έναν τρόπο να ονοματίσουν το πώς έγινε πρωταθλητής. Πενήντα κιλά κουβάδες αναβολικά να πάρεις, αν δεν υπάρχει ταλέντο και πολύχρονη πολύωρη προσπάθεια δεν γίνεσαι πρωταθλητής. Στην Ατλάντα πιάστηκε με ντόπινγκ Αμερικάνος αθλητής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν γράφτηκε πουθενά το όνομα του αθλητή κατά τη διάρκεια των αγώνων. Δεν του έγινε bullying. Δεν εννοώ ότι έχει άλλοθι. Δεν πρέπει να είναι  μόνο αυτή η είδηση, αλλά πώς ο εκάστοτε αθλητής, από την ηλικία των 7-8 χρόνων, έχει αφήσει τα έντερά του μέσα στα γήπεδα και δεν έγινε μεγάλος πρωταθλητής επειδή πήρε κάποια φάρμακα. Βεβαίως και υπάρχει παγκοσμίως αυτή η μάστιγα, αλλά δεν μπορούμε να υποτιμούμε τα πάντα.

Δέχτηκες αντιστοίχως ρατσισμό για την εμφάνισή σου;

Όταν ήμουν ενεργή πρωταθλήτρια ήμουν ένα θεριό, γιατί αυτό ήταν προαπαιτούμενο για καλύτερες επιδόσεις. Μια αθλήτρια του ύψους, είναι κύκνος. Μια δρομέας και ειδικά εμποδίων, φαίνεται θεριό. Έχω γίνει 52 χρονών και μου λένε: «Τι ωραία γυναίκα που είστε». Τους απαντώ: «Με δουλεύετε; Στα 20 δεν ήμουν, στα 30 δεν ήμουν, στα 40 δεν ήμουν και τώρα έχω γίνει;». Δεν μπορώ να πω ότι δεν το ευχαριστιέμαι. Φαντάσου, όμως, το συναίσθημα όταν είσαι πιτσιρίκι, να μην αισθάνεσαι πως είσαι όμορφος. Η φιλαρέσκεια είναι ίδιον των ανθρώπων. Όλοι θέλουμε να αρέσουμε. Δεν υπήρχε αυτό. Ήταν ένα ζόρι.

Σε πλήγωνε;

Εννοείται. Είναι δυνατόν να χαιρόμουν που με έλεγαν σπυριάρα ή ανέφεραν πώς έχω ξεφύγει από τα όρια του γυναικείου προτύπου; Έμπαινα στο λεωφορείο και δεν έπιανα τη χειρολαβή γιατί έδειχνε ο τραπεζοειδής και ο δικέφαλος σαν να ήμουν λιμενεργάτης. Κρατιόμουν πάντα χαμηλά στον στύλο  για να μη φαίνονται οι μύες. Είναι λογικό. Αλλά συνειδητοποιούσες πως έτσι έπρεπε να συμβεί.

Ήταν αυτός, λοιπόν, ο κύριος λόγος της επιλογής σου να κάνεις πλαστική;

Δεν έκανα πλαστική για να αρέσω, αλλά για να μου αρέσω. Ήταν ζόρι το σημαδεμένο πρόσωπο που είχα, λόγω της βαθιάς ακμής. Ένας εξαιρετικός φίλος πρωτίστως και έπειτα πλαστικός χειρούργος, μου είπε: «Γιατί σκας; Διορθώνεται». Έπειτα ο γιος μου μού έλεγε: «Θα φύγουν επιτέλους αυτά τα σπυράκια»; Τότε σκέφτηκα: «Αν γίνεται, γιατί όχι;». Γιατί θα πρέπει μια ζωή να ρίχνω τα μαλλιά μου στα μάγουλα και να κρύβομαι; Δεν είμαι άνθρωπος που κρύβεται. Δεν θα πήγαινα στα καλλιστεία να διεκδικήσω τίτλο ομορφιάς, αλλά αποφάσισα να διεκδικήσω τον τίτλο ζωής στην καθημερινότητά μου με το να μπορώ βλέποντας με στο καθρέπτη να πω: «Είσαι καλούτσικη».

Τι έκανες ακριβώς;

Μου έξυσαν όλο το δέρμα του προσώπου. Βίωσα απίστευτο πόνο. Αιμορραγούσα συνεχώς τις επόμενες ημέρες. Πονούσα πάρα πολύ. Θυμάμαι έλεγα στο γιατρό: «Είσαι σίγουρος ότι θα ξαναβγώ στον κόσμο». Όταν πέρασε το πρώτο διάστημα ήταν απίστευτη η αναπτέρωση του ηθικού. Γι’ αυτό βγήκα και το είπα. Ξέρω τι συναισθηματική ανυδρία αισθάνεσαι όταν είσαι νέος και δεν μπορείς να το ευχαριστηθείς. Γι’ αυτό και προτρέπω όλους τους νέους ανθρώπους να αλλάξουν ό,τι τους ενοχλεί στην εμφάνισή τους.

Άλλες διορθωτικές κινήσεις έχεις κάνει στον εαυτό σου;

Έχω κάνει πλαστική στη μύτη μου.

Με ποια αιτία;

Θα σου απαντήσω με την παροιμία: «Η τρέλα δεν πάει στα βουνά, αλλά στους ανθρώπους». Είχα αρχαιοελληνική μύτη και την άλλαξα. Με πήρε η μπάλα εκείνο το διάστημα. Ευτυχώς, γρήγορα επανήλθε η λογική στις αποφάσεις μου, αν και δεν μπορώ να κρύψω πως μου αρέσει το αποτέλεσμα που βλέπω. Έχω γίνει λίγο πιο γλυκιά νομίζω τώρα.

Υπήρξε μια ισοπεδωτική στιγμή στη ζωή σου που, ενώ σε έφθασε στον πάτο, ταυτοχρόνως, σε άλλαξε και άρχισες να παρατηρείς με διαφορετικό τρόπο πια τις καταστάσεις;

Όλα τα πράγματα στη ζωή είναι δίδυμα – και ο πόνος και η χαρά και η ευτυχία και η λύπη. Όποιος θεωρεί πως μια ζωή θα είναι ευτυχισμένος ή λυπημένος κάνει λάθος. Κάθε φορά που βίωνα ένα δύσκολο γεγονός στη ζωή μου, έπαιρνα απόσταση από τα πράγματα για να ισορροπήσω. Το σημαντικό -κι αυτό καταθέτω σε νέους αλλά και μεγαλύτερους ανθρώπους που μιλώ- είναι ότι οφείλουμε να βρούμε τη δύναμη να ξανασηκωθούμε απ’ ό,τι κι αν βιώσουμε. Δεν έχω ζήσει μία αλλά πολλές ισοπεδωτικές στιγμές, όμως, κατάφερνα κάθε φορά να παλέψω ξανά για τα όνειρά μου.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *