Από λάθος σε λάθος, ανακαλύπτει κανείς ολόκληρη την αλήθεια

Από λάθος σε λάθος, ανακαλύπτει κανείς ολόκληρη την αλήθεια

Από λάθος σε λάθος, ανακαλύπτει κανείς ολόκληρη την αλήθεια

Ποιο κανάλι είναι το Plus; Σε ποια συχνότητα εκπέμπει; Πού, παίζει; Σε ποια δορυφορική πλατφόρμα κάνει πιάτσα; Αξίζει να το δω; Και τι έγινε με αυτήν, πώς την λένε καλέ, αυτήν που έπαιζε στην «Αίγια Fuxia» την Παντελού; Ερωτήματα, που μου υπέβαλε την περασμένη βδομάδα κάποιος φίλος όταν σε κάποιο ζάπινγκ έπεσε πάνω στη «συζήτηση» που γινόταν στην εκπομπή της Αριστοτέλους, για την απόφαση του Plus να απολύσει την Έλια Ιωαννίδου από την «Τ-Έλια μέρα» (λόγω της κόντρας της με τη σκηνοθέτιδά της και τις καταγγελίες της τελευταίας στην αστυνομία για ηχογραφημένες συνομιλίες από μέρους της ηθοποιού) και να κλείσει μια για πάντα την προσπάθεια του καναλιού να στήσει δική του πρωινή εκπομπή.

Αλήθεια, γιατί ένα κανάλι όπως το Plus, που απέχει από τους πίνακες τηλεθέασης της Nilsen, και μοναδικοί τηλεθεατές του είναι όλες αυτές οι μεγαλοκυρίες που γυρίζουν «εθισμένες» στα δώρα από κανάλι σε κανάλι κι από εκπομπή σε εκπομπή (ακόμα και όταν αυτά είναι μικρότερης αξίας από αυτή του τηλεφωνήματός τους) να έχει πρωινή ή απογευματινή ή και βραδινή ζώνη; Ποιο όραμα ή στόχος εξαναγκάζει τους διοικούντες να δημιουργούν προγράμματα από τη στιγμή που το μόνο που κατάφεραν μέχρις στιγμής είναι να αποτελειώσουν κι αυτό το λιγοστό ίχνος ελπίδας, που ίσως κάποτε πέθαινε τελευταία;

Έστω και αν η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης επιβάλλει στο κάθε κανάλι -για να διατηρήσει την άδεια λειτουργίας του, τη δημιουργία κάποιου ποσοστού τοπικών παραγωγών, γιατί, ντε και καλά, η Σάρα και Μάρα, (πακέτο με το κακό συναπάντημα) να αλωνίζουν ανενόχλητες αποτελειώνοντας, ουσιαστικά, κάθε ίχνος τηλεοπτικής συνύπαρξης της ερασιτεχνικής με την trash τηλεόραση; Για να λειτουργήσει ένα κανάλι, χρειάζεται όραμα. Και όραμα, δεν υπάρχει. Χρειάζεται σκοπό και στόχο. Λέξεις άγνωστες γι’ αυτούς. Κόσμο με πρωτοποριακές και πρωτογενείς ιδέες κι όχι φιλόδοξους καριερίστες. Έχει ανάγκη από πρόγραμμα, υπερσύγχρονα γραφικά και σκηνικά και επαγγελματίες παρουσιαστές κι όχι επιστήθιους φίλους και εξ αγχιστείας συγγενείς.

Η τηλεόραση δεν είναι φαστφουντάδικο κι ούτε πολυκατάστημα ευκαιριών. Αλλά, μία βιομηχανία παραγωγής σειρών και εκπομπών που να ικανοποιεί τα θέλω των τηλεθεατών κι όχι τα πρέπει των παρουσιαστών. Και η ιδέα τους να επιστρέψουν στην αρχική συμφωνία τους με το Star είναι ίσως και η τελευταία τους ελπίδα να επιβιώσουν σ’ αυτό το τηλεοπτικό παιχνίδι που λέγεται «Survivor».

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *