Επί Χρήμασι

Επί Χρήμασι

mannouris 2

Με παίρνει τηλέφωνο η Κική αναστατωμένη, «πού να στα λέω, ξάδερφε, γίναμε μαλλιά κουβάρια στην Τσιγκολελέτα». «Τσιγκολελέτα» λένε τη «μουσική σκηνή» όπου εμφανίζεται ο αοιδός Προκόπης. Αφήνω κι εγώ το τίποτα που με απασχολούσε τη στιγμή εκείνη και σπεύδω στο περίπτερο. Χωρίς το πουλί, το οποίο παρακολουθούσε την Άντρη Καραντώνη στην κρατική τηλεόραση να παριστάνει την κυρά δασκάλα ανάμεσα σε δύο ομάδες αναξιοπαθούντων. Λέω, αφού τη βρίσκει το πτηνό με την εν λόγω εκπομπή-εμποροπανήγυρη, θα το δεχθώ. Μάθαμε να σεβόμαστε ο ένας τον χώρο του άλλου. Όπως υποστηρίζει συχνά κι η περιπτερούχος, «δώσε space στον άλλο, αγάπη μου, να δεις χαρά».
Φτάνω στο παράπηγμα και βρίσκω την ξαδέρφη στα πατώματα. Διότι πήγε αυτή στη μουσική σκηνή και έκανε θερμό επεισόδιο. Τι θερμό, δηλαδή, πυρακτωμένο κάρβουνο. Μια πελάτισσα «του σκοινιού και του παλουκιού» έριχνε βροχή τα γαρίφαλα στον Προκόπη. Δεν είναι αυτός για να του ρίξεις γαρίφαλο, χρυσέ μου. Ερμηνευτικώς είναι για το αυτόφωρο. Τα παίρνει στο κρανίο η Κική, πιάνει ένα πανεράκι απ’ τη λουλουδού – πρώην σιδηροδρομική υπάλληλο στη Ρουμανία και πάει στην άλλη και της κάνει την κεφαλή Ανθεστήρια τον Μάιο.
Την ώρα του διαβήματος ο γραμμωμένος ερμήνευε το «Άσπρο πουκάμισο φορώ» με την υποστήριξη μιας μηχανής καπνού. Αρπάζει η πελάτισσα την Κική απ’ το μαλλί, κάνει κι η τελευταία ένα σάλτο και της δαγκώνει το βυζί. Το δεξί. Μπουκάρουν οι μπράβοι και σταματά απότομα το πρόγραμμα –το οποίο δυσμενή εξέλιξη δεν το λες.
Ο επιχειρηματίας έγινε πυρ και μανία και, λησμονώντας ότι ουσιαστικά διευθύνει ένα μπουρδελομάγαζο, αποφάσισε πως για να κρατήσει τον Προκόπη στο «σχήμα», θα πρέπει να εξαφανιστεί διά παντός η Κική, «ούτε απ’ έξω να μην περνάω». Και δώστου κλάμα, τύπου «άνοιξε πέτρα για να μπω, χάνω τον άντρα που αγαπώ». Κι από δίπλα η Κινέζα Αϊλίν να της συμπαραστέκεται, μαθημένη να παρηγορεί τους συγγενείς των τεθνεώτων στο γηροκομείο όπου εργάζεται με το καθεστώς της δουλοπαροίκου.
Είπε σε κάποια φάση η έρμη η Αϊλίν να της τρίψει τον ώμο, κάτι σαν φιλανθρωπικό μασάζ, και βγαίνει η Κική εκτός εαυτού, να ακούγονται τώρα οι φωνές της στην πλατεία, «κάνε πέρα κι εσύ, κινέζικη γρίπη! Θα μου ’ρθει το κέρατο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος κι εσύ με τρίβεις! Έξω! Τώρα!». Η Κινέζα αγέρωχη, διότι ήξερε καλά πως μπόρα είναι θα περάσει.
Η Κική να μην ηρεμεί με τίποτα, γιατί σου λέει με επιτήρηση και κάνει τις πουτανιές ο άλλος, σκέψου τι έχει να γίνει άμα τον αφήσει ακηδεμόνευτο στην «Τσιγκολελέτα». Γι’ αυτό σκέφτηκε να στέλνει κάθε φορά κι από έναν αντιπρόσωπο. «Το ερχόμενο Σάββατο, ξάδερφε, θα πας εσύ, και μην μου πεις όχι, γιατί θα σκοτωθώ». Αν είναι να μη σκοτωθεί, τι να έκανα, είπα το ναι.
Είχα επιφυλάξεις. Δεν στο κρύβω. Ως συγγραφέας –άνθρωπος του πνεύματος– οφείλω να είμαι ιδιαιτέρως προσεκτικός. Έχω ένα όνομα στην πόλη. Εξέφρασα τους ενδοιασμούς μου στη μάνα μου. «Παιδί μου, όσον αφορά εσένα, οι Σκαλιώτες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Μια μεγάλη και μια μικρή. Η μεγάλη αγνοεί παντελώς την ύπαρξή σου, η μικρή τη γνώριζε, όμως φρόντισε να τη λησμονήσει προ πολλού. Να πας. Τι έχεις να χάσεις;».
Στις έντεκα το βράδυ θα είμαι εκεί. Η αποστολή μου είναι πολύ συγκεκριμένη. «Μόλις δεις την παραμικρή κίνηση απ’ τον οποιονδήποτε, άντρα, γυναίκα ή κι από αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο, με παίρνεις τηλέφωνο και κάνω την Τσιγκολελέτα Κούγκι! Κατάλαβες;». Μάλιστα.
Τώρα θέλω να συζητήσουμε ένα δικό μου θέμα. Τι να συζητήσουμε, δηλαδή. Όση σχέση έχει η μαλακία με την αναπαραγωγή, άλλη τόση έχει κι αυτό που γίνεται εδώ μέσα με διάλογο. Εν πάση περιπτώσει. Έχω ένα πρόβλημα. Δεν ξέρω και πώς να το πω. Ντρέπομαι. Πρώτη φορά μου συμβαίνει. Λοιπόν, άκου το. Εδώ και τρεις μέρες δεν… δεν… δεν γράφω! Έπαθα writer’s block. Είμαι σε δημιουργικό αδιέξοδο. Δεν έχω θέματα. Στέρεψα. Τι να κάνω; Αυτό ήταν; Έκλεισα ως γραφή; Γιατί να μου τύχει τέτοιο κακό, Παναγία μου; Γιατί; Γιατί; Γιατί σε μένα;
Τι εννοείς «εγωκεντρισμός»;

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *