18 πραγματάκια του 2018

18 πραγματάκια του 2018

Μικρός απολογισμός γι’ αυτά που μπορεί να σου έμαθε η ζωή – ως λάθη και σωστά – στη χρονιά που φεύγει. 

 

Υπάρχουν πολλοί ατάλαντοι. Και λιγούρηδες. Παντού. Άτσαλα προσπαθούν να γίνουν ιερές αγελάδες – δεύτεροι πάντα ρόλοι. Δεν καταλαβαίνουν πώς πάει η ροή των μικρών φαινομενικά πραγμάτων που μεγεθύνονται θεϊκά – σαν εκείνο το αριστουργηματικό βιβλίο της Αρουντάτι Ρόι που κάποτε διάβασα σε μια μικρή γκαρσονιέρα στου Ζωγράφου. Κι όσο δεν έχουν υπομονή, τόσο κάνουν μαλακίες. Κι όσο κάνουν μαλακίες, τόσο πιο εμφανής είναι η γελοιότητά τους.

Μην κάνεις διάλογο όταν το καράβι μπάζει από παντού – τι σημασία έχει ποιος φταίει; Καμία ανάλυση. Πεταμένο σάλιο.

Μερικές φορές η πολλή δημοκρατία είναι πιο επικίνδυνη κι από την τυραννία. Είναι τέτοια η φύση των ανθρώπων, δυστυχώς – να κατανοείς, αλλά να κρατάς και μαστίγιο.

Δυστυχώς, δυστυχέστατα, μετά τα 40 όλα είναι απομυθοποιημένα. Δεν υπάρχει πια μπιτ. Οι εκπλήξεις περιορίζονται σε ταξίδια, σεξ, κάποια βιβλία -όχι όλα- κουβέντες στο τηλέφωνο, μερικές ωραίες εικόνες που πιστεύεις πως θα γλυκάνουν αυτό που δεν πρόκειται να αποφύγεις: Τον επικήδειό σου. Ξέρεις, άλλωστε, από πριν πια την αρχή, τη μέση, το φινάλε – παράδειγμα: Αν ερωτεύεσαι όπως στα 20 σου, είσαι για κλοτσιές.

«Ο Τόμαν Μαν έλεγε πως “ο έρωτας είναι χημική δηλητηρίαση”. Είναι κάτι που συνοδεύεται με τη νεότητα. Σεξ ευχαρίστως. Αλλά ο έρωτας είναι κάτι δύσκολο. Γιατί πρέπει να σε πιστέψει ο άλλος για να σε ερωτευτεί!», Γιώργος Χρονάς, Ιούλιος 2018.

Η αγάπη φέρνει απιστία. Νόμος.

Σε μία μόνο μέρα μπορεί να αποφασίσεις πως πρέπει να αλλάξεις χώρα. Ή «οικογένεια». Σπίτι ή γκόμενο. Δουλειές και παρέες. Σε μερικές ώρες ένα ηφαίστειο κατάπιε την Πομπηία – γιατί όχι κι εσένα;

Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος. Παλιό και σίγουρο.

(Το ξέρω πως κι εσύ πιστεύεις πως «τα φιδάκια πρέπει να τα ‘χεις από κοντά». Τι πλάκα να ξέρω και τη συνέχεια!)

Από όση ώρα μιλούσαμε τον Ιανουάριο με τη Μαίρη Χρονοπούλου στο σπίτι της, κράτησα τη στιγμή που, μπουσουλώντας σχεδόν, ανέβαινε τις σκάλες μέχρι να φτάσει στο κρεβάτι της και να κοιμηθεί. Ήταν η ίδια Μαίρη του «έκλαψα χθες». Που κρατούσε κομπολόι. Όρθια. Αυτή την εικόνα δεν θα την ξεχάσω ποτέ!

Νομίζω πως ο μόνος λόγος που δεν φοβήθηκα τον Απρίλιο πως θα πνιγώ στα παγωμένα νερά του Άραχθου ποταμού στη διάρκεια του rafting (!) που βλέπετε στη φωτογραφία (εμπνεύσεις του Θ. που του αρέσει να βαδίζει στην κόψη σιωπηλά), ήταν γιατί περίμενα πώς και πώς το συγκεκριμένο χέρι να με τραβήξει ξανά στη βάρκα – «πιάσμε!», μου φώναξε κάποια στιγμή. Και αυτό ακριβώς έκανα!

Οι φιλίες ξεκινάνε καλά. Ύστερα μπορεί να νικήσουν οι μικροεγωισμοί. Οι φοβίες, τα κόμπλεξ, οι ανασφάλειες, ένα απωθημένο. Το χειρότερο είναι να νικήσει τη φιλία ένας έρωτας και να φταίνε δήθεν όλα τ’ άλλα – γιατί χάλασες την ωραία μας «συνωμοσία»;

Φέτος έκλαψα μόνο μία φορά. Το μεσημέρι που βγήκα από το σπίτι του Ντίνου Χριστιανόπουλου και κάθισα στο πεζούλι. Ήταν γερό το κλάμα. Όχι από λύπη. Όχι από χαρά. Ήταν όπως βγαίνεις από την σκήτη αγίου λυτρωμένος.

Πολύ συχνά σκέφτομαι τελευταία τη Βαρβάρα Λιλλήκα. Ούτε που την ήξερα τη γυναίκα, προτού τη συναντήσω πριν από δύο μήνες για μια συνέντευξη. Νομίζω πως θα της χρωστάω πάντα την ευφυΐα τού να μου μάθει κάποιος φέτος, με απλό τρόπο, τι σημαίνει να εμπιστεύεσαι, να κάνεις λάθη, αλλά να εμπιστεύεσαι ξανά -ακόμη και αγνώστους- παρά τις ματωμένες σου τρύπες. Να προχωράς κυρίως.

Τόσοι ολοφυρμοί στο facebook – γιατί; Τόσος θυμός, τόσα καταπιεσμένα ουρλιαχτά χρόνων ανωνυμίας, τόσες απόψεις – για όλα, για όλους. Get a life!

(Η Ρίκα Βαγιάννη θα το έγραφε καλύτερα αυτό!)

Η Καίτη Γκρέι μου χάρισε τον χειμώνα στο σπίτι της, στη Νέα Σμύρνη, ένα βιβλίο με φωτογραφίες της – «πάρτο, τι να το κάνω εγώ πια;», μου είπε υπογράφοντάς μου το. Κι ύστερα, στην πόρτα, αυτή η μεγάλη ντίβα του λαϊκού τραγουδιού -η μεγαλύτερη!- μου είπε αυτό: «Θέλω να φύγω. Με κούρασαν όλα. Θέλω να φύγω! Δεν έχω κάνει ποτέ κακό σε άνθρωπο. Πιστεύω πως καλά θα μου φερθεί ο Θεός». Περπάτησα μία ώρα στη Μεγάλου Αλεξάνδρου με μία πάστα στο χέρι μέχρι να καταλάβω το μεγαλείο αυτής της προσευχής.

Επιμύθιο: Για όσους πιστεύουν πως το 2018 ήταν ένα μισοκαταστραμμένο παζλ, ας φροντίσουν το 2019 να έχουν πιο γερά δόντια. Οι ευαίσθητοι κυρίως. Ε;

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *