Ζήτω η αδυναμία

Ζήτω η αδυναμία

zito-i-adynamia

O Βαγγέλης απ’ την Κρήτη, που έβαψε κόκκινη τη γεωγραφία των Ιωαννίνων… Ένα αγγελάκι όλο χαμόγελο, η Άννυ, που αντί για χάδι ένιωσε βία και χάθηκε σαν μια ζωή διάττοντα μικρούλη αστέρα… Το σύμφωνο συμβίωσης για τους gay και τα ανθρώπινα δικαιώματα… Ο πόλεμος στη Συρία και η φρίκη του φόνου για το ανθρώπινο είδος. Οι φωτογραφίες από τα πνιγμένα βρέφη στην άκρη της Μεσογείου, σώματα σαν σπασμένα παιγνίδια στην αμμουδιά, σε μια προσπάθεια φυγής απ’ τη φρίκη, νικημένες ζωές απ’ τη μαυρίλα του πελάγους. Τα αφημένα σώματα των άστεγων στο κέντρο της Αθήνας, σαν παραίτηση εθνική. Σώπα, πάει και αυτό το καλοκαίρι. Ζεστό, απομονωμένο, ταχτοποιημένο, σαν από καζάνι κόλασης. Κάποτε ήταν απόλαυση τα νησιά φτιαγμένα από κύμα, αλμύρα και μπλε, τώρα, είναι μήνες που μοιάζουν ακίνητοι. Όλα ξεχάστηκαν. Όλοι εκείνοι οι πρωταγωνιστές της αληθείας μας έγιναν, στα γρήγορα, ανάμνηση. Σαν σκαλέτα ειδήσεων. Να σβηστούν με μπλάνκο τα παλιά, τα νέα, να αναδεχθούν τα νεότερα. Να πούμε για τα στρινγκ της κάθε ξεβράκωτης στα social media. Να πούμε για τα εθνικά μας ζευγάρια και τη ζωάρα τους με τα φουσκωτά. Και μετά έχουμε εκλογές. Σαν να είχαμε πάντα εκλογές, ξαφνικά. Συνηθίσαμε. Εκεί που ήταν ένα σπουδαίο γεγονός της αναβαίνουσας δημοκρατίας μας, έχει γίνει σαν συνεδρίαση του διαχειριστή της πολυκατοικίας στο τριαράκι του με το καφέ φερμάνι απ’ τα σπίτια μας. Τώρα θα ασχοληθούμε με το αν οι καημένοι οι τηλεαστέρες βιάστηκαν να τελειώσουν τις διακοπές τους άρον-άρον και να γυρίσουν απ’ τα νησιά και τις απομονωμένες βίλες για να κάνουν τη δουλειά τους. Θα ασχοληθούμε με το ποιοι τσακώνονται με ποιους, ποιοι φωνάζουν πιο δυνατά το δίκιο τους, ποιος θα σώσει τον λαό, ποιος –ένας– δρόμος υπάρχει για έξοδο απ΄ την κρίση, αλλά θα τον πάρουμε με ταχύτητα σύγκρουσης ή αργής πτώσης. Θα αναδείξουμε την αγένεια, την προσβολή, την αντίθεση, τη βαρβαρότητα, τα υβρεολόγια ως πολιτικό διάλογο. Θα θεωρήσουμε πως έτσι μιλούν οι άνθρωποι και οι σοφοί πολιτικοί ουρλιάζοντας ώσπου να αιμορραγήσουν τα τύμπανά μας. Κλαίει, πάλι, ο Μπογδάνος; Πνίγεται από λυγμούς ο Χαριτάτος; Ποιος θα αποχωρήσει απ’ το πρωινό πάνελ και ποιος απ’ αυτό των ειδήσεων;

Σαν κόσμος έξω να μην υπάρχει. Σαν να έχουμε υποστεί λοβοτομή και να συνηθίζουμε, ατάραχοι, την καφρίλα και την απονιά. Σαν νά’ ναι δεδομένος ο αμοραλισμός, η κυνικότητα, η απληστία και εμείς απλά να παρακολουθούμε ανίκανοι για κάθε αλλαγή. Ποια Άννυ, ποιος Βαγγέλης, ποια λίστα Λαγκάρντ, ποιο bulling; Πού τα θυμήθηκα τώρα; Γραφική κι εγώ σε μια αυτοδιαφημισμένη, βαυκαλιστική τάχα ευαισθησία, ε; Εδώ έχουμε πολιτικές εξελίξεις και σ’ αυτές οι αδύναμοι μόνο έχουν συναισθηματισμούς. Θέματα άλλα δεν υπάρχουν. Μόνο η οικονομία. Ζητώ τα νούμερα, οι ισολογισμοί, τα ρεφενέ, τα επιτόκια, οι τόκοι, το δίκιο του ισχυρού, ο καλός δανειστής, ο ξανθός ανώτερος βόρειος. Ουουου για τον τεμπέλη δανειζόμενο, το θύμα, τον μελαχρινό Μεσανατολίτη που περνιέται άσος με τον Άρειο της κεντρικής Ευρώπης. Ουουου…

Ξεχνάμε. Κατευθυνόμαστε. Πιστεύουμε τους βροντόφωνους. Παρακολουθούμε θέατρο βέκιο ουρλιαχτών σαν απαθείς, υπνωτισμένοι θεατές. Και εμείς είμαστε οι αδύναμοι. Οι υπερευαίσθητοι. Οι άσχετοι πολιτικά. Οι συναισθηματικοί. Ναι ε; Ε! Τότε ας φωνάξουμε και εμείς για μια φορά: «Ζήτω η αδυναμία»! Ω, «ανόητοι και βραδείς τη καρδία», δεν ξέρετε πως εμείς οι αδύναμοι και οι «πτωχοί τω πολιτικώ πνεύματι» θα κερδίσουμε όχι μόνο τη βασιλεία των ουρανών, αλλά και τη δημοκρατία της ψήφου στις επόμενες εκλογές; Και για να δούμε αν η επιβεβλημένη αμνησία δεν περνά γυρνώντας σας την πλάτη…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *