Πώς είναι να ζεις μ’ ένα κατοικίδιο; Πώς αλλάζει η ζωή σου; Τι δίνεις και τι παίρνεις; 7 pet lovers μάς μιλούν γι’ αυτή την ιδιαίτερη σχέση.
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Χάμπαλης
Άντρη Καραντώνη
«Πολλές φορές με ρωτούν γιατί αγαπώ τον σκύλο μου τόσο πολύ! Τις πιο πολλές χαμογελώ και σκέφτομαι πως είναι λίγο δύσκολο να εξηγήσω! Ίσως γιατί όλα αυτά που με κάνουν να τον αγαπώ δεν μπορεί κανείς να τα καταλάβει απόλυτα, αν δεν τα νιώσει! Ίσως γιατί τελικά όλα αυτά τα (μικρά) πράγματα για τα οποία τον αγαπώ, είναι στην πραγματικότητα από μόνα τους πολύ μεγάλα! Την ΚΑΡΑΝ την αγαπώ σαν παιδί μου. Δίνει νόημα σε πολλά πράγματα. Είναι τόσο τρυφερή κάνει τη ζωή μας πιο όμορφη! Όσες φορές τη φωνάζω εκείνη πάντα με κοιτά με τα τεράστια γεμάτα αγάπη μάτια, που δεν μπορείς να τους αντισταθείς! Είναι η καλύτερη φίλη της κορούλας μου. Γενικά, όλοι στην οικογένεια τής έχουμε αδυναμία».
Μαρίνα Φιλιππίδου Θεοχάρους
«Ζητάτε να σας πω για το “κατοικίδιό” μου, κι εγώ δεν ξέρω για ποιο απ’ όλα τα παιδιά μου να σας μιλήσω… για τον Τίτο, τη Λούνα, την Ψίψη, τον Όρεο, τη Φανουρία, την Νταίζη, την Τζούλη, τον Σπύρο, τη Φίφη, τη Ζίζη, την Κράντσιη, την Κλάρα, τη Ζωή; Ή ακόμα για τον Κούκη, την Γκρίζα, την Μπέλλα, τη Σίμπα που είναι πια οι επουράνιοι άγγελοί μας; Είναι όλοι τους παιδιά μου κι είμαι γι’ αυτά (θετή) μάνα (θεία για κάποια), που δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανένα τους. Όλα τους πρώην “αδέσποτα”, ήρθαν και μας βρήκαν και έδωσαν μεγαλύτερη αξία στις ζωές μας και ευτυχία στις ψυχές μας. Ο φιλόξενος έντυπος χώρος σας δεν είναι αρκετός για να πω τα όσα σκέφτομαι γι’ αυτά τα υπέροχα πλάσματα, γι’ αυτό θα αρκεστώ σε ένα μήνυμα: “Δεν ζευγαρώνω, στειρώνω. Δεν αγοράζω, υιοθετώ. Μέχρι που να μην υπάρχει ούτε ένα αδέσποτο στο δρόμο”…».
Μαρία Ιωάννου
«Όταν με πρωτοκοίταξαν αυτά τα μάτια, η απόφαση ήταν μονόδρομος. Αυτό το κακοποιημένο, ταλαιπωρημένο, βρώμικο σκυλάκι που με κοιτούσε πίσω από τα κάγκελα του μικροσκοπικού κλουβιού του, στο καταφύγιο της Μονής, θα ερχόταν μαζί μου. Θα γινόταν η κόρη μου! Κι έγινε. Η Λούλου, όνομα εμπνευσμένο από το μυστήριο που ανέδιδε η κατάμαυρη της γούνα, έγινε η παρέα μου, η συνοδοιπόρος μου στα ωραία και στα δύσκολα της ζωής. Έγινε η παιχνιδιάρικη παρέα μου όταν ήμασταν οι δυο μας, η χαρούμενη παρέα μου όταν ήμουν έγκυος, έγινε η διακριτική παρέα μου όταν τα παιδιά μου ήταν βρέφη, η υπομονετική παρέα μου όταν τα παιδιά μου, μικρά ακόμη την έκαναν αλογάκι, έγινε η σοφή παρέα μου τώρα που γυρνάω από τη δουλειά κουρασμένη και τρέχω να κάνω τις δουλειές που με περιμένουν στο σπίτι. Πάντα με κοιτάει με αυτά τα μάτια της, ίδια όπως εκείνη την πρώτη φορά που την αντίκρισα. Μόνο που τότε είχαν πόνο. Τώρα, έχουν ευγνωμοσύνη. Και αγάπη. Αγάπη αδιαμφισβήτητη, αγάπη ατόφια, αγάπη απόλυτη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που ζούμε μαζί της. Ποιος, άλλωστε, δεν θα χαιρόταν να συζεί με έναν άγγελο;».
Δήμητρα Μακρυγιάννη
«Νιώθω τυχερή και ευλογημένη που ζω με δύο ψυχούλες στο σπίτι. Πριν από εννέα χρόνια δέχτηκα το πιο πολύτιμο δώρο που ήταν ο Τσούπης μου, το μικρό μαλλιαρό μου τερατάκι. Έκτοτε, είμαστε αχώριστοι. Στα όμορφα, στα δύσκολα είναι εκεί να με κοιτάξει με τα πιο αθώα μάτια που έχω αντικρύσει ποτέ στη ζωή μου λέγοντάς μου πως δε θα σε εγκαταλείψει ποτέ! Είναι αμέτρητες οι φορές που με ένα κούνημα της ουράς του, με μια αγκαλιά με έκανε να ξεχάσω κάθε τι δυσάρεστο. Στην πορεία ήρθε και ο Τσίκο, ένα bullterier. Με το χέρι στην καρδιά και με κάθε βεβαιότητα μπορώ να πω πως είναι το καλύτερο και πιο αθώο πλάσμα που υπάρχει στον πλανήτη. Η αγάπη που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος από τα ζώα είναι τεράστια, αστείρευτη. Αυτά τα πλασματάκια έχουν τη δύναμη να κάνουν τη ζωή μας πολύ πιο όμορφη».
Αντρέας Γιόρτσιος
«Η Αλεγκρία μπορεί να είναι το τρίτο στη σειρά σκυλί που ζει μαζί μου, αλλά η σχέση μας είναι μοναδική. Η επικοινωνία μας είναι σε άλλο επίπεδο. Καταρχάς, καταλαβαίνει πότε θέλω να της βγάλω φωτογραφία. Ενίοτε ποζάρει, άλλες φορές κάνει ότι το παίζει δύσκολη κι άλλες κάθεται να τη φωτογραφίσω για να την αφήσω στην ησυχία της. Λόγω του πιο μικρού μεγέθους σε σχέση με τα προηγούμενα σκυλιά μου είναι πιο εύκολο να την παίρνω μαζί μου όπου επιτρέπεται και θα ήθελα να μπορούσα να την παίρνω σε ακόμη περισσότερα μέρη, όπως συμβαίνει σε ευρωπαϊκές χώρες. Αν σε μία εκδρομή σε κάποιο χωριό πάμε να φάμε σε ένα εστιατόριο ή να πιούμε έναν καφέ και παρά τις διαβεβαιώσεις ότι είναι φρόνιμη και πάντα δίπλα μου με το λουρί της, μας πούνε ότι δεν επιτρέπεται, η αντίδραση είναι πάντα η ίδια: “ευχαριστούμε, φεύγουμε και πάμε αλλού”…».
Τάσος Τρύφωνος
«Τον Μάρτιν τον βρήκα εγκαταλελειμμένο στο μπαλκόνι του ισογείου, το 2006, όταν έμενα στην Αθήνα. Είχα ήδη έναν γάτο και επειδή περίμενα κάποιες μέρες και δεν εμφανιζόταν η μάνα του αποφάσισα να τον πάρω κι αυτόν. Ήταν μια μικρή μπαλίτσα. Τώρα, είναι ένας πελώριος γάτος της ράτσας ceramicus ellinikus, όπως συνηθίζω να λέω δηλαδή “κεραμιδόγατος”. Τον έφερα μαζί μου στην Κύπρο το 2012 και είναι πολύ αγαπησιάρης, καθόλου ιδιότροπος αλλά και πολύ φλύαρος -– νομίζει ότι είναι άνθρωπος και προσπαθεί να μιλήσει. Πολύ κοινωνικός, κάνει χαρές και τούμπες σε όλο τον κόσμο και παρά τα κιλά του καθόλου λαίμαργος. Τόσο αυτός όσο και ο πρώτος μου γάτος, ο Ρίκυ, “άνοιξαν” έναν ολόκληρο νέο κόσμο στη ζωή μου. Όσοι έχουν ζώα ξέρουν ότι η ζωή τους χωρίζεται στο πριν και στο μετά την απόκτησή τους. Όσοι δεν έχουν, δεν ξέρουν τι πλειάδα συναισθημάτων και χαράς χάνουν που δεν βάζουν ένα ζωάκι στη ζωή τους. Είμαι πεπεισμένος ότι τα ζώα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους».
Αφροδίτη Γεωργίου
«Δεν φαντάζεσαι πόση αγάπη χάνεις αν δεν έχεις στη ζωή σου ένα κατοικίδιο. Είναι η καλύτερη παρέα και φέρνει μεγάλη χαρά σε ένα σπίτι! Στην οικογένειά μας έχουμε δύο σκυλάκια και δεν μπορούμε να φανταστούμε την καθημερινότητά μας αλλιώς. Τον Hugo μάς τον χάρισε μια φιλική οικογένεια, ενώ την Ολίβια την υιοθετήσαμε, καθώς κάποιοι την πέταξαν σε ένα χωράφι. Είναι πραγματικά αδιανόητες οι άσχημες συμπεριφορές απέναντι στα ζώα. Γενικά, το πώς φερόμαστε στα ζώα δείχνει πολλά για το ποιοι είμαστε. Είναι σεβαστό να μη θέλει κάποιος ένα κατοικίδιο, αλλά δεν είναι αποδεκτό να βλάπτει τα ζώα, που είναι τα πιο αγνά πλάσματα και ξέρουν μόνο να αγαπούν».
