Μεταξύ Κωνσταντινούπολης, Σκωτίας, Κολομβίας, Ολλανδίας, Αγγλίας, Ρίο Ντε Τζανέιρο, τα πιο υποσχόμενα αγόρια της ελληνικής τηλεόρασης εξηγούν στο «Down Town» πώς «παίζεται» φέτος η τέλεια τηλεοπτική «μπαλίτσα», βάζοντας γκολ απ’ τα «αποδυτήρια».
Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου
Τους λέω πως είμαι μεγάλος fan των «Football Stories» τους στον ΑΝΤ1 -αν και, προσωπικά, άσχετος από ποδόσφαιρο, όπως ίσως αρκετοί από όσους παρακολουθούν την εκπομπή- γι’ αυτό και «το καλό πρέπει να διαδίδεται!», τους εξηγώ. «Μ’ αρέσει που τα “αουτσάιντερ” -εσείς!- γίνατε talk of the tv town», τους λέω. Γελάνε – ρομαντικοί, μάλλον, ακόμη, πιστοί στην «αθωότητά» τους, ενθουσιώδεις και αποφεύγοντας τους τηλεοπτικούς ναρκισσισμούς άλλων. «Πού είστε τώρα;», τους ρωτάω στο τηλέφωνο, σε ανοιχτή ακρόαση. «Κλασικά, συμπληρώνουμε δωδεκάωρο στο μοντάζ», μου λέει ο Άγγελος.
Οι παρέες, τελικά, γράφουν ιστορία; Νομίζω πως αυτό το γνωρίζεις ήδη εσύ, Γιώργο… Τώρα το μαθαίνει κι ο Άγγελος;
Γιώργος: Δεν ξέρω αν οι παρέες γράφουν ιστορία, αλλά κάνουν τη διαδρομή ομορφότερη. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς φίλους – όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και πρακτικά. Με τα παιδιά που δουλεύουμε το project, έχουμε μια ιδιαίτερη χημεία. Και ο Άγγελος είναι ένα παιδί με ισχυρό αξιακό κώδικα, οπότε υπάρχει πλήρης ειλικρίνεια και κατανόηση, σε όλα τα επίπεδα: από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, μέχρι ένα προσωπικό πρόβλημα.
Άγγελος: Ό,τι και να σου πω εγώ, όπως και να προσπαθήσω να το φιλοσοφήσω, νομίζω πως η απάντηση δίνεται μόνη της: πολλές φορές, όταν τελειώνει ένα ταξίδι, στο τέλος των γυρισμάτων, την πέφτουμε όλοι μαζί, ανοίγουμε μια μπίρα και απλά αράζουμε, συζητώντας για οτιδήποτε άλλο εκτός από δουλειά. Νομίζω πως, ναι, είμαστε μια παρέα, που δεν θεωρούμε απαραίτητα ότι «γράφουμε ιστορία» – αλλά, σίγουρα, είμαστε μια παρέα.
Ήταν σημαντικό και για τους δυο σας να είστε ήδη φίλοι κάνοντας αυτή την εκπομπή, παρά απλά δύο «συνεργάτες», όπως ίσως να συνηθίζεται σε άλλες εκπομπές;
Άγγελος: Κοίτα, είναι περίεργο «σενάριο» το να συνδυάζεις δουλειά και παρέα, προσπαθώντας να διατηρείς ισορροπίες. Πολλές φορές, για παράδειγμα, «γκαρίζουμε» ο ένας στον άλλο για τα της δουλειάς, για να γυρίσουμε στο ίδιο σπίτι, να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι, να ξυπνήσουμε το πρωί και να συνεχίσουμε να «γκαρίζουμε». Σίγουρα είναι μία πολύ ιδιαίτερη συνθήκη, γιατί ακόμα δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω τα πλαίσια φιλίας και δουλειάς, το οποίο είναι και καλό αλλά και κακό: από τη μία, δεν στερεί από την εκπομπή το feeling της πηγαίας ειλικρίνειας, αλλά, από την άλλη, μπορεί το ένα πλαίσιο να επηρεάζει το άλλο.
Τι είναι, τελικά, το «Football Stories»; Ταξιδιωτικό οδοιπορικό και ντοκιμαντέρ με κεντρικό άξονα το ποδόσφαιρο και αναφορές στην αληθινή ζωή; Εκπομπή για τους λάτρεις του ποδοσφαίρου με στοιχεία life style; Ή, απλά, μία εκπομπή για φίλους;
Γιώργος: Είναι ένα ρομαντικό ταξίδι στον κόσμο του ποδοσφαίρου, από βιωματική και όχι δημοσιογραφική σκοπιά. Σίγουρα δεν έχει στο επίκεντρο τη φιλία, ή εμάς, καθώς θεωρώ ότι εμείς γινόμαστε απλώς το όχημα αφήγησης. Το ταξίδι και το ποδόσφαιρο είναι δύο τόσο μεγάλες έννοιες, που δεν μπορείς να τις προσπεράσεις βάζοντας εσένα στο επίκεντρο. Νομίζω πως έχουμε σταθεί αρκετά καλά στις αναλογίες, χωρίς να καπελώνουμε το project. Θέλουμε να αφήνει την αίσθηση απάντησης στο «Πού πάει όλος αυτός ο κόσμος μόλις κλείσουν οι προβολείς του γηπέδου;». Το ποδόσφαιρο είναι ο λόγος που μπαίνουμε στο αεροπλάνο – από εκεί και πέρα, είναι μια θεματική-κοινωνική ταξιδιωτική εκπομπή.
Καλά, δεν σκεφτήκατε το γυναικείο κοινό προτού κάνετε αυτή την εκπομπή; Ή αρκούσαν οι ωραίες σας φατσούλες, πιστεύετε, για να προσεγγίσετε και αυτό το κομμάτι του «τηλεοπτικού» πληθυσμού;
Γιώργος: Θεωρώ ότι η εκπομπή δεν αφήνει παραπονεμένες τις γυναίκες – τουλάχιστον αυτές που θέλουν να ερμηνεύσουν την κοινωνία βάσει του ποδοσφαίρου. Από κοινωνιολογικής άποψης, η εκπομπή έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα δικά μου μάτια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη «νίκη» για εμάς, από τα μηνύματα που δεχόμαστε από γυναίκες μετά την εκπομπή, που λένε: «Επιτέλους! Καταλαβαίνω τον άνδρα μου!» ή «Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο και, κοίτα να δεις, με κάνατε να ενδιαφερθώ για την μπάλα!».
Άγγελος: Καταρχάς, φαντάσου να στηρίζεις τα όνειρα σου για «νούμερα» και αποδοχή στα μούτρα του Γιώργου να πούμε ή ακόμα χειρότερα στα δικά μου! Μ’ έχεις δει ποτέ προφίλ;
Γενικά, ποια είναι εκείνα τα στοιχεία στους χαρακτήρες σας που σας ενώνουν – εκτός από το χιούμορ;
Άγγελος: Α, να μια πολύ ωραία ερώτηση στην οποία δεν θέλει ν’ απαντάει ο Γιώργος. Θεωρώ πως, ως χαρακτήρες, είμαστε πιο κοντά απ’ ό,τι θα ήθελε να παραδεχτεί στον εαυτό του ο Γιώργος, παρά το ότι αυτός μεγάλωσε με ένα ποδήλατο κι εγώ μ’ ένα playstation! Νομίζω πως είμαστε αρκετά ρομαντικοί και οι δύο, παρορμητικοί και σίγουρα απαισιόδοξοι. Επίσης, είμαστε πολύ κοντά στα μουσικά, και, γενικότερα, καλλιτεχνικά μας ερεθίσματα. Αν ήμασταν τρόφιμοι ενός ψυχιατρείου, θα μοιραζόμασταν τον ίδιο ζουρλομανδύα και μια παρόμοια αγωγή!
Γιώργος: Θα πρόσθετα την εργατικότητα, τον κυνισμό και μια αντίληψη, οριακά παλιακή για την εποχή, ότι οι αξίες δεν χάθηκαν και δεν πρέπει να χαθούν.
Και, αντίστοιχα, πού διαφέρετε ως προσωπικότητες;
Γιώργος: Σε ακόμη περισσότερα! Ο Άγγελος είναι τόσο μηδενιστής που είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με εκνευρίζει τόσο γρήγορα – είναι φορές που θέλω να του σκάσω ένα μπουνίδι στο δόξα πατρί. Όχι τόσο επειδή πιστεύει τον μηδενισμό του, αλλά επειδή προσπαθεί -με το ζόρι- να βρει την πιο ριζοσπαστική ατάκα, για να δημιουργήσει εντυπώσεις.
Γιώργο, πώς αντιλαμβανόσουν τη φιλία 10 χρόνια πριν -πιο ρομαντικά ίσως;- και πώς τώρα;
Λίγο πριν μπω στα 30 μου, έχω την τύχη να έχω δίπλα μου ανθρώπους που έχουν δώσει τις «εξετάσεις» τους για μένα και, αντίστοιχα, πιστεύω πως έχω δώσει κι εγώ τις δικές τους. Αν, για παράδειγμα, κάνεις μια λάθος σχέση, είναι δυνατόν να πεις «ok, μέχρι εδώ, τέλος οι σχέσεις;». Προφανώς και όχι. Θεωρώ ότι η επαναδιαπραγμάτευση της φιλίας είναι το άλλοθι των θλιβερών ανθρώπων, που έχουν επιλέξει να βάλουν την πάρτη τους πάνω απ’ όλα. Τρέμω στην ιδέα να μεγαλώσω μόνος μου, χωρίς ειλικρινείς σχέσεις τριγύρω μου. Η ζωή δεν είναι δημόσιες σχέσεις.
Γενικά, αν και «έμπειρος» πια από την τηλεόραση, θες ακόμη να διατηρείς τη ρομαντικότητά σου στα πράγματα – δεν τα ‘χεις καλά με την πρακτική πλευρά της ζωής, ε;
Πληρώνω κάθε μήνα τις ασφαλίσεις μου, τους λογαριασμούς μου και ανταλλάζω καμιά 1500αριά emails τον μήνα για τη δουλειά! Δεν το λες και μη αποδοχή της πρακτικής πλευράς αυτό! Η ρομαντικότητα έχει να κάνει με το ότι οι περισσότερες δουλειές μου στην τηλεόραση, είχαν έντονο βιωματικό χαρακτήρα, δεν ήταν διεκπεραιωτικές. Προφανώς, αυτό έχει έντονο το στοιχείο του ρομαντισμού. Μεγαλώνοντας, και διαχωρίζοντας τον βιοπορισμό από τη δημιουργία, έχω γίνει ελαφρώς πιο διαλλακτικός. Θα έκανα πολλά πράγματα στην τηλεόραση, ακόμα και αν δεν ήταν 100% για μένα. Αυτό είναι το καλό που μου συνέβη στο «Nomads». Είδα τα πράγματα αλλιώς. Θα ήθελα να κάνω και πιο ρισκαδόρικα πράγματα τηλεοπτικά, στο μέλλον.
Τα χρήματα παίζουν σημαντικό ρόλο στη δική σας ζωή, αλλά και στις επαγγελματικές σας επιλογές;
Άγγελος: Ξέρεις κάτι; Προσωπικά, πολλές φορές το έχω σκεφτεί αυτό: τι πραγματικά έχει σημασία για μένα, τουλάχιστον στα επαγγελματικά μου; Είχα μία πάρα πολύ καλή δουλειά ως φυσιοθεραπευτής, ένα θεωρητικά εξασφαλισμένο μέλλον και, παρόλα αυτά, τα «κλώτσησα» όλα μπροστά στη σκέψη ή στην κρυφή ελπίδα -που στις αρχές ντρεπόμουν μέχρι και να το πω- τού να γυρίσω τον κόσμο βλέποντας μπάλα. Δυσκολεύομαι στην παρούσα φάση να το δω 100% σαν δουλειά και, σίγουρα, αυτή η αντιμετώπιση είναι κάτι που με βοήθησε μπροστά στα δύσκολα – γιατί υπήρξαν πολλές δυσκολίες. Τι να σου πω; Από τη στιγμή που μπορώ να βοηθήσω πλέον τους γονείς μου οικονομικά, παίρνοντας κάποια «βάρη» από την πλάτη τους, προς το παρόν τουλάχιστον, είμαι καλά μέσα μου.
Γιώργος: Προσωπικά, μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που τα χρήματα δεν υπήρχαν ποτέ άφθονα. Δεν τα θεοποίησα όμως! Έμαθα να είμαι αυτάρκης – και ακόμη ζω έτσι. Όλη μου τη ζωή, ας πούμε, συγκατοικούσα, για να μοιράζω τα έξοδα, δούλευα για να μπορώ να καλύπτω τα έξοδα μου. Έχω κάνει αρκετές δουλειές -κυρίως κινηματογραφικές, χωρίς πληρωμή- μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε και ήθελα να το στηρίξω. Μεγαλώνοντας, πάντως, συνειδητοποιώ ότι στη ζωή κανένας δεν θα σου χαρίσει αυτό που αξίζεις, αλλά αυτό που είσαι ικανός να διαπραγματευτείς!
Τι σας χαλαρώνει; Μη μου πείτε πως επιστρέφετε στην Ελλάδα και θέλετε πάλι να δείτε… μπάλα, σαν αμετανόητα «αρρωστάκια» της «στρογγυλής θεάς»;
Άγγελος: Fun fact, μπορώ να δω με την ίδια άνεση από Premier League μέχρι Γ’ τοπικό Θεσσαλονίκης! Πολλές φορές, γουστάρω μια καλτ Κυριακή σ’ ένα επαρχιακό γήπεδο, με όλες τις κλασικές μορφές που, λίγο πολύ, όλοι έχουμε βιώσει. Από εκεί και πέρα, με χαλαρώνει πάρα πολύ το να κάνω μια καλή προπόνηση στο γυμναστήριο -αδειάζει το μυαλό μου- μου αρέσει να παίζω video games, να πηγαίνω για μπάλα με τους φίλους μου και να διαβάζω πολύ! Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία τα οποία αποτυπώνουν την ψυχοσύνθεση του συγγραφέα και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Για παράδειγμα, τελευταία έχω κολλήσει με τα βιβλία του Λιαντίνη – απίστευτος νους! Με λίγα λόγια, για να μη σε κουράσω, μου αρέσουν όλα όσα έχει δαιμονοποιήσει η μάνα μου, για έναν σχεδόν τριαντάρη!
Γιώργος: Βλέπουμε και μπάλα εννοείται, αλλά εγώ προσωπικά δεν το ακολουθώ με ευλάβεια. Λίγο θέατρο, λίγο σινεμά, κάνα φαγητό με φίλους. Γενικά, είναι τέτοιοι οι ρυθμοί της δουλειάς, που δεν έχω και μεγάλη πολυτέλεια χρόνου τη δεδομένη στιγμή.
Η σχέση σου δεν παραπονιέται που λείπεις πια τόσο πολύ από κοντά της, Γιώργο; Το έχουν πει οι αρχαίοι σοφοί: μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται…
Οι σύγχρονοι σοφοί, όμως, έχουν πει ότι η ρουτίνα σκοτώνει τον έρωτα. Πέρα από την πλάκα, η Χριστίνα με έχει στηρίξει πολύ, και μπορεί να διαχειριστεί άψογα το γεγονός ότι λείπω τακτικά. Καταλαβαίνεις ότι αυτό, για μένα, έπαιξε μεγάλο ρόλο: η αποδοχή από τον άνθρωπο μου στις ιδιαιτερότητες της ζωής μου, τα ταξίδια και τη δουλειά μου. Και για την ίδια είναι δύσκολο καμιά φορά.
Αν οι αμαρτίες σας είχαν γεύση πώς θα ‘ταν, αγόρια; Σαν τη ρέγκα που φάγατε στο Άμστερνταμ;
Γιώργος: Ξεκάθαρα. Χωρίς να θέλω να ευλογήσω τα γένια μου, ακόμα και οι αμαρτίες μου δεν είναι τόσο μεγάλες, για να έχουν αυτή τη γεύση. Πραγματικά, εκείνο ήταν ό,τι πιο αηδιαστικό έφαγα ποτέ!
Άγγελος: Αν οι δικές μου αμαρτίες είχαν γεύση, θα ήταν, πολύ απλά, ένα σύνηθες πιάτο μακαρόνια – απλά έβαλες τον Γιώργο να στα μαγειρέψει. Πίστεψε με, καλύτερα να βρεθώ σε μια ακτή της Νορμανδίας και να ξεθάψω απ’ την άμμο ένα κιτ προμηθειών κατευθείαν από τον Ιούνιο του 44’, για να φάω ό,τι συμπεριλαμβάνει, παρά να βάλω τον Γιώργο να μαγειρέψει!
Ποια είναι τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής που πήρατε μέχρι σήμερα; Από τραγικές ή χαρούμενές σας εμπειρίες…
Άγγελος: Α, φτάσαμε στο dark κομμάτι της συνέντευξης. Τα μεγαλύτερα μαθήματα της ζωής, θεωρώ πως έρχονται μόνο μέσα από ήττες και αποτυχίες. Στις νίκες και στις «καλές ημέρες» -έτσι τις αποκαλώ- όλοι είναι μαζί σου. Στα δύσκολα, όμως, είσαι μόνος σου – κι εκεί είναι που θα φανεί το ποιόν του χαρακτήρα σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό σ’ έναν άνθρωπο απ’ το πώς διαχειρίζεται τις ήττες του και τη σκοτεινή πλευρά του. Τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήρα, λοιπόν, μέσα από τα προσωπικά μου βιώματα, ήταν πως εάν θες να «χτίσεις» χαρακτήρα πρέπει να βιώσεις και να νικήσεις τις πιο «κακές σου ημέρες»: Να σε παρατήσει η γκόμενα που αγάπησες, να δουλέψεις και να μην πληρωθείς, να σε απολύσουν από τη δουλειά σου και να θάψεις έναν άνθρωπο που δεν άντεχες να χάσεις. «What matters most, is how well you walk through the fire», έχει πει ο Τσαρλς Μπουκόβσκι.
Γιώργος: Ξεκάθαρα, τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής τα παίρνεις από τις τραγικές σου εμπειρίες. Και, ένα λάθος της εποχής, είναι ότι όλοι παριστάνουμε ότι οι ζωές μας είναι υπέροχες! Έχουμε χάσει τη συμφιλίωση με τη φθαρτή πλευρά μας, που δεν μπορούμε πλέον καν να την διαχειριστούμε. Κανενός η ζωή δεν είναι «τέλεια»! Και, αν το παριστάνει, τότε απλώς μεταθέτει την προσοχή του αλλού. Η χαρούμενη στιγμή είναι εκστατική, σε ντοπάρει, δεν λέω, νιώθεις θεός στις μεγάλες νίκες σου. Το θέμα είναι, όμως, τι άνθρωπος γίνεσαι όταν έρχεται η ήττα σου. Και, αυτή, έρχεται για όλους. Σε προσωπικό, συναισθηματικό ή επαγγελματικό επίπεδο, όλοι έχουμε αυτή τη στιγμή. Και εκεί ξεχωρίζει η διαχείριση. Όσα έμαθα, λοιπόν, δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι τα έμαθα στον πάτο μου. Και, δόξα τω θεώ, τον έχω πιάσει πολύ συχνά!
