Ο Φάνης Μουρατίδης και η Μαρία Κωνσταντάκη μας µιλούν στο όνοµα της φιλίας, της καλής συνεργασίας, της συγκροτημένης πορείας στη δουλειά και τη ζωή.
Της Μαρένας Καδιγιαννοπούλου
Επί σκηνής υποδύονται ένα εκρηκτικό ζευγάρι, με μύριες αντιθέσεις. Στην πραγματικότητα, ο Φάνης Μουρατίδης και η Μαρία Κωνσταντάκη έχουν πολλές κοινές αναφορές, ενώ συγκλίνουν πως η παράσταση «Για Όνομα…», στο θέατρο «Αλίκη», είναι μια ευτυχής συγκυρία και για τους δύο.
ΦΑΝΗΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ
Έχεις μια πολύ ωραία αλλαγή στην εξωτερική σου εμφάνιση, καθώς είσαι φανερά αδυνατισμένος. Το ήθελες ή προέκυψε από την πολλή δουλειά;
Δε βλέπω κάποια φοβερή αλλαγή, νιώθω ότι απλά έχω ξεφουσκώσει. Δεν έχω κάνει κάτι, αργότερα θα κάνω.
Όπως;
Θ’ ακολουθήσω διατροφή για να χάσω κάποια κιλά που πήρα το καλοκαίρι.
Η καθημερινότητά σου πώς είναι;
Αυτό το διάστημα, ευτυχώς, είμαι καλύτερα, τρέχω λιγότερο, καθώς δεν έχω το άγχος της πρόβας. Πλέον, έχω μόνο τις παραστάσεις κι ένα φυσιολογικό ωράριο.
Είσαι από τους μπαμπάδες που κάνουν τις εξωτερικές δουλειές του σπιτιού και παίρνουν τα παιδιά από το σχολείο;
Είμαι ένας φυσιολογικός πατέρας και κάνω τα πάντα.
Με τους γιους σου τι σχέση έχεις; Διαφωνείτε; Τσακώνεστε; Τους μαλώνεις;
Έχω μια ενεργητική σχέση, που τα περιέχει όλα. Θα βγούμε βόλτα, θα πάμε στο σούπερ-μάρκετ, θα μιλήσουμε, θα διασκεδάσουμε, θα διαβάσουμε μαζί.
Είναι μεγάλο το κεφάλαιο «πατέρας» για σένα;
Δεν ξέρω αν είναι μεγάλο, ο χρόνος θα δείξει. Σίγουρα, όμως, είναι μια φυσιολογική εξέλιξη, που μας αφορά όλους, και πρέπει να το ζήσω. Θέλω να το γευτώ και να το ευχαριστηθώ, γιατί θα με ακολουθεί ο ρόλος του πατέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Ποιος έχει αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση; Εσύ ή η σύζυγός σου, Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους;
Η Άννα-Μαρία, φυσικά. Είμαστε παραδοσιακή ελληνική οικογένεια. Ο πλανήτης είναι η μαμά κι εμείς οι δορυφόροι.
O Γιώργος Λιάγκας στην εκπομπή του είχε αναφέρει πως «τρώει παντόφλα» από τη Φαίη, και υποψιάζεται πως το ίδιο συμβαίνει ανάμεσα σε σένα και την Άννα-Μαρία. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό;
Φαντάζομαι ότι ειπώθηκε στο πλαίσιο μιας χαριτωμένης συζήτησης. Με τον Γιώργο έχουμε μικρά παιδιά, ίδιες ανησυχίες και βιώματα, και πολλές φορές όταν βρισκόμαστε κάνουμε πλάκα, το διασκεδάζουμε. Βέβαια, δεν παύει να ισχύει ότι οι γυναίκες μας είναι η συνισταμένη κι εμείς οι συνιστώσες.
Ας περάσουμε στην παράσταση «Για Όνομα…», στο θέατρο «Αλίκη», που βλέποντάς την κάποιος καταλαβαίνει πως σε μια οικογένεια μπορεί, από μια ασήμαντη αφορμή, να έρθουν τα πάνω-κάτω και να βγουν στην επιφάνεια πράγματα που κρύβουμε μέσα μας.
Συνήθως έτσι γίνεται, γι’ αυτό και το έργο είναι τόσο ωραίο. Εκφράζει την πραγματικότητα, τις ρωγμές που προκαλούνται μέσα σε μια οικογένεια ή σε μια φιλία, οι οποίες ξαφνικά γίνονται διαρροές. Ρωγμές που, βέβαια, θα επισκευαστούν, για να γίνει πιο πλούσια μελλοντικά η συνύπαρξη των ανθρώπων. Έχει ένα χάρισμα το έργο και, το ξαναλέω, ένα καθαρό αντίκρισμα στην πραγματικότητα, αλλά και μια ελπίδα για το μέλλον.
Έχεις υπάρξει μέλος μια τέτοιας παρέας;
Παλαιότερα ναι. Τώρα πια έχει αλλάξει η ζωή μου, δεν έχω τους ίδιους φίλους, καθώς έφυγα από την πόλη μου, ήρθα στην Αθήνα και δημιούργησα έναν νέο κύκλο ζωής. Η πορεία μας είναι εξελικτική. Έχουμε περάσει από τέτοιες καταστάσεις, θα ξαναπεράσουμε ενδεχομένως και η ζωή θα συνεχίζεται.
Και πώς αισθάνθηκες;
Όλες οι συμπεριφορές είναι μέσα στο παιχνίδι. Και θα θυμώσεις και θα αντιδράσεις και θα κόψεις την καλημέρα, αλλά αυτή είναι η ζωή. Τις περισσότερες φορές πρέπει να κοιτάμε αθροιστικά στο σύνολο τα «συν» και τα «πλην». Αν είναι περισσότερα τα «πλην», τότε έχει πάψει να υπάρχει η παρέα.
Χαίρεσαι τη συγκεκριμένη κωμωδία;
Τη χαίρομαι πολύ και κυρίως που συνεργάζομαι μ’ αυτούς τους συντελεστές. Για μένα το «Για Όνομα…» είναι λίγο καρμικό, διότι «φλερτάρουμε» αρκετά χρόνια. Φέτος καταφέραμε να συναντηθούμε και είναι τεράστια χαρά να βρίσκομαι με τον Αντώνη Λουδάρο, για παράδειγμα, που τον γνωρίζω από 19 χρονών. Είναι χαρά μου επίσης να με σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, που κατά τη γνώμη μου είναι μια μεγάλη ελπίδα για τον τόπο μας στη σκηνοθεσία. Έχει δυναμική, γνώση, ήθος, ταλέντο και εξελίσσεται. Θα έλεγα πως στην παράστασή μας δεν υπάρχει το παραμικρό ψεγάδι.
Είσαι ο πρωταγωνιστής της παράστασης.
Μοιάζει να είμαι. Σ’ αυτά τα θέματα έχω ιδιαίτερη ψυχολογία, δεν πηγαίνω με τις συνταγές. Αισθάνομαι κι εγώ ένας άξονας, μαζί με τους άλλους άξονες, τους συμπαίκτες μου στη σκηνή, που μαζί θέλουμε ν’ αφηγηθούμε μια ιστορία στο κοινό και να το κάνουμε να περάσει καλά. Οι πρωταγωνιστές και οι δευτεραγωνιστές είναι σχετικές έννοιες. Για μένα ισχύει πως οι παρέες γράφουν την ιστορία. Μ’ αρέσει να βρίσκομαι σε δημιουργικές παρέες και, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, με τις επιλογές μου αυτό στηρίζω. Και ο κόσμος θέλει να παρακολουθεί θεάματα από ομάδες ανθρώπων, οι οποίοι δουλεύουν με αίσθημα ευθύνης και γι’ αυτό τους ακολουθεί με εμπιστοσύνη. Αυτό το αίσθημα ευθύνης, όσο μπορώ, δεν το προδίδω. Εκπλήσσομαι όταν μου λένε ότι είμαι ο πρωταγωνιστής, φαίνεται πως δεν έχουν προσέξει τη μέχρι τώρα διαδρομή μου.
Η δική μου τοποθέτηση είχε την έννοια πως θα περίμενε κανείς να δει τη Βίκυ Σταυροπούλου και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη στους κεντρικούς ρόλους.
Αυτό, λοιπόν, δείχνει το μέγεθος της γενναιοδωρίας αυτών των δύο ανθρώπων. Το πόσο ακομπλεξάριστοι είναι και το ότι βάζουν πάνω απ’ όλα την παράσταση. Θα έλεγα πως ο ρόλος μου είναι ο πιο αβανταδόρικος. Στο έργο δεν υπάρχουν δεύτεροι ρόλοι, αλλά ρόλοι που φέρνουν τη δράση, έτσι είναι η δομή του. Δεν έχει να κάνει καθόλου με πρώτους ρόλους, αλλά με το πώς βλέπει κάποιος την ουσία της δουλειάς.
Έχεις σκεφτεί ποτέ να ηγηθείς ενός θιάσου;
Αυτό για μένα, δεν έχει πρακτική αξία. Αξία έχει μια παράσταση που θα γοητεύσει τον κόσμο. Δε θέλω να έχω τίτλους, είμαι άνθρωπος της δουλειάς, αλλά αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία μου, κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν. Θα ήθελα να λένε πως ήμουν εργάτης σ’ αυτή τη δουλειά.
Σε αφορά μια δουλειά σ’ ένα θέατρο με 100 ή 150 θέσεις;
Αν κοιτάξει κάποιος την πορεία μου, θα δει ότι έχω βρεθεί και σε θέατρα με 60 θέσεις.
Είσαι καλός φίλος;
Δεν ξέρω αν είμαι στον τρόπο, αλλά στο αίσθημα είμαι 100%.
Δηλαδή;
Πολλές φορές συμβαίνει να θέλεις να βοηθήσεις και, άθελά σου, λόγω του λάθος τρόπου, της λάθος λέξης που θα χρησιμοποιήσεις, να κάνεις κακό.
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη αρετή του έργου σας;
Το ίδιο το έργο. Είναι εξαιρετικά καλοφτιαγμένο και αναδεικνύει το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων. Την υπεραξία της φιλίας και πώς μπορεί αυτή να υπερβεί οποιοδήποτε πρόβλημα. Έχει ανθρώπινη διάσταση.
Αναγνωρίζεις τον Φάνη στον ήρωά σου;
Αναγνωρίζω έναν παλαιότερο Φάνη, καθώς με τα χρόνια έχω βαρύνει κάπως. Θα έλεγα ότι θεατρικά είναι ο πιο κοντινός μου ήρωας. Όταν μου πρότεινε ο Κωνσταντίνος το ρόλο, του είπα ότι μου πρόσφερε ένα ωραίο ταξίδι στο χρόνο. Ο συγκεκριμένος ήρωας είναι ανέμελος κι εγώ ίσως ήμουν χειρότερος!
ΜΑΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗ
Σε τι φάση σε πετυχαίνουμε αυτό το διάστημα;
Υπάρχει αρκετή κόπωση και πίεση, αλλά πλέον δεν τα λαμβάνω υπόψιν, καθώς όλος ο κόσμος βρίσκεται στην ίδια ακριβώς κατάσταση. Θα έλεγα ότι χωριζόμαστε σε δύο κατηγορίες: κάποιοι που δε δουλεύουν καθόλου και κάποιοι που για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις και στο κόστος ζωής κάνουν δύο και τρεις δουλειές. Θέλω να πω μ’ αυτό, ότι δε με πειράζει η κόπωση, αλλά το αν αισθάνεσαι καλά μέσα σ’ αυτά που κάνεις. Φέτος για μένα είναι μια πολύ ωραία χρονιά, γιατί εκτός από το θέατρο έχω και τη ραδιοφωνική εκπομπή, μαζί με τον Δημήτρη Μιλιόγλου, στον Hit 88,9, κάθε πρωί 07:00-10:00, στην οποία περνάμε όμορφα και χαλαρά, σε σημείο να μη μ’ ενοχλεί το πρωινό ξύπνημα.
Προφανώς το έχεις συνηθίσει, γιατί το έχεις ξανακάνει.
Το έχω ξανακάνει, αλλά μεγαλώνοντας νόμιζα ότι θα είναι πιο δύσκολο, έχοντας περάσει μάλιστα και τρία χρόνια που απείχα από τόσο πρωινό ξύπνημα. Όμως, μου είναι εξαιρετικά άνετο, σαν να πηγαίνω για καφέ μ’ ένα φίλο, απλά λίγο πιο πρωί! Όσο για την παράσταση «Για Όνομα…», ήταν για μένα θείο δώρο. Είναι ένα εξαιρετικό κείμενο με μια εξίσου καλή διασκευή από τον Θοδωρή Πετρόπουλο και θαυμάσιους συνεργάτες. Μ’ αρέσει πολύ ο ρόλος και είχαμε μια θαυμάσια συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, ο οποίος μπήκε στην ψυχολογία του ρόλου για να με καθοδηγήσει σωστά.
Πριν περάσω στο έργο, θα ήθελα να μου πεις πώς αποφάσισες να μη συνεχίσεις με την περσινή επιτυχημένη «Φιλουμένα» του Εθνικού Θεάτρου.
Ήταν πολύ μεγάλο το δέλεαρ. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δε θα το αποφάσιζα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα υπογράψει και το ανακοίνωσα έγκαιρα, ένα μήνα πριν την έναρξη των παραστάσεων, οπότε δε δημιουργήθηκε κάποιο θέμα, ήρθε φυσιολογικά η αποχώρησή μου. Ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Σταμάτης Φασουλής, έδωσε με γενναιοδωρία την άδειά του, ώστε να μπορέσω να κάνω τη μετάβαση στο θέατρο «Αλίκη». Η «Φιλουμένα» για μένα ήταν μια εξαιρετική συνεργασία σε όλα τα επίπεδα, αλλά οι ηθοποιοί έχουμε το εξής χαρακτηριστικό: μας ιντριγκάρει το καινούργιο. Αν έλεγα «όχι» ή δε μου έδινε την άδεια ο Σταμάτης Φασουλής, νομίζω πως θα στεναχωριόμουν πάρα πολύ.
Συζητώντας με τον Φάνη Μουρατίδη, λέγαμε πως μια οικογένεια ή μια φιλία χρόνων μπορεί να έρθει σε ρήξη από μια ασήμαντη αφορμή.
Νομίζω ότι ο κόσμος ταυτίζεται πολύ μ’ αυτή την ιστορία. Σε μένα έχει τύχει πολλές φορές σε οικογενειακά τραπέζια, κυρίως τις γιορτινές ημέρες, που υπάρχει και ο ψυχολογικός εκβιασμός ότι πρέπει να περάσουμε καλά, να δημιουργείται ξαφνικά τεράστια ένταση για ανόητους λόγους. Στην καθημερινότητα πολλές φορές κάνουμε υποχωρήσεις, χάνουμε και λίγο τον εαυτό μας στην επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους, κάνουμε τα στραβά μάτια και δεν εκφράζουμε αυτό που μας ενοχλεί. Το θέμα είναι πως στις σχέσεις με τους αγαπημένους σου, είναι πιο εύκολο να επανέλθεις. Εμένα μου έχει τύχει να επέλθει ρήξη σε μια φιλική σχέση, η οποία δεν αποκαταστάθηκε ποτέ. Και σου μιλάω για φιλία χρόνων, με επιστήθια φίλη, με την οποία πλέον λέμε μόνο τα τυπικά. Κάποια στιγμή, λοιπόν, συνέβη κάτι που με σόκαρε, ειπώθηκαν λόγια που εξέφραζαν σκέψεις και συναισθήματα για μένα τα οποία δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έκρυβε τόσα χρόνια, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να διαχειριστώ την κατάσταση, κι έτσι ήρθε η αποξένωση. Προφανώς, η σχέση δεν είχε γερές βάσεις.
Απ’ αυτό το γεγονός και μετά, έχεις αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης των φίλων σου ή το πόσο δίνεσαι;
Σίγουρα ήταν ένα κομβικό σημείο στη ζωή μου, γιατί μετά απ’ αυτή τη σχέση έχασα λίγο την εμπιστοσύνη μου στη φιλία. Επειδή τη θεωρούσα αδελφή ψυχή, θεώρησα πως δεν υπάρχει κάτι τέτοιο τελικά κι ότι είμαστε μόνοι μας. Κάνοντας την ανασκόπηση τώρα πια, αποστασιοποιημένη λόγω των ετών που έχουν περάσει, συνειδητοποιώ ότι καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Φεύγοντας αυτό το άτομο από τη ζωή μου, με τον οδυνηρό τρόπο που έφυγε, άνοιξε χώρος για άλλους ανθρώπους. Πλέον, προσεγγίζω διαφορετικά τους φίλους μου, με πραγματικούς όρους και όχι με ρομαντικό και ουτοπικό τρόπο. Θεωρώ ότι κάθε άνθρωπος έρχεται στη ζωή σου για κάποιο λόγο, ανοίγουν και κλείνουν κύκλοι, κι ότι μπορεί να χάσεις κάποιον για λίγο καιρό, αλλά θα τον ξαναβρείς.
Θυμάσαι άλλες παρόμοιες προδοσίες στη ζωή σου;
Δεν το θεώρησα προδοσία. Απλώς, μετακινήθηκαν οι ζωές μας κι εγώ, ενδεχομένως, προσπάθησα να διατηρήσω ένα εφηβικό στυλ στη φιλία που μας συνέδεε, αλλά εκείνη είχε ανάγκη από κάτι άλλο. Επίσης, μέσα από την ψυχοθεραπεία συνειδητοποίησα πως δεν τολμούσα να πω πράγματα που μ’ ενοχλούσαν, γιατί φοβόμουν τη σύγκρουση. Όμως, τώρα εκφράζω πιο εύκολα τις σκέψεις μου και απαιτώ να το κάνουν και οι άλλοι σε μένα.
Γι’ αυτό το λόγο ξεκίνησες ψυχοθεραπεία;
Όχι. Θεωρούσα ότι είναι προβληματικές οι σχέσεις μου με το άλλο φύλο. Περισσότερο για το πώς εγώ λειτουργώ μέσα σε μια σχέση. Θεωρώ πως υπήρχε πρόβλημα στο θέμα της οικειότητας. Στο πόσο αφήνεσαι να έρθεις κοντά στον άλλον, πώς μπορείς να είσαι χαλαρός μέσα σε μια σχέση, όταν σε αφορά.
Δεν ήσουν χαλαρή;
Όχι.
Τι έκανες δηλαδή;
Πιεζόμουν περισσότερο από συνθήκες που έφτιαχνα στο μυαλό μου. Ένιωθα εγκλωβισμένη μέσα σε μια σχέση, χωρίς όμως να φταίει ο άλλος. Ήταν καθαρά δικό μου το θέμα. Ήθελα να έρθω κοντά και ταυτόχρονα να φύγω.
Έχει να κάνει με την ανυπομονησία σου να συμβούν πράγματα;
Έχει να κάνει και μ’ αυτό, μόνο που εγώ το πήγαινα ένα βήμα παραπέρα. Έβλεπα τη ματαιότητα του πράγματος, οπότε ήθελα να το τελειώσω γρήγορα.
Πιστεύεις πως είσαι πιο δυνατή τώρα;
Νομίζω πως ναι.
Καλή φίλη είσαι;
Είμαι καλύτερη φίλη απ’ ό,τι σύντροφος, επειδή δεν έχω μάθει να λειτουργώ συντροφικά, αλλά φιλικά. Με τους φίλους μου ζω έναν ατελείωτο έρωτα. Δε θεωρώ τίποτα δεδομένο, ενώ σε μια σχέση πρέπει ν’ αφεθώ και να θεωρήσω δεδομένο τον άλλον. Στις φιλίες μου γίνομαι χαλί να με πατήσουν, όπως και οι φίλοι μου για μένα άλλωστε.
Στην παράσταση είσαι μέλλουσα μητέρα και ξέρω πως έχεις πολύ καλή σχέση με τα παιδιά. Κάνεις συχνά post στο instagram με την ανιψιά σου.
Η σχέση μου με τα παιδιά είναι υπέροχη, όπως και με την ανιψιά και το βαφτιστήρι μου. Αγαπάω τα παιδιά, αλλά δε νιώθω ότι κάτι μου λείπει, επειδή δεν έχω δικά μου. Νομίζω πως πιο εύκολα θα υιοθετούσα, από το να αποκτήσω δικό μου παιδί. Δεν έχω κανένα υπαρξιακό για τη συνέχιση του DNA μου. Αν κάποια στιγμή αισθανόμουν την ανάγκη της μητρότητας, πιο εύκολα θα στρεφόμουν στην υιοθεσία.
Δεν έχεις το πρότυπο της οικογένειας στο μυαλό σου;
Αυτό δεν το έχω, ούτως ή άλλως. Θα ’θελα, όμως, αν αποκτούσα παιδί, να το έκανα μέσα σε μια οικογένεια, για να υπάρχει και κάποιος άλλος που θα έχει την ευθύνη, να μοιραζόμαστε τα βάρη και να με ξεκουράζει.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ-χτένισμα: Παντελής Τουτουντζης (d-tales)
Styling συνεργασία: Δήμητρα Σπυροπούλου
Ευαριστούμε το εστιατόριο “The Dalliance Houce”, Κυριαζή 19, Κηφισιά, τηλ. 210 6230775, για την ευγενική φιλοξενία.
