Φέτος είναι η χρονιά του, αφού με το που πάτησε το πόδι του στη Κύπρο, πρόλαβε να «κλείσει» μια δουλειά στο θέατρο και μια στην τηλεόραση. Ο Κρητικός πρωταγωνιστής της σειράς «9 μήνες», Δημήτρης Παπαδάκης, εξηγεί πώς βρέθηκε στον δρόμο του η υποκριτική και δίνει τη δική του εκδοχή για ισότητα των φύλων.
Του Παντελή Παναγιώτου
Θεωρείς πως είσαι τυχερός, δεδομένου ότι μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα κατάφερες να βρεθείς στην Κύπρο και να πρωταγωνιστείς σε τηλεόραση και θέατρο;
Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ τι έγινε πραγματικά. Από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Κύπρο έγιναν όλα τόσο γρήγορα που ούτε καν μπορούσα να το φανταστώ. Ουσιαστικά, όλα άρχισαν με ένα τηλεφώνημα που δέχτηκα αμέσως μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας, τον περασμένο Ιούνιο, όπου με κάλεσαν να έρθω στην Κύπρο για μια τηλεοπτική διαφήμιση. Αφού ήρθα, λοιπόν, και παρόλο που το πρόγραμμα μου έλεγε ότι ήρθα για πέντε μέρες, τελικά τα σχέδια άλλαξαν, όταν ένα βράδυ βγήκα για ένα ποτό και γνώρισα τον Βασίλη Μυριανθόπουλο, ο οποίος μου είπε να πάω την επόμενη μέρα στις ακροάσεις. Κάπως έτσι και πριν καλά-καλά καταλάβω τι έγινε, υπέγραψα ένα συμβόλαιο για το παιδικό μιούζικαλ του ΘΟΚ «Ο πρίγκιπας» και μετά ακολούθησε η σειρά «9 μήνες» στο Mega.
Το να μείνεις, αποδείχτηκε τελικά καλή επιλογή;
Δεν πιστεύω στις κακές επιλογές. Θεωρώ πως όταν είσαι θετικός σε καινούρια πράγματα, μπορείς να δεχτείς τα πάντα. Ο καθένας, βέβαια, κάνει τις επιλογές του, είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο. Γενικά, όμως, είμαι της άποψης όπου γη και πατρίς. Κι αυτό είναι κάτι που μου αρέσει!
Πρόλαβες να συνηθίσεις τη ζωή και την καθημερινότητα εδώ;
Δεν είχα επιλογή. Για να καταλάβεις, από την επόμενη κιόλας μέρα, ξεκίνησα τις πρόβες και τα γυρίσματα. Οπότε, θέλω δεν θέλω, το συνήθισα. Όμως, λόγω της εμπειρίας που είχα και σε διάφορες άλλες δουλειές στο θέατρο και την τηλεόραση στην Αθήνα, εκ των πραγμάτων, ήξερα ότι η καθημερινότητα θα ήταν ιδιαίτερα απαιτητική.
Είσαι ευχαριστημένος;
Είμαι πολύ χαρούμενος. Από την αρχή, χάρηκα γιατί είδα πως τα πράγματα είναι πολύ πιο ανθρώπινα. Το κλίμα μεταξύ συναδέλφων είναι πιο φιλικό και μπορώ να σου πω ότι το απολαμβάνω.
Κάποιοι συνάδελφοί σου θεωρούν πως για να μπορέσεις να «φανείς» και να ανελιχθείς σε αυτό το χώρο, θα πρέπει να ανήκεις σε «κλίκες». Εσύ, το πιστεύεις αυτό;
Ποτέ μου δεν ήθελα να «φανώ» κάπου. Δεν νομίζω ότι αυτό ισχύει στην πραγματικότητα. Ίσως να συμβαίνει σε μεμονωμένες περιπτώσεις, δεν ξέρω. Προσωπικά, τις δουλειές που έχω κάνει στο θέατρο, τις πήρα μέσα από ακροάσεις που είχα κάνει και μάλιστα, σε μερικές από αυτές βρέθηκα εκεί τυχαία.
Έχω την εντύπωση, πάντως, ότι η τηλεόραση -και ιδιαίτερα ο ρόλος σου στους «9 Μήνες»- σου ταιριάζει γάντι…
Δεν θα έκανα ποτέ κάτι το οποίο δεν θα μου άρεσε. Ξέρεις, υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι ότι αυτή η δουλειά είναι δύσκολη, ψυχοφθόρα και πιεστική και καταλήγω στην απόφαση να τα παρατήσω όλα και να επιστρέψω στην Κρήτη, στο χωριό μου και να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Όμως, δεν θα το άντεχα. Καλώς ή κακώς, αυτή η δουλειά είναι εθιστική και η κάθε μέρα είναι διαφορετική. Έχεις κάτι καινούριο να ζήσεις και αυτό δύσκολα μπορεί να σε κάνει να βαρεθείς.
Γι’ αυτό έγινες ηθοποιός;
Ποτέ δεν το είχα στο μυαλό μου. Μικρός, ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Αφού, λοιπόν, ακολούθησα σπουδές στον κλάδο Ανθρωπιστικών Επιστημών στην Αγγλία και Marketing στην Αθήνα, βρέθηκε η υποκριτική στο δρόμο μου και αποφάσισα να το κάνω κι αυτό!
Γενικά, είσαι άνθρωπος της τελευταίας στιγμής;
Είμαι ό,τι κάτσει. (γέλια) Δόξα τω Θεώ, μέχρι τώρα αυτός ο τρόπος που αντιμετωπίζω τα πράγματα στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή, μου έχει χαρίσει πολύ ωραίες εμπειρίες και δεν έχω κανένα παράπονο. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν βαριέμαι ποτέ!
Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια στην Κρήτη;
Υπέροχα και νομίζω πως δεν θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα από ό,τι ήταν. Ήμουν τυχερός γιατί, ως μοναχοπαίδι της οικογένειας, είχα όλη την προσοχή επάνω μου!
Αυτό, νομίζεις σου έκανε καλό;
Αυτό νομίζω μου έχει δώσει τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα. (γέλια) Η αλήθεια είναι πως, μεγαλώνοντας, όλο και περισσότερο επιζητούσα την προσοχή από τους ανθρώπους που είχα κοντά μου και ήθελα να είμαι το επίκεντρο. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που τελικά αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική. Και αυτό το βρίσκω στη σκηνή ενός θεάτρου, για παράδειγμα.
Ως μοναχοπαίδι, είχες ό,τι ήθελες και σου έκαναν όλα τα χατίρια;
Όχι. Δεν στερήθηκα κάτι. Απλά μου στερούσαν όσα δεν έπρεπε να αποκτήσω, που γι’ αυτούς ήταν περιττά. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μόνο του σε μια μεσοαστική οικογένεια, και παίρνει αυτά που θέλει, νομίζω πως μεγαλώνοντας γίνεται λίγο άπληστο. Μαθαίνει να μην αγωνίζεται γι’ αυτά που θέλει να αποκτήσει και συνεχίζει να είναι το ίδιο και στην υπόλοιπη ζωή του. Οπότε, αυτός είναι ο λόγος που αυτά τα όχι που μου έλεγαν, αποδείχτηκαν πολύ καλά για μένα.
Στην Κρήτη επικρατεί κάπως το συντηρητικό στοιχείο στις οικογένειες. Εσύ, είχες καθόλου αυτή την επιρροή;
Παρόλο που οι γονείς μου μεγάλωσαν σε εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα, με διαφορετική κουλτούρα, είχαν μια κοινή βάση στον τρόπο που με μεγάλωναν. Αναγκαστικά, είχα να κάνω με δυο τελείως διαφορετικές αντιλήψεις αλλά με κοινές αξίες, που ήταν εξίσου σημαντικές και νιώθω πολύ ευγνώμων γι’ αυτό.
Είσαι παραδοσιακός άντρας;
Αρκετά, αλλά πολύ περισσότερο στην ουσία…
Δηλαδή;
Έχω όλο το… στερεότυπο του Κρητικού. Δεν πιστεύω στην ισότητα των φύλων. Ζούμε στο 2015, τα πράγματα είναι όλα χύμα, απροκάλυπτα, όπου η ηθική έχει πάρει πλέον μια άλλη θέση.
Αυτό που λες είναι κάπως οπισθοδρομικό…
Δεν το λέω με την υπεροπτική ματιά. Εκ των πραγμάτων, όμως, δεν θεωρώ πως είμαστε όλοι ίσοι. Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Άλλωστε, οι ανισότητες είναι μέρος της ζωής μας. Αν ήμασταν όλοι ίδιοι, θα ήμασταν αδιάφοροι. Ειδικότερα στη σχέση των δυο φύλων, δεν διαφωνώ στο να είναι η γυναίκα δυναμική ή να μην κάνει καριέρα. Απλώς, στη σχέση πρέπει να υπάρχει μια διαφοροποίηση. Οι άντρες είμαστε παιδιά. Και νομίζω πως δεν είναι καθόλου υποτιμητικό το να είναι μια γυναίκα από κάτω… Αν το σκεφτείς καλά, θα καταλάβεις πως όλο αυτό επιφέρει μια εξέλιξη στις σχέσεις μας…
Πιστεύεις στον έρωτα;
Ερωτεύομαι γενικά ως άνθρωπος. Άλλωστε, τι είναι ο έρωτας; Είναι απλά ένας ενθουσιασμός. Ο έρωτας δεν εμπεριέχει πάντοτε το σεξ. Μπορεί να δημιουργήσεις ένα όμορφο αποτέλεσμα μέσα από άλλες ενέργειες, όπως για παράδειγμα μια απόλυτη συνύπαρξη πάνω σε μια σκηνή. Αυτό όταν συμβαίνει πραγματικά, είναι υπέροχο!
Το φλερτ, σου αρέσει;
Πολύ! Είναι μια απενεχοποιημένη επικοινωνία, άλλωστε. Είμαστε κοινωνικά ζώα και έχουμε ανάγκη από θετικές πληροφορίες που μπορεί να μας φτιάξουν τη διάθεση…
Σε φλερτάρουν επίσης;
Ναι!
Με τις γυναίκες πώς είσαι;
Ανάλογα με τις ανάγκες που μπορεί να έχει μια γυναίκα, προσαρμόζομαι…
Θα αποκαλούσες τον εαυτό σου σχεσάκια;
Ναι, είμαι των άκρων γενικά. Στην περίπτωσή μου δεν υπάρχουν μέσες λύσεις. Η τελευταία μου σχέση, για παράδειγμα, κράτησε πέντε χρόνια…
