Είναι το παιδί θαύμα, ο μικρός ήρωας της γειτονιάς του, της παρέας του, της τάξης του και, εδώ και λίγες ημέρες, ολόκληρης της Ελλάδας. Η κατάρριψη του παγκοσμίου ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ, στην κατηγορία των παίδων, φαίνεται ότι είναι μόνο η αρχή για τον 16χρονο αθλητή.
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
Κάναμε πολλά τηλεφωνικά ραντεβού μέχρι να καταφέρουμε να μιλήσουμε τελικά για 20 περίπου λεπτά. Η ζωή του ακολουθεί το εξής τρίπτυχο: σπίτι, σχολείο, προπόνηση. Και μπορεί να μοιάζει βαρετή σε εμάς τους «απέξω» -αν και είναι πολύ κουραστική-, ο ίδιος όμως φαίνεται πως το απολαμβάνει να περνάει καλά μέσα στον αγώνα και στον πρωταθλητισμό. Άλλωστε, οι διακρίσεις και τα μετάλλια θέλουν πολύ κόπο. Κι ίδιος έχει στερηθεί αρκετά – αν και μόλις 16 χρόνων. Το 5,53 μ. που πέτυχε ο Εμμανουήλ στο άλμα επί κοντώ το προηγούμενο Σάββατο καταρρίπτει, μετά από 12 χρόνια, το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ του Αργεντινού Χερνάν Καραβίγιο που ήταν 5.51 μ. από το 2004.
Τι σημαίνει για σένα η κατάρριψη αυτού του παγκόσμιου ρεκόρ, το οποίο μάλιστα συμβαίνει μετά από 12 χρόνια;
Το ότι έκανα παγκόσμιο ρεκόρ είναι κάτι μεγάλο! Εντάξει, το χαρήκαμε 2 ημέρες. Aλλά πέρασε τώρα και συνεχίζουμε την προπόνηση μας κανονικά.
Πού αφιέρωσες αυτή τη σημαντική σου επιτυχία;
Την αφιερώνω στην οικογένεια μου, στον προπονητή μου, αλλά και σε όλο τον κόσμο που με στήριξε εκείνη την ημέρα.
Στη «συλλογή» ρεκόρ και μεταλλίων σου, τι άλλες διακρίσεις έχεις μέχρι τώρα;
Έχω αρκετές πανελλήνιες νίκες, αλλά και από συμμετοχές μου σε αγώνες στην Κύπρο. Σε αρκετούς αγώνες…
Νιώθεις άβολα να μιλάς γι’ αυτά;
Αισθάνομαι λίγο αμήχανα με τη δημοσιότητα.
Είσαι μόλις 16 χρόνων. Από ποια ηλικία ασχολείσαι με το άλμα επί κοντώ; Πότε μπήκε, γενικότερα, στη ζωή σου ο αθλητισμός;
Τον αθλητισμό τον άρχισα από μικρό παιδί. Το άλμα επί κοντώ το άρχισα πριν από 4 χρόνια. Ο αθλητισμός, όμως, ξέρεις, είναι το «οξυγόνο» μου… Οπότε, ναι, έχει μπει στη ζωή μου για τα καλά.
Αν δεν είχαν ασχοληθεί και οι γονείς σου με τον αθλητισμό, πιστεύεις πως θα ήταν διαφορετικές οι επιλογές σου;
Δεν ξέρω, κατά πάσα πιθανότητα και πάλι θα ασχολούμουν. Σίγουρα βοήθησε που οι γονείς μου έχουν ασχοληθεί μ’ αυτό γιατί μου «συστήσανε» τον αθλητισμό και καταλαβαίνουν πώς νιώθω.
Προφανώς, όμως, θα έχεις στερηθεί πολλά από την παιδική και εφηβική σου ηλικία – εξόδους για καφέ με τους φίλους σου, διασκέδαση, ξενύχτια, φλερτ με κορίτσια. Δεν ένιωθες ποτέ «πιεσμένος» λόγω των υποχρεώσεων σου στον αθλητισμό;
Ναι, έχω στερηθεί πολλά, αλλά έκανα την επιλογή μου. Έκανα πολλές θυσίες, για να φτάσω εδώ που είμαι τώρα! Και είμαι χαρούμενος που μπήκα στον αθλητισμό. Πιεσμένος δεν έχω νιώσει ποτέ, γιατί αγαπώ πραγματικά αυτό που κάνω!
Είσαι, όμως, 16 μόλις χρόνων. Με το σχολείο σου και τα μαθήματα σου τι κάνεις; Πώς τα συνδυάζεις όλα – και προπονήσεις και διάβασμα;
Είναι πολύ δύσκολο να συνδυάσεις πρωταθλητισμό και σχολείο μαζί, γιατί δεν υπάρχει ο χρόνος. Αλλά το σχολείο είναι σχολείο… Και η μόρφωση είναι σημαντικό πράγμα. Οι καθηγητές μου ξέρουν σε τι κατάσταση βρίσκομαι, πόσο δύσκολο είναι το πρόγραμμά μου και σέβονται την απόφαση μου και την προσπάθεια μου. Με βοηθάνε όσο μπορούν.
Πώς είναι, δηλαδή, μία τυπική σου μέρα;
Πρωινό, σχολείο, διάβασμα, προπόνηση, προπόνηση, ξανά προπόνηση, διάβασμα, ύπνος.
Τη Δευτέρα, που ήταν η πρώτη μέρα που πήγες στο σχολείο μετά το παγκόσμιο σου ρεκόρ, πώς σε αντιμετώπισαν οι καθηγητές και οι συμμαθητές σου; Ήσουν κάτι σαν ένας μικρός «ήρωας» γι’ αυτούς;
Στο σχολείο μου, μετά την προσευχή, με ανακοίνωσαν και είπαν ότι έκανα το ρεκόρ. Όλοι οι μαθητές μου έλεγαν «συγχαρητήρια» και σε οποία τάξη και να πήγαινα άκουγα χειροκροτήματα. Οι καθηγητές μου και οι συμμαθητές μου με αντιμετωπίσουν κανονικά – έτσι όπως πρέπει δηλαδή. Πιστεύω ότι τους έκανα χαρούμενους, έστω και για μια στιγμή.
Υπήρξαν στιγμές που να θέλησες να παρατήσεις τον αθλητισμό και να κάνεις κάτι άλλο;
Όχι. Δεν ένιωσα ποτέ κάτι τέτοιο…
Μίλησε μου λίγο για την οικογένειά σου… Έχεις ρίζες από δύο χώρες, αν δεν κάνω λάθος…
Ο πατέρας μου είναι από τον Πύργο Ηλείας, η μητέρα μου από την Ουγκάντα και είχε έρθει στην Ελλάδα από τα 3 της χρόνια.
Είσαι ακόμη ανήλικος. Σε φοβίζει όλη αυτή η επιτυχία τόσο νωρίς; Αυτό δεν σου δημιουργεί ένα μεγαλύτερο άγχος για περαιτέρω στόχους;
Όχι, δεν με φοβίζει η επιτυχία μου… Αντιθέτως, με κάνει πιο δυνατό, με κάνει να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο.
Πώς φαντάζεσαι το μέλλον σου;
Στο μέλλον θα ασχοληθώ με τον αθλητισμό – θα είναι η δουλειά μου!
Σε φοβίζει η αποτυχία;
Όχι. Δεν με φοβίζει η αποτυχία, γιατί αυτή με κάνει πιο δυνατό. Εξάλλου, κι αυτή, μέσα στο παιχνίδι είναι…
