Το ψέμα που χρειάστηκε να πει για να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο, τα χρόνια στη φυλακή, η απομόνωση, η πρώτη του γνωριμία με τη γυναίκα του Ισιδώρα Σιδέρη, η συγκίνηση όταν άκουσε για πρώτη φορά τραγούδι της κόρης του και η επιθυμία του να γίνει παππούς! Έχοντας ζήσει μία ζωή γεμάτη εμπειρίες και επιτυχίες, ο ηθοποιός και παρουσιαστής του «Hot Seat» του Sigma, λέει πως αισθάνεται σαν να ξεκινάει τώρα!
Του Γιάννη Πουλόπουλου
Έχοντας συμπληρώσει 40 χρόνια στη μουσική, στο θέατρο και στην τηλεόραση, υπάρχει κάτι που δεν έχετε κάνει και λαχταράτε να το δοκιμάσετε;
Έχω την ίδια λαχτάρα -και ακόμα μεγαλύτερη- από όταν ξεκινούσα. Και ειδικότερα στην απάνθρωπη εποχή που διανύουμε, νιώθω περισσότερο την ανάγκη να καταγράφω όλα αυτά που γίνονται γύρω μας. Στην πραγματικότητα νιώθω ότι ξεκινάω τώρα και ότι έχω πολλά πράγματα να δώσω ακόμα! Και να σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη μου δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 1972, όταν ήμουν 15 χρόνων.
Πώς εμπιστεύτηκε ένα 15χρονο παιδί μία δισκογραφική εταιρεία;
Είχα την εύνοια να έχω δάσκαλο τον Νίκο Μαμαγκάκη, μία σπουδαία προσωπικότητα της μουσικής, κι αυτός με σύστησε στον Πατσιφά που ήταν τότε στη Lyra – ήταν από τους λίγους που ρίσκαρε, για να συστήσει νέους καλλιτέχνες στον κόσμο. Αλλά κι εγώ ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη μουσική. Για να καταλάβεις, πρώτα έμαθα να διαβάζω νότες και μετά γράμματα. Και μη φανταστείς ότι στα 15 μου έμοιαζα με τους συνομηλίκους μου. Έχοντας μεγαλώσει με δύο κωφούς γονείς, ήμουν από νωρίς μπασμένος στη ζωή, γιατί στην ουσία ήμουν εγώ ο κηδεμόνας του πατέρα και της μητέρας μου. Δεν είπα, βέβαια, την αλήθεια για την ηλικία μου. Και ο ίδιος ο Μαμαγκάκης με είχε συμβουλεύσει: «Μην πεις ότι δεν είσαι 18, γιατί θα ζητήσουν να έρθει η μητέρα σου να υπογράψει το συμβόλαιο!». Με τα ψέματα, λοιπόν, κυκλοφόρησε ο πρώτος μου δίσκος, που απαγορεύτηκε λόγω της Χούντας και επανεκδόθηκε αργότερα.
Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι εκείνη την περίοδο μπήκατε στη φυλακή…
Ήμουν από αυτούς που τους έπιασαν όταν βγαίναμε από το Πολυτεχνείο, οπότε πέρασα κι αυτό τον βραχνά! Αλλά αυτός ο «βραχνάς» με βοήθησε να συνειδητοποιήσω τι εστί φασισμός, τι σήμαινε δηλαδή αυτό το καθεστώς που μας ισοπέδωνε όλους και έβαζε, εμένα που ήμουν τότε 17 χρόνων παιδί, στην ίδια πτέρυγα με αυτούς που είχαν διαπράξει ποινικά αδικήματα. Έμεινα σχεδόν δέκα μήνες εκεί κι αν με ρωτούσε κανείς ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα, θα του απαντούσα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό από την ελευθερία που είναι συνυφασμένη με τη χαρά, με τη δημοκρατία, την αισιοδοξία και όχι με την αυθαιρεσία! Όλα αυτά τα συνειδητοποίησα μέσα στη φυλακή γι’ αυτό και δεν μπορώ να σιωπήσω με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Πολεμάω… Αισθάνομαι πολίτης.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στη φυλακή;
Ήταν πολλά. Ήταν η εμπειρία της απομόνωσης που έζησα στην αρχή, η σεξουαλική παρενόχληση που υπέστην από κάποιον άλλον κρατούμενο, από την οποία κατάφερα να γλιτώσω, επειδή έτυχε να περνάει κάποιος άλλος εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να μη βασανίστηκα, όπως κάποιοι άλλοι, αλλά μέσα μου στεναχωριόμουν πολύ βλέποντας πώς μπορεί να αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος έναν άλλον, μόνο και μόνο επειδή έχει διαφορετικές ιδέες. Δεν έκλαιγα με δάκρυα, αλλά έκλαιγα μέσα μου!
Περιμένατε ποτέ ότι στην Ελλάδα θα υπήρχε τόσο μεγάλη άνοδος του φασισμού;
Ποτέ. Και ντρέπομαι γι’ αυτό! Ντρέπομαι, ντρέπομαι, ντρέπομαι! Ντρέπομαι για την έλλειψη μνήμης και παιδείας των Νεοελλήνων, τον ψευτοτσαμπουκά των υποστηρικτών αυτών των ιδεών.
Πιστεύετε ότι μπορεί να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα με την αριστερή κυβέρνηση;
Γι’ αυτά που τραβάει η Ελλάδα, δεν φταίει αυτή η κυβέρνηση. Οι προηγούμενοι έφτασαν τη χώρα μας σε αυτή τη μοίρα και οι κατάπτυστοι Ευρωπαίοι που δεν έχουν μνήμη και σεβασμό απέναντί μας γιατί είναι απαίδευτοι, αμόρφωτοι και όρνια. Βέβαια, για να μη γελιόμαστε, δεν είναι αριστερή αυτή η κυβέρνηση. Το θετικό είναι ότι έχουν ακόμα καθαρά χέρια. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα κάτι παραπάνω από αυτούς. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι η υποσχεσιολογία του Τσίπρα είναι κάτι που πίστευε, αλλά προφανώς είδε ότι δεν μπορούσε να το εφαρμόσει. Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι δεν φταίμε κι εμείς, γιατί ήμασταν για πολλά χρόνια στο χάι-χούι.
Αυτή την περίοδο σας βλέπουμε στο Hot Seat του Σκάι, το οποίο αναμεταδίδεται από το Sigma, να μεταμφιέζεστε και να υποδύεστε διάφορους ρόλους. Τι απολαμβάνετε περισσότερο παρουσιάζοντας αυτή την εκπομπή;
Απολαμβάνω την επικοινωνία μου με τον κόσμο. Μου αρέσει που έχω αυτό το καθημερινό βήμα και ευχαριστώ το κανάλι που με εμπιστεύτηκε. Χαίρομαι με τους ανθρώπους που κερδίζουν, σα να είμαι εγώ. Τσακώνομαι με κάποιους άλλους, όταν δεν απαντούν σε εύκολες ερωτήσεις. Μπορεί να είμαι στην τηλεόραση από το 1982, αλλά ειλικρινά απολαμβάνω το καθετί που θα κάνω. Κι επειδή είμαι από τους πρωτεργάτες της σάτιρας, πολύ σύντομα θα με δείτε και σε κάτι τέτοιο, γιατί θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε πολύ επανάληψη.
Είστε παντρεμένος με την Ισιδώρα Σιδέρη σχεδόν 35 χρόνια. Τι είναι αυτό που σας κρατάει ενωμένους;
Ο αμοιβαίος σεβασμός, ακόμα και στη διαφωνία. Δεν πιστεύω στα ζευγάρια που μένουν μαζί και δεν διαφωνούν. Αντιθέτως, θεωρώ πολύ σημαντικό να νιώθεις ελεύθερος μέσα σε μία σχέση, να μην καταπιέζεσαι, να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να πεις «σήμερα θα αργήσω να γυρίσω, γιατί θα βγω με τους φίλους μου». Εμείς δεν τα είχαμε αυτά!
Πώς γνωριστήκατε;
Την Ισιδώρα την είδα για πρώτη φορά να τραγουδάει σε μία μπουάτ, όταν πήγαινα στο Λύκειο κι εκείνη ήταν ακόμα μαθήτρια. Μου άρεσε πάρα πολύ! Χαθήκαμε για κάποια χρόνια και ξανασυναντηθήκαμε όταν συνεργαζόταν με τον Χρήστο Λεοντή.
Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά;
Δεν πιστεύω καθόλου στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Το να σου αρέσει κάποιος, δεν σημαίνει ότι τον ερωτεύεσαι κιόλας. Ο έρωτας έρχεται από το βίωμα!
Τα τελευταία χρόνια η σύζυγός σας, παρόλο που έχει μία εξαιρετική φωνή, δεν ασχολείται με το τραγούδι.
Η Ισιδώρα έχει καταπληκτικές συνεργασίες στο ενεργητικό της. Έχει τραγουδήσει Μάνο Χατζιδάκι, έχει κάνει δίσκους που μέτρησαν και ακούστηκαν πολύ, ήταν πρωτεργάτης στο «Αχ, Μαρία». Ο λόγος που «αποσύρθηκε» είναι γιατί αφενός δεν μπορεί καθόλου τη λογική που θέλει τον τραγουδιστή να πρέπει να πάει σε ένα πρωινάδικο για να επικοινωνήσει τη δουλειά του και αφετέρου γιατί εκφράζεται μέσα από την κόρη μας, την Ελεωνόρα, με την οποία είναι σχεδόν κάθε μέρα μαζί.
Έχετε δακρύσει βλέποντας την κόρη σας στη σκηνή;
Ασφαλώς. Η Ελεωνόρα μεγάλωσε μέσα στις μουσικές σκηνές, τα στούντιο ηχογραφήσεων και τα θέατρα. Η πρώτη φορά που ηχογραφήθηκε η φωνή της ήταν όταν σε ηλικία 2,5 ετών της ζήτησα να τραγουδήσει ένα τραγούδι για την παιδική εκπομπή «Γύρω-γύρω όλοι». Εκεί ένιωσα και την πρώτη μου συγκίνηση, γιατί συνειδητοποίησα ότι αυτό το κορίτσι έχει μουσικό αίμα. Όταν ήταν 16 ετών, έτυχε να κάνει ένα demo για τον δίσκο μου «Passagio» που κυκλοφόρησε στην Ευρώπη. Ψάχναμε να βρούμε μία κοπέλα που να τραγουδάει καλά στα αγγλικά και η Ελεωνόρα προθυμοποιήθηκε να κάνει το demo, για το τραγούδι «On the ground». Τελικά, αυτή η ηχογράφηση κρατήθηκε και κυκλοφόρησε μαζί με το δίσκο.
Πώς αντιδράσατε όταν ακούσατε το πρώτο της τραγούδι στο ραδιόφωνο;
Το άκουσα εντελώς τυχαία! Ήταν το τραγούδι «Όταν πέφτει το βράδυ», που έχει γράψει ο Μιχάλης Κουμπιός, στο οποίο μάλιστα της κάνει δεύτερη φωνή ο Γιώργος Νταλάρας. Θυμάμαι οδηγούσα και έτυχε να πετύχω στο ραδιόφωνο αυτό το τραγούδι. Δεν μπορώ να περιγράψω τη συγκίνησή μου. Εκεί την πρωτοκαμάρωσα!
Τη συμβουλεύσατε ποτέ να κρύψει το ότι είναι κόρη σας, για να μην είναι προκατειλημμένοι οι άλλοι απέναντί της;
Ναι, φυσικά. Αυτή ήταν μία από τις πρώτες συμβουλές που της έδωσα, γιατί κάποιοι θα μπορούσαν να πουν «Α, τι ωραία που είσαι κόρη του Ζουγανέλη» και κάποιοι άλλοι «Αυτού του βλάκα είναι;». Δεν ήθελα και δεν ήμουν ποτέ πίσω από την καριέρα της Ελεωνόρας, γιατί πιστεύω στην αυτοδυναμία των ανθρώπων. Όταν επρόκειτο να περάσει από οντισιόν για να συνεργαστεί με τον Νταλάρα, της είπα: «Όταν σε ρωτήσουν πως σε λένε, πες σκέτο “Ελεωνόρα”. Δεν χρειάζεται να πεις το επώνυμο». Έμαθαν ποια είναι, αφού είχε πάρει τη δουλειά. Όταν έδωσε εξετάσεις για να περάσει στο Εθνικό την έκοψαν – και μάλιστα στο τραγούδι. Θα μπορούσα να πάρω τηλέφωνο τον Κούρκουλο, που ήταν τότε στο Εθνικό και ήταν πολύ φίλος μου και να του πω: «Πρόσεξέ την». Ούτε καν ως σκέψη δεν μου πέρασε από το μυαλό, γιατί είμαι ενάντια στη λογική του μέσου και του ρουσφετιού.
Θα θέλατε να γίνετε παππούς;
Πάρα πολύ! Θα ήθελα πάρα πολύ να γίνω παππούς!
