Το όνειρο έχει σάρκα και οστά! Φωτεινό παράδειγμα η Βούλα Πατουλίδου, η οποία κατάφερε να κερδίσει τη φθορά. Γήινη, με χιούμορ και πείσμα, αυτοσαρκάζεται, τσαλακώνεται, κάνει αυτοκριτική και δε μασάει τα λόγια της. Η πρώτη Χρυσή Ολυμπιονίκης μας μιλάει για τις καλές και κακές στιγμές στον αθλητισμό και τον πολιτισμό, ενώ αποκαλύπτει μια επιθυμία της που έμεινε ανεκπλήρωτη. Η αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης φωτογραφίζεται με το γιο της, λίγο πριν τον αποχωριστεί.
Της Έφης Τσαμπάζη
Πρωταθλήτρια στο στίβο, πρωταθλήτρια και στην πολιτική;
ΒΟΥΛΑ ΠΑΤΟΥΛΙΔΟΥ: Στην πολιτική, αθλήτρια. Αλλά, αθλήτρια με όνειρα, ευαισθησίες, ευσυνειδησία και στόχους, γιατί οι επιδόσεις και τα αποτελέσματα δεν επιτυγχάνονται χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά. Τουλάχιστον, σύμφωνα με τη δική μου άποψη περί πολιτικής.
Υπάρχουν πρωταθλητές στην πολιτική μας σκηνή;
Β.Π.: Ο πρωταθλητής έχει αποδείξει πόσο καλός είναι κι έχει την αποδοχή του κόσμου. Στην πολιτική μπορεί προς στιγμήν να ξεχωρίσει κανείς για τη δράση του, αλλά μετά να διαφοροποιήσει την πορεία του. Και, ίσως, αυτή η διαφοροποίηση να τον οδηγήσει στον «πάγκο» ή να τον στείλει σπίτι του. Μόνο μεταφορικά θα προσέδιδα τον όρο του πρωταθλητή σ’ έναν πολιτικό.
Και εσείς, όμως, στον αθλητισμό διαφοροποιήσατε την πορεία σας.
Β.Π.: Είναι γεγονός ότι ο κόσμος με είχε ταυτίσει με τους αγώνες ταχύτητας. Λογικό. Όταν όμως κατέκτησα το Ολυμπιακό μετάλλιο, ήθελα να επιστρέψω στο μήκος, απ’ όπου ξεκίνησα. Αυτό δε συνηθίζεται, αλλά το είχα ανάγκη. Μετά τη διάκριση στη Βαρκελώνη ένιωσα πιο απελευθερωμένη. Μπορεί να ήταν και η ματαιοδοξία μου. Τα πήγα καλά, αλλά όχι τέλεια.
Πώς το διαχειριστήκατε;
Β.Π.: Το τίμημα είναι βαρύ και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για το αποτέλεσμα. Ήταν δύσκολο, καθώς οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις του κόσμου ήταν πολλές. Οι «πτήσεις» στο μήκος είναι όνειρο, και ήθελα να το ζήσω. Ήρθα 10η στους Ολυμπιακούς το 1996, επίδοση που δε θα την έλεγες κακή.
Εσείς δεν είχατε περισσότερες απαιτήσεις από τον εαυτό σας;
Β.Π.: Σαφώς. Είχα όμως ένα οικογενειακό περιβάλλον πολύ υποστηρικτικό. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ.
Υπήρξαν δημοσιεύματα που σας πίκραναν;
Β.Π.: Ναι, φυσικά, ειδικά όταν δεν υπήρχε επιβεβαίωση αν αυτό που γράφτηκε ήταν αληθινό ή όχι. Στο κάτω-κάτω, για ένα απλό τηλεφώνημα επρόκειτο. Θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου και να τους πω την άποψή μου. Αλλά, αν ενδιαφέρονταν για την άποψή μου, μάλλον δε θα υπήρχαν τέτοια δημοσιεύματα. Έτσι λειτουργούν όμως οι κανόνες του bullying και του τρολαρίσματος, για να μιλήσουμε με σύγχρονους όρους.
Ως αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης τρέχετε πολύ;
Β.Π.: Πραγματικά, είναι ένας μαραθώνιος. Η διοίκηση είναι πολύ δύσκολη, και γίνεται ακόμα δυσκολότερη όταν έχεις ν’ αντιμετωπίσεις απίστευτα δυσκίνητους μηχανισμούς.
Τι σας έχει δυσκολέψει περισσότερο;
Β.Π.: Ότι παίρνεις μια απόφαση και για να την υλοποιήσεις περνάς από χιλιάδες εμπόδια. Για παράδειγμα, προκειμένου να πραγματοποιήσεις μια σύμβαση ως αντιπεριφέρεια μ’ ένα δήμο, για τη συντήρηση του οδικού δικτύου, ασχέτως του ποσού με το οποίο θα τον χρηματοδοτήσεις, χρειάζεται να περάσει η όλη διαδικασία από εννιά διαφορετικά στάδια. Που σημαίνει, ότι από τη στιγμή που συμφωνείς με το δήμο για το περιεχόμενο της σύμβασης, μέχρι να υπογραφεί και να ξεκινήσουν οι εργασίες χρειάζονται κατά μέσο όρο έξι μήνες! Αν υπολογίσουμε και τις όποιες αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις προβάλλει ο υπάλληλος του κρατικού ελεγκτικού μηχανισμού, με αποτέλεσμα την τροποποίηση της σύμβασης, μπορεί να απαιτηθεί κι ένας χρόνος! Μέχρι τότε ποιος ταλαιπωρείται; Φυσικά ο πολίτης, που κινείται σ’ ένα απαρχαιωμένο οδικό δίκτυο.
Είστε πεισματάρα;
Β.Π.: Ναι, γιατί δε γίνεται αλλιώς.
Στην πολιτική μπήκατε το 2006. Νωρίτερα δε σας είχε γίνει πρόταση;
Β.Π.: Φυσικά. Το 1992 ήρθε η πρώτη και ήταν άκρως δελεαστική.
Ήταν για την ευρωβουλή;
Β.Π.: Ναι.
Γιατί είχατε αρνηθεί;
Β.Π.: Είπα ότι αγαπώ τον αθλητισμό και ήθελα να συνεχίσω ν’ αγωνίζομαι.
Μετά, πώς το αποφασίσατε;
Β.Π.: Με το να κάθεσαι στον καναπέ σου και να γκρινιάζεις, δεν αλλάζει κάτι. Αν είσαι μέσα στο σύστημα, μπορείς να παλέψεις για να βελτιώσεις την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Από τη θέση που είστε τι θέλετε να καταφέρετε;
Β.Π.: Πολλά, αλλά πάνω απ’ όλα καθαρή πόλη και χωριά, καθαρούς δρόμους. Για παράδειγμα, όταν ο κάδος είναι γεμάτος, να μην πετάμε τα σκουπίδια έξω. Πρέπει οι πολίτες να είμαστε συνειδητοποιημένοι. Ο τόπος που ζούμε δεν είναι μόνο οι τέσσερις τοίχοι που μας περιβάλλουν. Μόνο όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ένας ακόμα στόχος μου είναι να λειτουργούν καλύτερα οι υπηρεσίες της περιφέρειας που έχουν άμεση σχέση με την εξυπηρέτηση του πολίτη. Ένας άλλος σημαντικός τομέας είναι ο τουρισμός, στον οποίο, αν δουλέψουμε ομαδικά και χωρίς τα κόμπλεξ της προσωπικής πολιτικής επιβίωσης, θα πετύχουμε. Η τουριστική μας πολιτική πρέπει να αναπροσαρμοστεί και να εκσυγχρονιστεί. Πρέπει να διαφημίσουμε την πόλη μας στο εξωτερικό. Ο καθένας με τον τρόπο του να γίνει πρεσβευτής του τόπου του. Οι τουρίστες δεν προτιμούν τη Θεσσαλονίκη, όχι γιατί δεν τους αρέσει, αλλά γιατί δεν τη γνωρίζουν.
Τι σας δίδαξε η πολιτική;
Β.Π.: Ότι δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος.
Το Σεπτέμβριο του 2007 παραιτηθήκατε από τη θέση της επικεφαλής της νομαρχιακής παράταξης του ΠΑΣΟΚ. Ήταν δύσκολη στιγμή;
Β.Π.: Αποδέχτηκα την πρόταση του ΠΑΣΟΚ, γιατί ούτε από πολιτικό τζάκι κατάγομαι ούτε είχα τα χρήματα για ν’ αναλάβω όλα τα έξοδα μιας τέτοιας προεκλογικής εκστρατείας. Δεν είχα βλέψεις ούτε για βουλευτής –γιατί συνηθίζεται να χρησιμοποιείται ως σκαλοπάτι η αυτοδιοίκηση– ούτε για κάτι άλλο, γιατί πολλά ακούστηκαν. Ήθελα μόνο να βοηθήσω να γίνει η πόλη μου καλύτερη.
Γιατί παραιτηθήκατε;
Β.Π.: Υπήρχαν συγκεκριμένοι λόγοι. Ο χρόνος, ευτυχώς, με δικαίωσε. Προσπαθείς να υπερασπιστείς την αλήθεια, αλλά δεν μπορείς να τα αποκαλύψεις και όλα. Ήταν θέμα αξιοπρέπειας. Και, φυσικά, το τίμημα, εν γνώσει μου, ήταν σοκαριστικό, αφού ήρθα αντιμέτωπη και με την ανεργία.
Πικραθήκατε;
Β.Π.: Ναι, φυσικά. Μου χρέωσαν όλη την ήττα του ΠΑΣΟΚ. Για μένα, όμως, η Ελλάδα είναι πάνω από τα κόμματα.
Κάνατε κι εσείς κάποια λάθη τότε;
Β.Π.: Όταν παραιτήθηκα, έπρεπε να εξαφανιστώ και όχι ν’ ανοίξω διάλογο με τον ισχυρότατο, τότε, κομματικό μηχανισμό. Είμαι όμως παρορμητικός άνθρωπος.
Η Ελλάδα φέρεται καλά στους αθλητές της;
Β.Π.: Όπως σε όλους τους Έλληνες πολίτες – χωρίς συνέπεια, ευαισθησία και ξεκάθαρους όρους. Οι πρωταθλητές είναι περιουσία του κράτους. Και μπορούν να γίνουν οι καλύτεροι πρεσβευτές μας στο εξωτερικό. Μια περιουσία πρέπει να τη διαχειρίζεσαι σωστά.
Ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα μόλις αντιληφθήκατε ότι κερδίσατε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Β.Π.: Δεν υπάρχουν λόγια. Θαυμάζω πραγματικά τους ποιητές που με μια φράση λένε τα πάντα. Όταν καταφέρνεις να κάνεις ένα «άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά», τότε κάνεις προσιτό το απρόσιτο. Αισθάνομαι ευλογημένη. Στη διαδρομή συμβαίνουν γεγονότα που τα θεωρείς συμπτώσεις. Δεν είναι όμως. Μετά από χρόνια αντιλαμβάνεσαι πόσο σωστά ήταν δρομολογημένα όλα, ώστε να σε οδηγήσουν εκεί που στόχευες. Στο βάθρο του νικητή έγινε έκρηξη συναισθημάτων.
Και η θρυλική ατάκα «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»;
Β.Π.: Μίλησε η ψυχή.
Αισθανθήκατε κάποια στιγμή να έχουν πάρει τα μυαλά σας αέρα;
Β.Π.: Όχι, καθόλου. Για ποιο λόγο; Όταν έρχεται ένας ηλικιωμένος και σου φιλάει τα πόδια τι να του πεις; «Φίλα και το άλλο;». Έρχεται κόσμος και μου λέει τι ωραία που αισθάνεται επειδή συζητά μαζί μου. Μα, αυτό είναι αυτονόητο. Θα τρελαθούμε; Έχω ταξιδέψει στο εξωτερικό κι έχω συναντήσει προσωπικότητες-θρύλους, και είναι τόσο απλοί και καταδεκτικοί. Τι να λέμε τώρα;
Από τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης έχουν περάσει 24 χρόνια.
Β.Π.: Αστραπή! Όταν βλέπω βίντεο ή φωτογραφίες από τότε, νομίζω ότι είμαι ένας άλλος άνθρωπος. Φυσικά, θυμάμαι τα πάντα με λεπτομέρειες.
Πώς τα πάτε με το χρόνο;
Β.Π.: Μέχρι στιγμής καλά.
Περιποιείστε τον εαυτό σας;
Β.Π.: Πάντα το έκανα. Ποτέ δεν έφευγα από το γήπεδο με τη φόρμα. Η προπόνηση για μένα ήταν από τα σημαντικότερα «ραντεβού». Στο γήπεδο έμπαινα περιποιημένη. Το πώς κατέληγα, αφήστε το! Η αγωνία και η προσπάθεια αποτυπώνονταν σε όλους τους μυς, με αποτέλεσμα ν’ αλλοιώνονται τα πάντα επάνω μου. Σε σημείο που με χαρακτήρισαν τραβεστί.
Σοβαρά;
Β.Π.: Ναι. Γιατί σας κάνει εντύπωση; Υπάρχουν φωτογραφίες πάνω στην κίνηση που καταγράφουν την προσπάθεια και την ένταση των μυών, με αποτέλεσμα το σώμα και το πρόσωπο να παραμορφώνονται.
Συνεχίζετε να γυμνάζεστε;
Β.Π.: Καθημερινά.
Ακολουθείτε κάποιο πρόγραμμα διατροφής;
Β.Π.: Όχι, ποτέ δεν το έκανα, δε χρειάστηκε. Έτσι κι αλλιώς, δε μ’ αρέσουν τα γλυκά, τα ποτά και τα λιπαρά.
Ο γιος σας, Γιώργος, σας κάνει παρατηρήσεις για την εξωτερική σας εμφάνιση;
Β.Π.: Ναι, και διαπιστώνω ότι έχει καλό γούστο.
Είχατε κάποια σημάδια στο πρόσωπο. Για ποιο λόγο και πώς τα αντιμετωπίσατε;
Β.Π.: Ήθελα να είμαι ωραία νύφη! (γέλια) Όταν παντρεύτηκα, στα 19 μου, έκανα καθαρισμό προσώπου. Την πάτησα. Μολύνθηκα και η μόλυνση επεκτάθηκε, γιατί έκανα μια δουλειά «βρώμικη», μέσα στα γήπεδα και τη σκόνη. Δεν ήταν το καλύτερο για το πρόσωπό μου.
Το διορθώσατε όμως.
Β.Π.: Από τα παιδιά μαθαίνεις τις πιο αφοπλιστικές αλήθειες. Όταν ήταν ο Γιώργος 6 ετών με ρώτησε: «Μαμά, γιατί δε διώχνεις τα σπυράκια από τα μάγουλα;». Ουσιαστικά, με προέτρεψε να διορθώσω την εικόνα μου την επόμενη κιόλας ημέρα. Και κατά 70% διορθώθηκε το πρόβλημα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΡΖΑΒΑΤΣΙΔΗΣ: Θυμάμαι ότι της είχα πει κάτι, αλλά όχι ακριβώς τι, γιατί ήμουν πολύ μικρός.
Έχετε κάνει επέμβαση και στη μύτη;
Β.Π.: Ναι. Όταν πήγα να σβήσω τα σπυράκια, σκέφτηκα να διορθώσω και το στραβό μου διάφραγμα.
Γιώργο, κάνεις στη μητέρα σου κριτική τώρα που μεγάλωσες;
Γ.Ζ.: Όπου χρειάζεται, λέω την άποψή μου, άσχετα αν της αρέσει. Μαλώνουμε, αλλά καταλήγουμε να συζητάμε τις διαφορές μας. Και δε διστάζω να τη μαλώνω αν κάνει κάποιες λάθος επιλογές.
Συζητάτε;
Γ.Ζ.: Ναι, πολύ. Μου εμπιστεύεται ακόμα και θέματα της περιφέρειας κι εγώ της λέω ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου.
Γιατί παντρευτήκατε τόσο μικρή;
Β.Π.: Η οικογένειά μου ήταν συντηρητική. Η μαμά μου πολύ αυστηρή, καθώς ήταν ταυτόχρονα και μαμά και μπαμπάς. Ο πατέρας μου δούλευε στη Γερμανία. Εκείνη όφειλε να κρατάει τα ηνία σφιχτά. Όταν γνώρισα τον Δημήτρη, απελευθερώθηκα. Ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος, γελούσα μαζί του, περνούσα όμορφα. Ήταν υπερβολικά δοτικός, επένδυσε σε μένα.
Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας;
Β.Π.: Ήταν μια πολύ γλυκιά αγάπη, που με απορρόφησε.
Πώς πέρασαν τα 32 χρόνια γάμου;
Β.Π.: Αστραπή!
Είχατε καβγάδες;
Β.Π.: Πολλούς. Σε ποιο γάμο δεν υπάρχουν; Αλίμονο αν δεν εκφράζεται ο θυμός.
Σκεφτήκατε ποτέ να τραβήξετε διαφορετικούς δρόμους;
Β.Π.: Υπάρχουν κάποιες στιγμές που σκέφτεσαι «Βαρέθηκα πια, φτάνει». Με το που σκέφτεσαι όμως να χωρίσεις, ματώνεις.
Είναι καλύτερα για τον αθλητή να έχει μια ήρεμη οικογενειακή ζωή;
Β.Π.: Ανάλογα με το σύντροφό του. Ο Δημήτρης ήταν 8ος Ολυμπιονίκης της άρσης βαρών το 1980, στη Μόσχα. Ήξερε τι είναι πρωταθλητισμός. Όταν μου έλεγε να βγούμε έξω κι εγώ απαντούσα ότι δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, με καταλάβαινε. Αν ήταν κάποιος άλλος, σίγουρα δε θα μπορούσε να με καταλάβει. Γι’ αυτό θεωρώ ότι τα ομώνυμα έλκονται και όχι τα ετερώνυμα. Γιατί μαθαίνουν να συνυπάρχουν και ν’ αντέχουν ο ένας τον άλλον.
Γίνατε μητέρα το 1998.
Β.Π.: Ναι! Το ήθελα πολύ.
Ήρθε εύκολα;
Β.Π.: Πάρα πολύ. Το μόνο που κατάφερα στη ζωή μου τόσο εύκολα. Ήταν δώρο Θεού.
Δε θελήσατε να κάνετε άλλο παιδί;
Β.Π.: Μεγάλη πληγή μου ανοίγετε. Ναι, ήθελα δεν μπορείς όμως να κάνεις παιδί όταν θέλεις, αλλά όταν πρέπει.
Προσπαθήσατε;
Β.Π.: Ναι, γιατί με τον Δημήτρη θέλαμε ν’ αποκτήσουμε ακόμα δύο παιδιά, αλλά δεν ήρθαν.
Δε σκεφτήκατε την εξωσωματική;
Β.Π.: Δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία της ορμονοθεραπείας. Φοβήθηκα. Αν δεν υπήρχε ο Γιώργος, θα προσπαθούσα. Δε σας κρύβω ότι σκέφτηκα να υιοθετήσω ένα παιδάκι, αλλά δείλιασα. Δεν είμαστε πάντα ατρόμητοι.
Εσύ, Γιώργο, ήθελες αδερφάκι;
Γ.Ζ.: Παλιά ναι, αλλά πλέον έχω φίλους που είναι σαν αδέρφια μου. Είμαι τυχερός.
Πώς είστε ως μητέρα;
Β.Π.: Όπως όλες οι μαμάδες, με όρια. Δε θα ξεχάσω τη συμβουλή της παιδιάτρου μας: «Κανείς δεν έχει πεθάνει από αγάπη». Αυτό ακολούθησα.
Πώς είναι να έχεις μαμά τη Βούλα Πατουλίδου;
Γ.Ζ.: Δύσκολη. Είναι αυστηρή, αλλά πάντα ήταν και είναι δίπλα μου. Προσπαθεί να βγάλει τον καλύτερό μου εαυτό και τη δύναμη που έχω μέσα μου. Ήταν επίσης αρκετά πιεστική στο σχολείο. Όλο «διάβασε» μου έλεγε.
Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα της θαυμάζεις;
Γ.Ζ.: Τις αντοχές της. Επίσης, μπορεί να είναι λυπημένη και μέσα της να βράζει από θυμό, ο άλλος όμως δεν καταλαβαίνει τίποτα. Τα πνίγει όλα στο χαμόγελό της.
Όταν ήσουν μικρός σε άφηνε να βγαίνεις έξω;
Γ.Ζ.: Ναι, αλλά μου έλεγε να προσέχω.
Απουσιάζατε αρκετά από το σπίτι, λόγω υποχρεώσεων.
Β.Π.: Πολλές φορές αισθανόμουν ενοχές γι’ αυτό. Από την άλλη, πρέπει πρώτα εσύ να είσαι ικανοποιημένος από τη ζωή σου, προκειμένου να είσαι χαρούμενος γονιός και όχι μίζερος.
Σου λείπει Γιώργο;
Γ.Ζ.: Καταλαβαίνω ότι η δουλεύει πολύ. Πάντα έτσι ήταν. Μου έλειπε περισσότερο όταν ήμουν μικρός και ασχολούνταν με τον αθλητισμό.
Ποια ήταν τα εφόδια που θέλατε να του δώσετε;
Β.Π.: Να είναι συνεπής, ευγενής και να έχει αυτοσεβασμό. Η οικογένειά μας θα είναι πάντα το απάνεμο λιμάνι του, αλλά πρέπει να σταθεί στα πόδια του.
Στο σχολείο έλεγες ποια είναι η μαμά σου;
Γ.Ζ.: Όχι, δε μ’ άρεσε. Να φανταστείτε, οι φίλοι μου έμαθαν ποια είναι η μαμά μου ένα χρόνο μετά που ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα.
Φοβόσουν ότι θα κλέψει την παράσταση;
Γ.Ζ.: Δεν ξέρω. Ίσως και γι’ αυτό.
Β.Π.: Τον καταλαβαίνω. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Όταν ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο και τον συνόδευα στο γήπεδο, του έλεγαν: «Είσαι ο γιος της Πατουλίδου». Έτσι, σταμάτησα να πηγαίνω.
Του είχατε εξηγήσει για ποιο λόγο σας γνώριζε όλος ο κόσμος;
Β.Π.: Όχι. Το κατάλαβε γιατί στο δρόμο έρχονταν να μου μιλήσουν άγνωστοι άνθρωποι. Στο σπίτι μας, μέχρι να φτάσει ο Γιώργος σε ηλικία που αντιλαμβανόταν περισσότερα, δεν είχαμε ούτε φωτογραφίες ούτε πρωτοσέλιδα ούτε μετάλλια. Δεν είναι εύκολο για ένα μικρό παιδί να συγκρίνεται συνεχώς με την Ολυμπιονίκη μαμά του.
Υπήρχε σύγκριση;
Β.Π.: Διαρκώς. Σε ερώτηση περαστικού «Θα γίνεις καλός κι εσύ σαν τη μαμά σου;», ο Γιώργος ενοχλημένος του απάντησε: «Εγώ θα γίνω μέτριος». Τον κοίταξα με θαυμασμό και του είπα: «Εσύ είσαι ο Γιώργος Ζαρζαβατσίδης». Μοιράστηκα μαζί του τις αγωνίες και τις ανησυχίες που είχα στην ηλικία του και του ανέφερα ότι «Όταν ήμουν 15 ετών μου είχε πει κάποιος ότι δεν έχω ταλέντο στον αθλητισμό. Με ισοπέδωσε. Σκότωσε το όνειρό μου. Δεν είχα τότε κάποιον να μοιραστώ την αγωνία μου. Εσύ έχεις».
Βλέπεις φωτογραφίες και βίντεο από τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης;
Γ.Ζ.: Πολύ συχνά. Κάθε φορά που βλέπω τη στιγμή που η μαμά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, ανατριχιάζω από συγκίνηση. Είμαι περήφανος για εκείνη, όχι μόνο ως αθλήτρια αλλά και ως μαμά, όπως φυσικά και για τον πατέρα μου. Αντιλαμβάνομαι ότι έχουν πολύ περισσότερες γνώσεις από μένα και, πέρα από τις διαφωνίες που έχω μαζί τους, συνήθως ακούω αυτά που μου λένε.
Ο Γιώργος ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το εξωτερικό, για να κυνηγήσει το δικό του όνειρο.
Β.Π.: Από την Τετάρτη Δημοτικού ασχολείται με το ποδόσφαιρο κι αυτό θέλει ν’ ακολουθήσει. Ως Ελληνίδα μάνα, καταλαβαίνετε ότι νιώθω να ξεριζώνεται η καρδιά μου.
Όταν σας το ανακοίνωσε τι του είπατε;
Β.Π.: Πάγωσα, δεν το κρύβω. Η απάντησή μου όμως ήταν ειλικρινής: «Στα 18 μου δε ρώτησα κανέναν».
Γ.Ζ.: Και για μένα ο αποχωρισμός δεν είναι εύκολος. Έχω αγωνίες, αλλά θέλω να τολμήσω, γιατί στην Αμερική που θα πάω το ποδόσφαιρο αναπτύσσεται πάρα πολύ.
Από μικρό τον παροτρύνατε ν’ ασχοληθεί με τον αθλητισμό;
Β.Π.: Φυσικά. Ο αθλητισμός μόνο καλό μπορεί να κάνει σ’ ένα παιδί.
Γ.Ζ.: Είχα δοκιμάσει πολλά αθλήματα, αλλά κατέληξα στο ποδόσφαιρο. Ασχολούμαι μ’ αυτό εδώ και 9 χρόνια.
Επιμέλεια: Φωτεινή Πολιτάκη
Βοηθός Φωτογράφου: Νίκος Λογιωτίδης
Μακιγιάζ: Μαρία Παγωνάκη
Μαλλιά: Can I Kiss
Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο «Makedonia Papace», Λεωφ. Μεγ. Αλεξάνδρου, τηλ. 2310 897197, Θεσσαλονίκη, για την ευγενική φιλοξενία.
