Τον ήξεραν όλοι με το μικρό του. Ήταν «ο Άρης», το σεμνό και λιγομίλητο παιδί της νύχτας, ένας από τους ωραιότερους άντρες στην πόλη, το μοντέλο που πόζαρε συχνά στις σελίδες του Omikron. Σήμερα, ο Άρης Ηλιόπουλος, ιδιοκτήτης των πιο επιτυχημένων κλαμπ της Λευκωσίας, φωτογραφίζεται ξανά. Αφηγείται την ιστορία του και απαντά στο ερώτημα: τι έκανες τα τελευταία 20 χρόνια;
Της Tώνιας Σταυρινού
Από πιτσιρικάς ήξερε ότι ο προορισμός του δεν ήταν να περνά τις μέρες του σε ένα γραφείο. «Το μυαλό μου έτρεχε πάντα με χίλια. Ήμουν ανήσυχο παιδί, αλλά με την καλή έννοια. Και τώρα δηλαδή ο νους μου δεν ησυχάζει ποτέ. Αυτό που έμαθα με τα χρόνια είναι να εμπιστεύομαι πάντα τη δεύτερή μου σκέψη. Η πρώτη ήταν παρορμητική και συνήθως λανθασμένη». Περισσότερο από ένστικτο ακολούθησε την έμφυτη τάση του να διασκεδάζει τους ανθρώπους και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να περνάνε καλά. Σήμερα είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες νυχτερινών μαγαζιών στη Λευκωσία.
Μεγάλωσε στην Αθήνα, σε μια αγαπημένη οικογένεια, με δυο αδερφές και δυο γονείς που ήταν περισσότερο φίλοι του και μετά όλα τα άλλα. «Δεν υπήρξαν ποτέ αυστηροί. Χωρίς φωνές, χωρίς τσακωμούς και χωρίς απαγορεύσεις, μας έδειχναν τον δρόμο και μας έμαθαν τον σεβασμό και την αγάπη». Ένα καλοκαίρι πήγε να βοηθήσει ένα φίλο του σε μια παραλιακή ντίσκο λίγο έξω από την Αθήνα και έτσι κόλλησε το μικρόβιο. Άρχισε να κάνει τον μπάρμαν «για την πλάκα» και μετά ακολούθησε σπουδές στα τουριστικά επαγγέλματα. «Άρχισα να δουλεύω σε μαγαζιά στην Αθήνα και μετά Μύκονο, Κω, Ρόδο και άλλα νησιά. Ήμουν πια στο στοιχείο μου». Το καλοκαίρι του 1993 δούλευε μπάρμαν στη Μύκονο κι έπεσε μία πρόταση από το περιοδικό «Σελίδες» για να έρθει στην Κύπρο για μια φωτογράφηση. Όταν έφτασε εδώ, αποφάσισε να συνδυάσει διακοπές και δουλειά σε κάποιο μπαρ. «Είχα έρθει για λίγες μέρες και τελικά είπα ότι θα κάτσω ένα μήνα. Ο μήνας έγινε δυο, ήρθαν τα Χριστούγεννα και χωρίς να το καταλάβω ήρθε το επόμενο καλοκαίρι». Εννέα μήνες μετά άνοιξε το πρώτο του μαγαζί στην Κύπρο, ένα ορθάδικο που λεγόταν «Άκρη». Ακολούθησε η «Αγορά» και μετά η «Καραμέλα», η «Βουλή», το Cream, το εστιατόριο 1900, το Shiraz Fresh, το Mo και σήμερα το club Mercedes. Ορθάδικο, ελληνάδικο, lounge bar, restaurant-bar, club. Πέρασε από όλες τις φάσεις της διασκέδασης καταφέρνοντας κάθε φορά να οσμίζεται τις νέες τάσεις. «Ξεκινώ από το τι θα ήθελα εγώ να κάνω και θεωρώ ότι αυτό είναι μια ένδειξη για το τι θέλει κι ο κόσμος. Από κει και πέρα προσαρμόζομαι στα θέλω της αγοράς. Βλέπω πού υπάρχει κενό και τι λείπει από τη νυχτερινή ζωή και προσπαθώ να το καλύψω με τον καλύτερο τρόπο. Με την ποιότητα που θα ήθελα να μου προσφέρουν όταν βγαίνω». Δεν επαναπαύθηκε ποτέ σε μια επιτυχία. Έχει πάντα στο μυαλό του το επόμενο βήμα, αναζητώντας κάτι που θα καλύψει ένα άλλο target group, που θα «πιάσει» άλλο κόσμο. «Έζησα τους ανθρώπους στις πιο απελευθερωμένες στιγμές τους. Εκεί που πέφτουν όλες οι συμβάσεις και αρχίζει να μιλά αυτό που έχει μέσα του ο καθένας. Απωθημένα, επιθυμίες, καταπιεσμένες σκέψεις. Λένε πως η νύχτα είναι μεγάλο σχολείο. Θα έλεγα πως είναι ένας τρόπος να γνωρίσεις όλες τις αποχρώσεις της ανθρώπινης φύσης».
Όταν ήρθε στην Κύπρο πριν από 23 χρόνια του φάνηκε πολύ αγνή, πολύ απλή. «Οι άνθρωποι είχαν ακόμη μια αθωότητα στο μάτι. Δεν υπήρχε όλο αυτό το δήθεν που βλέπουμε σήμερα. Έζησα την Κύπρο της απλότητας και μάλλον υπήρξα τυχερός που την πρόλαβα. Τα πράγματα δεν έμειναν έτσι. Ακολούθησε η εποχή του Χρηματιστηρίου, της σπατάλης, της επιδειξιομανίας, της επιτήδευσης. Είδαν τόσα πολλά τα μάτια μας τότε»… Με τις Porsche παρκαρισμένες διαγωνίως στα πεζοδρόμια, με τα πούρα και τις τσάντες με τα λογότυπα, τις σαμπάνιες που άνοιγαν για να κάνει τη φιγούρα του κάποιος νεόπλουτος. ε εκείνη τη φάση ακόμη και το έξω μας είχε μια επιτήδευση. «Και τώρα εν πολλοίς υπάρχει μια επιτήδευση. Δεν είμαστε ποτέ 100% αφημένοι. Αυτό που λέμε “ο εαυτός μας”. Είμαστε η εικόνα που θέλουμε οι άλλοι να έχουν για μας. Κρατάμε πάντα έναν καθρέφτη. Είναι νομίζω η φύση του σύγχρονου ανθρώπου». Και παρόλο που οι «χρυσές μέρες» έχουν περάσει, ο ιός της σπατάλης και της υπερβολής αντιστέκεται. «Δεν μας έχει περάσει εντελώς. Όπου υπάρχουν λεφτά βλέπεις ότι οι συμπεριφορές αναπαράγονται και τώρα. Υπάρχει δηλαδή κι ένα κομμάτι του πληθυσμού που ακόμη ζει στον κόσμο του. Το καλό ή το κακό είναι ότι ξεχνάμε εύκολα. Κι εύχομαι να μάθαμε κάτι από όλα αυτά». Μέσα σ’ αυτή την εικοσαετία τι έχει αλλάξει στον τρόπο που διασκεδάζουμε, τον ρωτάω; «Έχουν αλλάξει πολλά και την ίδια ώρα τίποτα. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να βγαίνουν για τους ίδιους περίπου λόγους: για να εκτονωθούν, για να ξεδώσουν, για να χαλαρώσουν, να γελάσουν, για να ντυθούν ωραία, να νιώσουν ποθητοί, για να κάνουν καινούριες γνωριμίες. Οι ανάγκες είναι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι το μέσο».
Καθώς κουβεντιάζουμε μεταμορφώνεται μπροστά μου πότε στον επιχειρηματία και πότε στο παιδί που του άρεσε να προσφέρει χαρά και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να διασκεδάσουν οι άλλοι. «Εξακολουθώ να αγαπώ αυτή τη δουλειά. Εξακολουθώ να αισθάνομαι ικανοποίηση όταν βλέπω τους ανθρώπους να διασκεδάζουν στο μαγαζί μου. Αυτό δεν έχει αλλάξει. Από τότε βέβαια, μέχρι σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Η νύχτα είναι πλέον πολύ πιο εμπορική. Έχει αλλάξει το μάρκετινγκ, ο τρόπος προσέγγισης, έχουν μπει στο παιχνίδι τα social media. Ε κι εγώ έχω μεγαλώσει. Οι αντοχές δεν είναι ίδιες». Τα πρώτα χρόνια στην Κύπρο δούλεψε και ως μοντέλο -από τους πρώτους που πόζαραν στα editorials μόδας του Omikron- και πολύ γρήγορα όλοι (και κυρίως όλες) τον ήξεραν με το μικρό του.
Στις συνεντεύξεις του τότε έλεγε πως ονειρευόταν μια μέρα να κάνει οικογένεια… Καθόλου αναμενόμενο από έναν άντρα που μπορούσε να αλλάζει παρτενέρ κάθε βράδυ χωρίς να χρειάζεται καν να κάνει τις συστάσεις. «Δεν ήταν ποτέ αυτό το ζητούμενο για μένα. Η συντροφικότητα και η οικογένεια πιστεύω πως είναι ο προορισμός κάθε ανθρώπου. Ή τουλάχιστον, ήξερα από πολύ νωρίς ότι αυτός είναι ο δικός μου».
Υπήρξε ένας από τους ωραιότερους άντρες που κυκλοφορούσαν στην πρωτεύουσα, όμως, αυτό το χαρτί δεν το «έπαιξε» για πολύ καιρό. Το «έκαψε» οριστικά μόλις γνώρισε τη σύντροφό του σε ένα από τα μαγαζιά του. Η μαγεία της πρώτης ματιάς εξελίχθηκε σε κάτι όμορφο που κρατά μέχρι και σήμερα. «Ναι, ερωτευτήκαμε κεραυνοβόλα. Η Μαρία είναι αυθεντική, είναι ειλικρινής και δεν έχει ίχνος επιτήδευσης. Νομίζω αυτό μ’ έκανε να την ξεχωρίσω εξ αρχής. Άσε που είναι η μοναδική που δεν προσπάθησε ποτέ να μου μιλήσει «καλαμαρίστικα». Μου μιλά μόνο στην κυπριακή διάλεκτο από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε».
Δηλώνει πάντως πλήρη αδυναμία απέναντι στα παιδιά του. «Δεν μπορώ να κάνω τον αυστηρό. Λιώνω. Δεν μπορώ να χαλάσω χατίρια… Ακόμη και να θυμώσω για λίγο θα γελάσω μετά. Γενικά δεν είμαι τύπος των συγκρούσεων, δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου». Οι στιγμές με την οικογένειά του είναι λιγοστές γι’ αυτό και τις θεωρεί τις πιο πολύτιμες. «Είναι αυτές που μου δίνουν ενέργεια, με ηρεμούν, με γειώνουν».
Δεν πιστεύει σε μαγικές συνταγές επιτυχίας, όμως θεωρεί ότι ένας γάμος για να στεριώσει χρειάζεται κατανόηση. «Να σέβεσαι τα θέλω του αλλουνού και να αισθάνεσαι ότι γίνονται σεβαστά και τα δικά σου. Να μπορείς να αφήνεις κατά μέρος του εγωισμούς και να βρίσκεσαι στη θέση του άλλου. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι άλλο. Για μένα αυτό είναι».
Καθώς πίνει τις τελευταίες γουλιές από τον παγωμένο καφέ του, τσεκάρει τις αναπάντητες που στοιβάζονται στο χαμηλωμένο κινητό του και ρίχνει κλεφτές ματιές στο ρολόι του, καθησυχάζοντάς με ευγενικά ότι δεν έχουμε αργήσει, τον ρωτάω τι έχει μάθει όλα αυτά τα χρόνια. Παιδί της νύχτας μια ζωή… Γελάει. «Έγινα λιγότερο ανεκτικός σε πράγματα που με ζορίζουν, με δυσκολεύουν, με βασανίζουν. Οτιδήποτε με ταλαιπωρεί πια μπορώ να το αφήσω. Έχω γίνει πιο εκλεκτικός και με ανθρώπους και με πράγματα γενικότερα στη ζωή. Αισθάνομαι ότι δεν έχω χρόνο να σπαταλώ σε οτιδήποτε δεν αξίζει».
Styling: Άννα Αποστόλου
