Ο μεγάλος νικητής του «Your Face Sounds Familiar», μας συστήνεται και μας μιλά για όλα όσα δεν ξέρουμε για εκείνον.
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
Τον ψάχνω δύο συνεχόμενες μέρες στο τηλέφωνο – άφαντος! Του έκανα περισσότερες από 60 κλήσεις και, ήμουν σίγουρος, πως κάποια στιγμή, θα μου απαντούσε για να με… βρίσει. Την Τετάρτη, κατά τις 12 το βράδυ, μου τηλεφώνησε. Αναθάρρησα. Ο μεγάλος νικητής του φετινού «Your Face Sounds Familiar» ήταν στην άλλη γραμμή, αλλά δεν τον αναγνώρισα. «Έχει κλείσει ο λαιμός μου πια!», μου λέει. «Μιλάω συνέχεια, τραγουδάω, κι από τον τελικό της Κυριακής κατάφερα να κοιμηθώ λιγότερο από 10 ώρες, κι αυτό σπαστά. Με συγχωρείς για την ταλαιπωρία!». Στα λεπτά που ακολουθούν μου εξηγεί όλα όσα του συμβαίνουν σήμερα. «Είναι πρωτόγνωρο για μένα όλο αυτό και με έχει αποσυντονίσει κάπως. Δεν το περίμενα καθόλου! Τα τηλέφωνά μου δεν σταματούν να χτυπούν. Από την άλλη, όμως, ήθελα τη νίκη! Αλλά, ναι, δεν την πίστευα».
Για ποιο λόγο;
Πέρασαν έντεκα live και ποτέ δεν πήρα την πρώτη θέση. Ήμουν το outsider! Όταν με πήραν για να κάνουμε το ραντεβού στην αρχή με τον ΑΝΤ1, ναι, ήθελα τη νίκη, κάπου μέσα μου την πίστευα κιόλας. Αλλά όταν μπήκα στο παιχνίδι και είδα με ποιους έχω να κάνω, κάπως μου κόπηκαν τα φτερά. Συνέχισα να πιστεύω σε μένα, όμως είδα ότι υπήρχαν πολύ δυνατοί συμπαίκτες. Ήμουν καμικάζι! Μπήκα και είπα «ό,τι κάνεις τώρα, Γιάννη!». Ήθελα να με μάθει ο κόσμος και, παράλληλα, να εκτιμήσει αυτό που κάνω. Νομίζω το πέτυχα.
Θεωρείς ότι η -τελευταία- μίμηση του Νίκου Ξυλούρη σε ευνόησε, δεδομένου ότι το κοινό ταυτίστηκε πιο εύκολα μαζί σου;
Αυτό που λες ισχύει, αλλά μόνο εν μέρει – κατά ένα μικρό ποσοστό! Ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει στη μέχρι τώρα πορεία μου. Θα μπορούσα να αποτύχω και να ρεζιλευτώ. Γιατί είναι δύσκολο να κουβαλάς έναν Ξυλούρη επάνω σου. Προσπάθησα για το καλύτερο και η προσπάθειά μου αυτή επιβραβεύτηκε. Επίσης, πέρα των τυχαίων επιλογών, των ατόμων που μιμήθηκα στο παιχνίδι, χάρηκα που δεν έκανα άτομα που μου μοιάζουν. Ξέρεις, χαρούμενα, αστεία κλπ. Πήρα μεγάλο ρίσκο.
Ποια εμφάνιση σε δυσκόλεψε πιο πολύ;
Η Ξανθή Περράκη, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Eros Ramazzoti, o Νίκος Ξυλούρης. Δεν είχα κανένα κοινό μαζί τους. Ούτε στη φωνή, ούτε στον χαρακτήρα, σε τίποτα.
Η αναγνωρισιμότητα των τελευταίων μηνών, ανέτρεψε την καθημερινότητά σου;
Όχι. Μόνο στο δρόμο με αναγνωρίζουν περισσότερο πια. Από την άλλη, μειώθηκε αισθητά ο ελεύθερός μου χρόνος. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Το θεωρώ χαζό να γκρινιάζω για κάτι που το ήθελα πάντα. Αναγνωρίζομαι τώρα, γιατί να γκρινιάξω; Εκνευρίζομαι όταν ακούω άτομα να το λένε αυτό.
Μέχρι σήμερα πώς ήταν η ζωή σου;
Εγώ φίλε, γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έμεινα μέχρι τα 18 μου μαζί με τους δικούς μου. Ήμουν και ήσυχο, αλλά και ανήσυχο πνεύμα. Πάντα ήμουν τελειομανής και εργασιομανής. Ήθελα να δουλεύω. Από μικρός έμαθα λίρα, τύμπανα, μπάσο. Σπούδασα μουσική. Αυτό μου άρεσε και οι δικοί μου με παρότρυναν. Στα 18 μου, όμως, πήρα μία βαλίτσα στο χέρι και κυνήγησα την τύχη μου στην Αθήνα.
Δυσκολεύτηκες;
Στην αρχή πάρα πολύ! Ήμουν, στην κυριολεξία, ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Δεν είχα φίλους, συγγενείς, γνωστούς. Ήρθα εδώ με ελάχιστα λεφτά στην τσέπη κι έπρεπε να επιβιώσω.
Ξεκίνησες να εργάζεσαι ως τραγουδιστής αμέσως;
Όχι βέβαια! Ως σερβιτόρος ξεκίνησα. Το τραγούδι και οι πίστες ήρθαν μετά. Έπρεπε να βγει το μεροκάματο, να έχω φαγητό, να πληρωθεί το νοίκι και οι λογαριασμοί. Δεν εγκατέλειψα την προσπάθειά μου! Χτυπούσα όποια πόρτα έβρισκα και ζητούσα να με πάρουν στα μαγαζιά τους. Κάπως έτσι ξεκίνησα.
Σε απέρριψαν πολλές φορές;
Ναι, φυσικά! Δεν έχω θέμα με την απόρριψη, την καταλαβαίνω. Δεν μπορεί να αρέσεις σε όλους. Το θέμα δεν είναι η απόρριψη, αλλά το να διατηρήσεις τις καλές στιγμές και να αποφύγεις τα χειρότερα.
Έχεις ζήσει τα χειρότερα;
Για μένα το χειρότερο, είναι το μη αναστρέψιμο. Ο θάνατος, δηλαδή. Από τη στιγμή που έχω την υγεία μου, δεν φοβάμαι τίποτα. Είχα, όμως, πολύ κακές στιγμές στον χώρο. Τον ένα χρόνο μπορεί να ήμουν σε ένα μεγάλο μαγαζί, με κάποιο όνομα καλό και να είμαι αρκετά ευχαριστημένος κι εκεί που νομίζεις ότι πλέον όλα θα είναι ανοδικά, την επόμενη σεζόν, να αναγκάζεσαι να πας σε ένα μικρό μαγαζί, σε ένα σχήμα που αποτελείται από αγνώστους. Και λες «άντε πάλι από την αρχή». Και πρέπει, μέσα σε όλο αυτό, να συμφιλιωθείς, να είσαι καλά και να κάνεις να αισθάνεται καλά και το κοινό που θα έρθει να σε δει.
Το «Κρητικός» είναι το πραγματικό σου επώνυμο;
Όχι! Βγήκε όπως και το «Πάριος». Επειδή ο άνθρωπος είναι από την Πάρο, τον έβγαλαν «Πάριο». Έτσι κι εμένα. Θυμάμαι είχα κάνει φωτογράφηση για την αφίσα ενός σχήματος, πριν χρόνια, και ο φωτογράφος δεν θυμόταν το όνομά μου. Κάποιος του είχε πει ότι είμαι Κρητικός και, κάπως έτσι το συνέδεσε, και με έγραψε «Γιάννης Κρητικός». Θύμωσα πολύ στην αρχή, αλλά αυτό είχε γίνει και δεν γινόταν κάτι άλλο. Έτσι ξεκίνησα να εμφανίζομαι ως Γιάννης Κρητικός. Το κανονικό μου επίθετο είναι Τζαγκαράκης.
Οι δικοί σου άνθρωποι τι σου λένε σήμερα;
Είναι πολύ συγκινημένοι και χαίρονται. Ουσιαστικά απολαμβάνουν την επιβράβευση των κόπων μου. Κάθε φορά που με έπαιρναν τηλέφωνο οι δικοί μου, δεν ήμουν πάντα διαθέσιμος να τους μιλήσω, λόγω δουλειάς, προβών, live και το κλείναμε βιαστικά. Τους έλειψα και μου έλειψαν. Τώρα ήρθε η ώρα να με χαρούν.
Σήμερα, έχεις χρόνο για προσωπική ζωή;
Όχι, είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστείς καριέρα και προσωπική ζωή. Όμως, για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι με πίστη και με καλή θέληση όλα γίνονται.
Επομένως, δεν είσαι μόνος σου αυτή την περίοδο;
Κοίτα, δεν θέλω να φανώ σνομπ ή αγενής, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό το θέμα αφορά τον κόσμο. Δεν μου αρέσει να μιλάω για τα προσωπικά μου.
Αυξήθηκαν τα φλερτ και οι κατακτήσεις σου στο γυναικείο φύλο, τώρα που είσαι γνωστός;
Οπωσδήποτε τα φώτα και η δημοσιότητα ανεβάζουν κάπως τις «μετοχές» σου, ακόμα και σε αυτό το κομμάτι. Ναι, δεν έχω παράπονο. Όλα καλά μου πάνε. Το άσχημο του πράγματος, ξέρεις ποιο είναι; Ότι τώρα με θυμούνται άτομα που είχαν να με πάρουν ένα τηλέφωνο πάνω από δέκα χρόνια και μου λένε «που είσαι ρε φίλε, πάμε να πιούμε έναν καφέ!». Τώρα που έγινα γνωστός! Πριν που περνούσα τα ζόρια και τις δυσκολίες μου, δεν ήξεραν αν ζω ή αν έχω πεθάνει.
Σε πληγώνει αυτό;
Όχι ακριβώς, απλά θα ήθελα να μην ήταν έτσι τα πράγματα. Θα ήθελα να με είχαν στη ζωή τους συνεχώς.
Δεν έχεις φίλους;
Λίγους, καλούς κι εκλεκτούς! Έχω φίλους από το Ηράκλειο της Κρήτης, από το σχολείο, που έχουμε επαφή και σχέσεις ακόμα και σήμερα. Μαζί τους πέρασα όλα μου τα παιδικά χρόνια και κάναμε σκανταλιές!
Πες μου μία, για παράδειγμα…
Πρέπει να ήμουν 12 ή 14 χρόνων, δεν θυμάμαι καλά. Είχα πάρει το λεωφορείο μαζί με έναν κολλητό και βρεθήκαμε, οι τρελοί, στην άλλη μεριά της Κρήτης. Έτσι, για να δούμε την περιοχή και να κάνουμε κάτι ανατρεπτικό. Τόσο μυαλό είχαμε. Εν τω μεταξύ, είχα πει στη μάνα μου ότι θα ήμουν στο σπίτι του γείτονά μας και θα παίζαμε Play station και ηλεκτρονικά. Έλα, όμως, που χάσαμε το λεωφορείο του γυρισμού… Αναγκάστηκα και πήρα τον πατέρα μου τηλέφωνο κι έτσι ήρθε να μας μαζέψει!
Θα ήθελες να κάνεις ένα παιδί;
Γενικά, θα ήθελα να κάνω παιδιά και οικογένεια. Όταν βρω τον κατάλληλο άνθρωπο, να είσαι βέβαιος ότι θα το κάνω. Είμαι παραδοσιακός άντρας. Όμως, όλα στην ώρα τους!
