Η Κατερίνα, στην καλύτερη φάση της ζωής της, μας εξηγεί γιατί έγινε ηθοποιός, τις δυσκολίες που πέρασε, την εμπειρία της από την τηλεόραση, αλλά και τη σχέση της με τους άντρες της ζωής της.
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
H ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΟΥ ΝΑ ΓΙΝΩ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
«Η απόφασή μου να ασχοληθώ με την υποκριτική, πάρθηκε κατόπιν μεγάλης σκέψης! (γελάει). Ούτε καν. Ήμουν τριών ετών περίπου, όταν ήμασταν με τους δικούς μου σε ένα μουσικό φεστιβάλ και με ανέβασαν επάνω σε ένα τραπέζι για να τους τραγουδήσω. Δεν θυμάμαι τώρα ποιο κομμάτι είπα, αλλά πρέπει να τους άρεσε πολύ γιατί με χειροκρότησαν όλοι. Όταν κατέβηκα τους ανακοίνωσα -περισπούδαστα και παίρνοντας το τάχαμου σοβαρό ύφος που παίρνουν τα παιδιά όταν νομίζουν πως θα ξεστομίσουν κάτι σπουδαίο- ότι “εγώ να ξέρετε, όταν μεγαλώσω, θα γίνω ηθοποιός!”. Μεγαλώνοντας, βέβαια, εγώ επέμενα στην απόφασή μου αυτή. Ήμουν κάθετη, μπορώ να σου πω – δεν σήκωνα κουβέντα. Οι δικοί μου, δεν είναι ότι τρελάθηκαν με την ιδέα ή ότι με έσπρωχναν για να το κάνω. Ήταν επιφυλακτικοί στην αρχή, αλλά ποτέ δεν με απέτρεψαν. Ήταν πάντοτε εκεί και με στήριξαν.
Το να είσαι ηθοποιός, πάει να πει ότι αγαπάς αυτό που κάνεις. Υπηρετείς πιστά το θέατρο, τον εκάστοτε ρόλο, τη δουλειά την ίδια. Δεν είναι εύκολο. Είναι πολύ δύσκολο. Όμως από την άλλη έχει και πολλά δώρα. Για μένα το να υποδύομαι ρόλους είναι μία ψυχική αποφόρτιση. Ξεσπάω συναισθηματικά, ας το πούμε έτσι. Μου κάνει καλό. Αυτό είναι η ψυχοθεραπεία μου. Εγώ προσωπικά δεν παίρνω στοιχεία από τους ρόλους που υποδύομαι, δεν τους κουβαλάω δηλαδή στην καθημερινότητά μου. Οι ρόλοι μου αρχίζουν και τελειώνουν στη σκηνή. Κάτω από τη σκηνή, δεν υποδύομαι τίποτα. Είμαι μόνο ο εαυτός μου: Η Κατερίνα. Όσο περνούν τα χρόνια μελετώ ενδελεχώς τους ρόλους, εμβαθύνω μέσα τους και αποκτώ πιο ανοιχτούς ορίζοντες. Αγαπώ πολύ αυτό που κάνω και είμαι πολύ τυχερή που αυτό έγινε η δουλειά μου».
ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ
«Δεν έχω περάσει και λίγα. Όμως δεν κλαίγομαι. Δεν μου αρέσει να μεμψιμοιρώ, ούτε να μιζεριάζω. Όλοι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Κάποιοι, μάλιστα, πολύ σοβαρές που τους λυγίζουν. Ναι, υπήρξαν στιγμές που δεν άντεξα κι εγώ και ξέσπαγα. Όλοι έχουμε αδικηθεί κάποια στιγμή. Δεν θα έλεγα ότι με αδίκησαν άνθρωποι του δικού μου χώρου, του θεάτρου. Για μένα το όποιο θέμα, ήταν πάντοτε τα γύρω-γύρω. Ο Τύπος, τα περιοδικά, οι εφημερίδες, κάποια θέματα σε gossip εκπομπές. Τότε, δεν ήμουν καθόλου χαλαρή. Το ξέρεις κι εσύ. Με έπαιρνες για συνέντευξη και είχα την άμυνα πάντα μέσα μου. Ήμουν μαγκωμένη. Έλεγα “ωχ, θα με ρωτάνε πάλι για τα προσωπικά μου!”. Ενώ σήμερα που έχω παντρευτεί, που έχω κι ένα παιδί, ηρεμήσατε εσείς, ηρέμησα κι εγώ. Δεν έχει gossip πια η ζωή μου (γελάει). Έχει σταθερότητα, ασφάλεια και αγάπη, πράγματα αδιαπραγμάτευτα για μένα. Ακόμη και τότε που έβγαζα μία άλλη συμπεριφορά, πιο κλειστή, ήμουν εγώ η Κατερίνα. Απλά οι συνθήκες δεν μου επέτρεπαν να γίνω πιο ανοιχτή και να εκφράζομαι άνετα για μένα και τη ζωή μου. Όσο περνούν τα χρόνια τα βλέπω όλα με μία άλλη ματιά. Δυσκολίες σοβαρές και ανυπέρβλητες είναι μόνο τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζουν κάποιοι άνθρωποι. Γι’ αυτό αισθάνομαι τυχερή που είμαι καλά εγώ, αλλά και οι άνθρωποι που αγαπώ κι έχω δίπλα μου».
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ KAI ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΕΣ
«Το “Your face sounds familiar” μου άφησε μία πολύ γλυκιά γεύση και πλέον είναι στο μυαλό μου ως μία όμορφη ανάμνηση. Εννοείται πως αν γύριζα το χρόνο πίσω θα το επαναλάμβανα. Μου άρεσε και το έβλεπα, ως τηλεθεάτρια κάποτε. Ήταν η ώρα που θήλαζα ή είχα στην αγκαλιά μου τον Μάξιμο, σαν μωράκι τότε, και το χάζευα. Φέτος που ήμουν στην επιτροπή, ενώ είχα το άγχος του live και νόμιζα ότι θα υπάρχει πίεση και ένταση, είχαμε πολύ καλό κλίμα λες και ήμουν κάθε Κυριακή σε ένα πάρτι. Ήταν μία πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα και το απόλαυσα πολύ. Και οι κριτικές που πήραμε ήταν επίσης καλές για όλους μας. Η τηλεόραση δεν πρόλαβε να μου λείψει – πέρσι ήμουν στην “Εθνική Ελλάδος”, φέτος στο “Your face sounds familiar”. Την αγαπώ την τηλεόραση. Όμως μέχρι σήμερα ήμουν στην τηλεόραση πάντα μέσω της υποκριτικής. Φέτος ήταν κάτι το διαφορετικό. Με ενδιαφέρει πολύ κι αν μου προταθεί κάτι στο μέλλον, που να το θεωρώ ενδιαφέρον και να μου αρέσει, τότε θα το κάνω με χαρά. Δεν έχω πρόβλημα».
Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
«Ουσιαστικά, η σχέση μου με τον Παναγιώτη διαμορφώθηκε μέσω του γιου μας, του Μάξιμου. Με το που παντρευτήκαμε, κάναμε τον μικρό. Κι όπως ξέρεις, παντρευτήκαμε άμεσα. Στο άψε σβήσε. Μόνο έτσι θα παντρευόμουν εγώ. Με τον Παναγιώτη ήμασταν αποφασισμένοι εξ’ αρχής ότι θέλαμε οικογένεια. Και αυτό που ακολούθησε μετέπειτα έγινε πολύ φυσικά και πολύ αβίαστα. Και οι τρεις μας είμαστε ένα. Ο Μάξιμος, ο Παναγιώτης κι εγώ. Αυτό που θαυμάζω στον Παναγιώτη είναι το γεγονός ότι είναι ένας άντρας ευαίσθητος, αυτοδημιούργητος, έξυπνος, ακομπλεξάριστος εντελώς, δουλεύει πολύ, είναι εργατικός και πολύ καλός πατέρας. Κάνει άνετα ό,τι χρειάζεται ένα μωράκι. Είτε να τον πάει βόλτα, να τον ταΐσει, να τον αλλάξει, να τον κοιμίσει – όλα. Έχουν μία πολύ γερή και δεμένη σχέση μεταξύ τους. Κι σε ό,τι αφορά εμένα και τον Παναγιώτη, το όλο θέμα μεταξύ μας ήταν καθαρά το σωστό timing την κατάλληλη στιγμή. Θέλαμε τον ίδιο χρόνο τα ίδια πράγματα ο ένας από τον άλλον. Αυτό είναι το μυστικό μας. Αν μπορείς να το πεις έτσι δηλαδή… Νομίζω ότι το timing είναι από τα πιο βασικά κομμάτια μέσα σε μία σχέση. Να θέλουν δηλαδή και οι δύο τα ίδια πράγματα την ίδια χρονική περίοδο».
Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ
«Πλέον η καθημερινότητά μας είναι πολύ απλή και εύκολη. Έχουμε και μία ιδιαίτερη σχέση μεταξύ μας! Γι’ αυτό και δεν του αρέσει να με βλέπει στην τηλεόραση, επειδή του λείπω. Θέλει να είμαι μαζί του στο σπίτι. Από τότε που έκανα το παιδί μου, ενώ κάνω όνειρα, έχω στόχους και φιλοδοξίες, όλα έχουν μπει πια σε δεύτερη μοίρα. Δεν βάζω τίποτα μπροστά στην όποια ανάγκη του μικρού. Όλη μου η ζωή πλέον στρέφεται γύρω του και η προσοχή μας επίσης. Όλη μου η ζωή είναι ο Μάξιμος! Ήρθε και μου άλλαξε τη ζωή και την καθημερινότητα. Φυσικά προς το καλύτερο! Θέλω να δίνω βάση και χρόνο στην ανατροφή του παιδιού μου, δεν θα μου άρεσε ποτέ και σε καμία περίπτωση να τον μεγαλώσουν άλλοι. Έχουμε υπέροχη σχέση και, ναι, μας ακούει πολύ. Του λέω κάτι και βλέπω ότι σκέφτεται… Στο μόνο που δεν ακούει, και δεν είμαι αυστηρή καθόλου, είναι στο θέμα του ύπνου. Εδώ έχουμε ένα θεματάκι… Είμαι πιο χαλαρή μαμά. Σαφώς και πιστεύω ότι τα όρια είναι για να τηρούνται, όμως από την άλλη, είμαι δίπλα στο παιδί μου και αφουγκράζομαι την κάθε του ανάγκη».
