Μια επιστολή προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, με την ελπίδα να έρθει η πολυπόθητη δικαίωση. Ο Ανδρέας ξέρει πολύ καλά πώς είναι να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Τη μια ήταν όταν πέθαναν οι γονείς και οι αδελφές του στο αεροπορικό της HELIOS, αφήνοντάς τον μόνο στην ηλικία των 19 ετών και η δεύτερη όταν συνειδητοποίησε ότι όλα τα χρήματα που είχε πάρει ως αποζημίωση για το θάνατό τους, χάθηκαν στα αξιόγραφα. Ένα πλάσμα, με δίψα για ζωή, που αισθάνεται σαν να του τσάκισαν τα φτερά.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
«….Για να σας δώσω να καταλάβετε πώς νιώθω, απλώς φανταστείτε να έρθετε στη θέση μου για λίγο. Σε μια ημέρα χάνεται όλη σας η οικογένεια, μένετε μόνος και απροστάτευτος, χωρίς λεφτά και χωρίς οικογενειακή θαλπωρή. Η ιδέα και μόνο, ανατριχιάζει! Σε αυτόν τον τρομοκρατικό κόσμο, εγώ ζω. Και τώρα, έχω φτάσει σε ηλικία που θέλω να προχωρήσω τη ζωή μου. Να παντρευτώ. Να δημιουργήσω οικογένεια, η οποία πιστεύω πως θα είναι η πραγματική μου γιατρειά. Να ξαναβρώ την ευτυχία. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω, λόγω οικονομικών. Θα ήθελα το σπίτι μου κ. Πρόεδρε να ξαναγεμίσει χαρά και ευτυχία. Αντί αυτού, κινδυνεύω να χάσω και αυτά που μου άφησαν. Αγωνίζομαι πραγματικά να επιβιώσω σ’ έναν υπερβολικά σκληρό κόσμο και ένα κράτος το οποίο δεν νοιάζεται. Στην κηδεία κ. Πρόεδρε, ήσασταν εκεί. Δεν θα ξεχάσω που μου είχατε πει: «Ανδρέα, είσαι δυνατός. Στάσου στα πόδια σου. Τα πόδια μου όμως, άρχισαν και λυγίζουν κ. Πρόεδρε».
Με αυτά τα λόγια, μεταξύ άλλων, ο Ανδρέας Ευριπίδου περιγράφει τα όσα ζει τα τελευταία 11 χρόνια. Από τότε που έμαθε πως από τη μια στιγμή στην άλλη, έμεινε μόνος στον κόσμο. Χωρίς πατέρα. Χωρίς μητέρα. Χωρίς τις μικρές του αδελφές. Ο Ευριπίδης Ευριπίδου ένας μεροκαματιάρης οδηγός ασθενοφόρου των Βρετανικών Βάσεων, ήταν ένα από τα 121 θύματα του μοιραίου boeing της HELIOS. Μαζί του ήταν και η σύζυγός του Αγάθη και οι κόρες του, η 17χρονη Στέφανη και η 12χρονη Πωλίνα. Ο Ανδρέας δεν τους ακολούθησε, γιατί εκείνη την περίοδο υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία.
Η 14η Αυγούστου 2005, θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό του. «Δεν ήξερα ποιον να πρωτοκλάψω. Αυτό που έζησα, δεν περιγράφεται με λόγια», μου λέει την επομένη, αφότου η επιστολή του έκανε τον γύρο του διαδικτύου. Ο τόνος της φωνής του, προδίδει παράπονο και απόγνωση. Τον ρωτώ ποια ανάγκη τον οδήγησε στο να δημοσιοποιήσει την απελπισία του. «Τα πάντα. Θέλω να μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Ότι τα τελευταία χρόνια ζω μες στη μιζέρια, γιατί μου τα πήραν όλα. Όσα χρήματα έλαβα ως αποζημίωση για το θάνατο της οικογένειάς μου, τα έχασα στα αξιόγραφα. Ήμουν ένα παιδί 20 χρόνων. Δεν είχα ιδέα από τράπεζες. Μου είπαν πως ήταν ένα είδος καταθετικού σχεδίου. Πως έτσι θα διασφάλιζα ότι δεν θα τα ξόδευα αλόγιστα, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου. Τα χρήματα θα ήταν κλειδωμένα για κάποια χρόνια και ότι θα έπαιρνα κάθε χρόνο ένα μικρό ποσό από τους τόκους. Θα μπορούσα να τα αξιοποιήσω στην ηλικία των 30–στην ηλικία που είμαι σήμερα- για να φτιάξω το μέλλον μου. Και τους πίστεψα. Για όνομα του Θεού. Συμπεριφέρθηκαν έτσι σ’ έναν ορφανό, που δεν είχε κανέναν δίπλα του να τον συμβουλέψει. Είναι έγκλημα. Έχασα και πάλι τη γη κάτω από τα πόδια μου. Και αυτή τη φορά, ήταν ακόμη πιο δύσκολο, γιατί γνώριζα τι με περίμενε».
Πιάνω τον εαυτό μου να διστάζει να τον ρωτήσει κάποια πράγματα. Δεν θέλω να τον φέρω σε δύσκολη θέση. Ο Ανδρέας, όμως, θέλει να τα βγάλει από μέσα του. «Δεν φτάνει που μου τα πήραν όλα, με άφησαν με δάνεια, τα οποία είχα κάνει για να φτιάξω το πατρικό μου. Τώρα, κινδυνεύω να το χάσω και αυτό, γιατί δεν έχω τη δυνατότητα να αποπληρώσω τις δόσεις μου. Κατά καιρούς, δεν είχα ούτε ρεύμα. Αν είναι δυνατόν. Να πηγαίνει η γιαγιά μου, 85 χρόνων, να πληρώνει τους λογαριασμούς μου. Μπορείς να το διανοηθείς; Έτσι, όμως, είναι το δίκαιο. Δεν πληρώνω, μου κόβουν το ρεύμα. Αν δεν είχα τους συγγενείς και τους φίλους μου, δεν θα είχα ούτε ένα πιάτο φαΐ. Εγώ θέλω να μαγειρεύω σπίτι μου. Νομίζω πως το δικαιούμαι. Θέλω να φτιάξω το πατρικό μου, να κάνω μια νέα αρχή και δεν μπορώ».
Αντιλαμβάνομαι πως τον έπιασε το παράπονο, γιατί βρίσκεται σε μια ηλικία που θέλει να δημιουργήσει τη δικιά του οικογένεια. Τον ρωτώ, αν τουλάχιστον, έχει μια σύντροφο στο πλευρό του. «Είμαι σε σχέση με μια κοπέλα. Τον περασμένο Δεκέμβρη αρραβωνιαστήκαμε και δεν είχα τη δυνατότητα να καλέσω έστω πέντε άτομα, να το γιορτάσουμε. Δεν μένουμε, όμως, κάτω από την ίδια στέγη. Δεν θέλω να περάσει όσα περνώ. Θέλω να παντρευτούμε. Να συνεχίσω το όνομα της οικογένειάς μου, κάνοντας τα δικά μου παιδιά. Αλλά, δεν εργάζομαι. Για τρία χρόνια δούλευα νύχτα. Για τρία χρόνια, δεν είχα δει το φως του ήλιου. Όσο δούλευα νύχτα, ήταν αδύνατο να τρέξω κατά τη διάρκεια της ημέρας να βρω μια άλλη δουλειά. Για αυτό και την άφησα. Παλαιότερα, εργαζόμουν στο Δημαρχείο των Κάτω Πολεμιδιών. Με είχε βοηθήσει ο τότε δήμαρχος, προκειμένου να επιβιώσω και να ξεχαστώ. Μόλις τέλειωσε η σύμβασή μου, τους ευχαρίστησα και έφυγα. Ένιωθα άβολα και υποχρεωμένος απέναντί τους. Ήθελα να σπουδάσω κιόλας».
«Τι ονειρευόσουν να σπουδάσεις», τον ρωτώ, ξύνοντας άθελα μου, μια άλλη τεράστια πληγή. «Όνειρα; Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Με έκαναν να μην πιστεύω στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήθελα να γίνω δάσκαλος. Ήταν τέτοια η συναισθηματική φόρτιση, όμως, που δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω. Ή τα δικαστήρια να έτρεχα ή τις σπουδές μου. Δεν υπήρχε κανένας άλλος να εκπροσωπήσει την οικογένειά μου. Οι θείοι μου έχουν και αυτοί τα παιδιά τους, τις υποχρεώσεις τους. Δεν μπορούν να φροντίζουν τον Ανδρέα εφ’ όρου ζωής».
Πριν κλείσουμε, θέλει να διευκρινίσει ένα πράγμα. «Με πήρε κόσμος τηλέφωνο να μου δώσει ρούχα, να μου βάλει χρήματα στο λογαριασμό μου. Τους ευχαριστώ, αλλά δεν ζητιανεύω. Ακόμη και όταν έπαιρνα κάποια επιδόματα από το κράτος, όταν πήρα τα χρήματα της αποζημίωσης, ζήτησα να μην τα λαμβάνω. Δεν ήξερα κατά πόσο τα δικαιούμουν ή όχι, αλλά δεν ήθελα να εκμεταλλεύομαι οποιαδήποτε κατάσταση. Πάντα είχα το κεφάλι ψηλά. Το μόνο που ζητώ είναι να πάρω πίσω αυτά που μου ανήκουν».
