Οι περισσότεροι στοιχηματίζουν πως ο Λευτέρης Πετρούνιας, ο αθλητής-φαινόμενο της ενόργανης, μετά τις συνεχείς διακρίσεις του (με τελευταία το χρυσό μετάλλιο που κέρδισε στο 32ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής, που έγινε στις 29 Μάιου στη Βέρνη), θα είναι ο επόμενος χρυσός Ολυμπιονίκης της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Εκείνος προσπαθεί να παραμένει αφοσιωμένος στους στόχους του και να ελπίζει στο καλύτερο…
Του Γιάννη Χατζηγεωργίου
Πολλοί, με βάση την πρόσφατη πορεία σου, είναι σχεδόν βέβαιοι πως θα είσαι το χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Το εισπράττεις κι εσύ αυτό;
Το εισπράττω πολύ έντονα. Δεν μπορώ να πω ότι δεν με αγχώνει αυτό, αλλά λειτουργώ καλά κάτω από πίεση και πιστεύω πως θα ανταποκριθώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Θα βάλω τα δυνατά μου, για να μην απογοητεύσω κανέναν.
Πιστεύεις πως θα είσαι ο επόμενος χρυσός Ολυμπιονίκης της Ελλάδας;
Υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες. Αλλά δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά. Γιατί ακόμη κι αν πιστεύω πως θα γίνει, σε περίπτωση που δεν γίνει δεν θέλω να φανεί άσχημο.
Νιώθεις πίεση από τους γύρω σου όταν στηρίζουν τόσες ελπίδες σε σένα;
Υπάρχει πίεση, αλλά είναι λογικό. Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες (γελάει).
Το φανταζόσουν στο παρελθόν πως θα έφτανες στο σημείο να συζητάμε τώρα για το ενδεχόμενο ενός χρυσού μεταλλίου σε Ολυμπιακούς αγώνες;
Σίγουρα το ονειρευόμουνα. Από μικρός.
Πού αποδίδεις όλες αυτές τις μεγάλες και συνεχείς διακρίσεις των τελευταίων μηνών;
Υπάρχει ένα υπόβαθρο κάποιων χρόνων, που πάλι ήμουνα στους τελικούς, αλλά τότε δεν υπήρχαν τα μετάλλια. Γιατί αυτή η προσπάθεια δεν ξεκίνησε τον τελευταίο χρόνο, αλλά από το 2010 είμαι σε τελικούς και παλεύω. Θεωρώ πως για να φτάσω στο σημείο που βρίσκομαι τώρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο τέσσερις παράγοντες: η επιμονή, η υπομονή, η τύχη και το timing.
Τι θυσίασες για όλα αυτά;
Σχεδόν τα πάντα! Από τις πολλές εξόδους, τα φλερτ και το να περάσω καλά, όπως κάνει όλος ο κόσμος, μέχρι και το πένθος του πατέρα μου, που έφυγε απ’ τη ζωή πριν από μερικούς μήνες.
Νιώθεις ότι δεν πένθησες όσο θα ήθελες;
Είναι πολύ έντονο.
Ωστόσο, ο θάνατος του μπαμπά σου, αντί να σε καταβάλει, μάλλον σε δυνάμωσε…
Αυτό είναι κάτι που το δούλεψα μόνος μου, προκειμένου να προσπαθήσω να το γυρίσω υπέρ μου -όσο περίεργο κι αν ακούγεται- κάνοντας διπλή προσπάθεια, μόνο και μόνο γιατί το είχα βάλει με τέτοιο τρόπο στο μυαλό μου, ότι έτσι πρέπει να γίνει. Πως αυτό είναι το σωστό. Προφανώς δεν το βλέπετε εσείς όλο αυτό και σίγουρα περνάω δύσκολες στιγμές σε ό,τι αφορά σε αυτό το κομμάτι. Δεν μπορείς, όμως, να κάνει κάτι. Πρέπει να συνεχίσεις. Κι αν πιστεύεις ότι σε βλέπει κιόλας, τότε πρέπει να προσπαθήσεις ακόμη περισσότερο.
Είναι σα να του χρωστάς τις επόμενες νίκες σου;
Ακριβώς.
Τι μπορεί να σε καταβάλει ψυχολογικά;
Γενικότερα, δεν εξωτερικεύω πράγματα. Ίσως να με καταβάλλουν κάποιες φορές οι καθημερινές συγκρούσεις στις ανθρώπινες σχέσεις. Επίσης μπορεί να με ρίξει όταν βλέπω πως δεν υπάρχει εξέλιξη σε κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό – από τη χώρα μας, τις οικονομικές δυσκολίες κλπ.
Το τελευταίο σου χρυσό μετάλλιο στο 32ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής, που έγινε στις 29 Μάιου στη Βέρνη, πού το αφιερώνεις;
Πάντα ένα κομμάτι θα ανήκει στον πατέρα μου. Και φυσικά στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Αλλά και στον χορηγό μου, τη stoiximan, γιατί έχει παίξει σημαντικό ρόλο πια στην πορεία μου.
Πριν ανέβεις στους κρίκους στο Ευρωπαϊκό, στις 29 Μαΐου, τι έκανες;
Κάνω πάντα το σταυρό μου. Έχω ένα δικό μου τελετουργικό και προετοιμάζομαι με συγκεκριμένες ανάσες, με συγκεκριμένες κινήσεις – θέλω να λειτουργώ με αυτό τον τρόπο.
Έχεις γούρια;
Έχω ένα κομποσκοίνι που δεν το βγάζω, ακόμη κι όταν βάζω τα λουράκια των κρίκων.
Που έκανες το τελευταίο σου τηλεφώνημα πριν ανέβεις στους κρίκους εκείνη τη μέρα;
Δεν έκανα κάποιο τηλεφώνημα. Μία με δύο μέρες πριν από αγώνες δεν μιλάω με κανέναν.
Με τις συνεχείς τελευταίες σου νίκες, μοιάζεις πάντως με έναν αθλητή-θαύμα…
Δεν θεωρώ πως είμαι. Κάνω υπεράνθρωπη προσπάθεια σε κάποια κομμάτια και δουλεύω πολύ γι’ αυτό. Όπως, επίσης, θεωρώ πως κάποια στιγμή θα έρθει και η κατιούσα, γιατί αυτή είναι η φυσιολογική εξέλιξη ενός αθλητή. Θα κάνω, όμως, ό,τι είναι δυνατόν για να κρατήσει αυτή η πορεία όσα περισσότερα χρόνια γίνεται. Ελπίζω μέχρι και το 2024. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να είμαι σε αυτό το επίπεδο μέχρι το 2024, αλλά θέλω για μία τετραετία να κερδίσω τα πάντα, έχοντας πάνω απ’ όλα την υγεία μου.
Δεν σε κατέβαλαν ποτέ οι αποτυχίες;
Καθόλου. Όσες φορές έχω αποτύχει, τόσο πιο πολύ πείσμωνα. Τι επιτυχίες μου τις χρωστώ στις αποτυχίες μου. Δεν υπάρχει πιθανότητα να καταφέρει να πετύχει αθλητής και να συνεχίζει να πετυχαίνει, άμα δεν έχει προηγουμένως αποτύχει.
Μετανιώνεις που για τρία χρόνια είχες παρατήσεις τον αθλητισμό, από τα 14 σου μέχρι τα 17 σου;
Όλο αυτό με γέμισε όρεξη για την επιστροφή. Επίσης έζησα πολύ καλά τη ζωή μου και μπήκα στη διαδικασία, ζώντας το, να συγκρίνω το τι χάνεις κάνοντας πρωταθλητισμό και το τι κερδίζεις έχοντας όλο τον ελεύθερο χρόνο δικό σου. Τα ζύγισα και υπερτερεί κατά πολύ το να κάνεις πρωταθλητισμό. Και όχι οι έξοδοι, τα φλερτ, οι έρωτες.
Τι σημαίνει επιτυχία για σένα;
Η διάρκεια. Και η ποιότητα του χαρακτήρα ενός αθλητή. Ο αθλητισμός και η οικογένειά μου διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο σου κέρδος από τον αθλητισμό;
Είναι ο χαρακτήρας που διαμορφώνεις, το ήθος που αποκτάς, το γεγονός ότι γνωρίζεις τι θα πει ευγενής άμυλα και συναγωνισμός, πως είσαι μακριά από την «κακή» ζωή και μαθαίνεις να πατάς στα πόδια σου.
Πότε βγήκες έξω τελευταία φορά και διασκέδασες μέχρι το ξημέρωμα;
Το προηγούμενο καλοκαίρι, πέρα από μία έξοδο που κάναμε με τον προπονητή μου, το Δημήτρη Ράφτη, όταν πήγαμε στη Νατάσσα Μποφίλιου, της οποίας όμως το πρόγραμμα τελείωνε στη μία η ώρα.
Τι ώρα κοιμάσαι το βράδυ;
Προσπαθώ να κοιμάμαι νωρίς, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Γύρω στις 12 με 12:30 όμως, θέλω να έχω κοιμηθεί.
Πού έχεις φυλαγμένα τα μετάλλια σου;
Στη βιτρίνα του εγωισμού μου (γελάει). Έχω μία βιτρίνα, τα ‘χω βάλει με τη σημασία τους το καθένα, τα έχω διακοσμήσει.
Έχεις σκεφτεί πώς μπορεί να λειτουργείς και ως πρότυπο για νέους αθλητές;
Από το Μονπελιέ και μετά, κάποιοι από συλλόγους μού είπαν πως αυτή τη σεζόν διπλασιάστηκαν οι εγγραφές. Πολλά παιδιά μιλούσαν και για μένα, κι έτσι θεωρώ πως, κατά κάποιο τρόπο, συνέβαλα στο να συμβεί αυτό. Κι αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο δώρο: το να στρέφεις παιδιά στον αθλητισμό.
Τις σημαντικές αποφάσεις της ζωής σου πώς τις παίρνεις;
Χωρίς να το σκεφτώ. Αυθόρμητα. Αλλιώς μπορεί να πάρεις λάθος απόφαση από αυτήν που θα ήθελες.
Είναι τόσο δυνατό το ένστικτό σου;
Το εμπιστεύομαι.
Δεν φοβάσαι μήπως ο έρωτας σε αποπροσανατολίσει αυτή την περίοδο από τους στόχους σου;
Είναι πολύ σταθερές οι σκέψεις σε ό,τι αφορά τον αθλητισμό, οι πράξεις μου αλλά και οι ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργώ, προκειμένου να φοβάμαι για κάτι τέτοιο.
Ισχύει ακόμη εκείνο το «όσο έχω υψηλούς στόχους δεν θα αποδεχτώ ποτέ το ενδεχόμενο να μείνει πίσω η καριέρα μου για έναν έρωτα»;
Βεβαίως. Ακούγεται σκληρό, αλλά αθλητής -και υψηλού επιπέδου- δεν θα είμαι για 30 χρόνια. Οπότε το μέλλον μου πρέπει να το χτίσω για να μπορώ να το στηρίξω στην πορεία μεγαλώνοντας, κάνοντας την οικογένειά μου. Πρώτα πρέπει να το χτίσεις και μετά να το ζήσεις.
Και δεν σου λείπει αυτό το συναίσθημα απ’ τη ζωή σου;
Τα έχω ισορροπήσει όσο καλύτερα μπορώ στο μυαλό μου και στη ζωή μου.
Ποιος είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος της ζωής σου;
Τα μέλη της οικογένειάς μου. Η μητέρα μου είναι πάντα δίπλα μου, από μικρό παιδί – της οφείλω πάρα πολλά, κυρίως τη στήριξη και τις συμβουλές που είχα από εκείνην.
Μέχρι πού φτάνουν τα όνειρά σου;
Πολύ μακριά. Γενικά, από μικρό παιδί, ήμουν πολύ ονειροπόλος. Κι είναι ωραίο, από πολλές μεριές. Γιατί όταν ονειρεύεσαι πολύ ψηλά, μπορεί να μη φτάσεις εκεί, αλλά φτάνεις κάπου εκεί κοντά.
Θα σου λείψουν φέτος οι διακοπές;
Ναι! (γελάει). Άλλωστε, μου λείπουν κάθε χρόνο οι διακοπές. Αλλά δεν μπορώ να τις συγκρίνω με τη συμμετοχή μου στο Ρίο!
Κατάφερες να βγάλεις λεφτά πια από τον αθλητισμό;
Σίγουρα είμαι καλύτερα από ό,τι ήμουνα πριν, αλλά αυτό το οφείλω κυρίως στη stoiximan. Και το κράτος όμως, κάνει ό,τι μπορεί βάσει της κατάστασης που επικρατεί.
