Η «θεότητα της χαράς» επέστρεψε με ένα τραγούδι για ζώδια. Αυτό, όμως, είναι μόνο η αφορμή για να την αποθεώσουμε ξανά, όπως αξίζει σε κάθε ιδιόμορφο είδωλο!
Της Αλεξάνδρας Τσόλκα
Αγαπήθηκε πολύ απ’ το κοινό. Έκανε μεγάλες επιτυχίες – όπως συμβαίνει και τώρα με τη νέα της γκράντε επιτυχία «Mη μου πεις το ζώδιό σου». Έγινε πρόσωπο αναφοράς και brand name στο είδος της. Αλλά είχε πάντα ένα κλείσιμο ματιού σε όλο αυτό της «δόξας» στη νύχτα. Σαν να ήταν και να μην ήταν. Σαν να ήθελε, σε μια ενδεχόμενη κλειστοφοβική κρίση πανικού, να βλέπει και να ‘χει ελεύθερη την έξοδο του μαγαζιού, αν χρειαζόταν, ξαφνικά, αέρα. Σαν να μην παίρνει στα σοβαρά, όλους εκείνους που το παίρνουν στα σοβαρά. Τα λέω σωστά, Έφη Σαρρή; «Απόλυτα! Δεν θεώρησα ποτέ, πως έκανα κάτι σπουδαίο. Το μόνο που έβρισκα σπουδαίο από όλα αυτά και που με ενδιάφερε ήταν και είναι το να δίνω χαρά, τραγουδώντας τραγούδια εύθυμα, χιουμοριστικά -γιατί όχι;- πάντα χορευτικά και ίσως, κάποτε, ερωτικά. Αυτό ήθελα και αυτό έκανα. Και όχι τα βαρύγδουπα έργα, τα θλιβερά και δήθεν. Δεν είμαι η τραγουδίστρια της όπερας που θα αφήσω έργο πίσω μου και τη σφραγίδα μου στην εξέλιξη της μουσικής. Παρόλα αυτά και για αυτό που έγινε, κουράστηκα, παιδεύτηκα, προσπάθησα τόσο πολύ. Έχει πολλή κούραση μια εμπορική πορεία και αυτό είναι γνωστό και καθόλου ευκαταφρόνητο».
Γιατί το ωραιότατο Ιφιγένεια, το άλλαξες σε Έφη;
Μμμμ! Έμαθες και το Ιφιγένεια τώρα; Διότι είναι πιο εύηχο και πιο μικρό.
Κάνεις διακοπές ή δουλεύεις;
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο ακριβώς και λίγο απ’ όλα. Διότι δουλειές δεν υπάρχουν όπως παλιά και όλα αυτά που λέμε και ξαναλέμε συνέχεια, που έφερε την τεράστια αλλαγή στις ζωές μας και ας το βαφτίσουμε αλλαγή και ας το λέμε έτσι, γιατί όλα τα μαύρα γύρω μας και οι λέξεις, επαναλαμβάνονται συνέχεια και βαρέθηκα και να τα λέω και να τα ακούω. Δεν τραγουδάμε κάθε βράδυ, ως γνωστόν και έτσι υπάρχει περισσότερος χρόνος και για ξεκούραση και για διακοπές και για σταμάτημα εργασίας κανονικό, μπορώ να πω…
Και ο βιοπορισμός σου;
Αυτό το φρόντισα νωρίτερα, πράγμα που δεν σημαίνει βέβαια πως είμαι πλούσια τραγουδίστρια. Δεν ανήκω σ’ αυτήν την κατηγορία, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει. Αλλά, είμαι καλά…
Πιστεύεις ότι έκανες λάθος επιλογές; Ότι έπρεπε να κάνεις άλλες ή και άλλες κινήσεις στο τραγούδι σου; Βολεύτηκες;
Λάθος επιλογή δεν έκανα. Εκείνη τη στιγμή αυτό έπρεπε να κάνω. Ας με χαρακτηρίσουν «ελαφριά» τραγουδίστρια. Δεν με νοιάζει. Αυτό μου άρεσε και αυτό έκανα. Δεν με ενδιαφέρει η γνώμη τους. Το καλουπωμένο, το να βαδίζω στην πεπατημένη, για να με πουν «σοβαρή», τους το χαρίζω!
Θυμάμαι παλιά σε γιορτή για τα γενέθλιά σου μια τούρτα με δυο γαμπρούς στη διακόσμησή της και εσένα να τραγουδάς με τον Φάμελλο -νομίζω!- ροκ ελληνικά και ξένα. Εκείνη η Έφη είναι μια άλλη;
Δεν υπηρέτησα αυτό. Δεν τάχθηκα σ’ αυτό. Δεν επέλεξα αυτό. Οι φίλοι μου ανήκουν στην απέναντι όχθη, όπως συνηθίζουμε να λέμε εδώ στην Ελλάδα. Είναι ποιητές, στιχουργοί και μουσουργοί, αλλά δεν λέει κάτι αυτό για μένα. Είναι οι άνθρωποί μου. Και χαίρομαι που υπάρχουν στη ζωή μου. Αλλά εγώ είμαι αυτό που ήθελα και το αποδέχονται έτσι, ειλικρινά, και χωρίς προσπάθεια. Θα μπορούσα να κάνω και το άλλο, ξέρεις και με μεγάλη ευκολία, αλλά η ψυχική μου διάθεση, αν θες, με οδηγούσε στο να βγάζω τη χαρά με τη δουλειά μου. Πιθανόν να υπάρχει μια εξήγηση γι’ αυτό. Για όλα υπάρχει άλλωστε. Τραγούδησα όλους τους επιτυχημένους Έλληνες και μεγάλη μου τιμή: Καρβέλα, Τερζή, Φοίβο, Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ… Τους ευχαριστώ πολύ. Τα τελευταία χρόνια δουλεύω με τον Παυριανό, που δίνει τραγούδια μόνο στην Πρωτοψάλτη, στον Νταλάρα και σε μένα. Σαν κάθε έρωτας -που είναι τέτοιος- είναι το τραγούδι και πρέπει να υπάρχει για να περνώ καλά κι εγώ. Και δεν νοιάστηκα ποτέ για το τι πρέπει να κάνω, αλλά για το τι θέλω. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανένα για να είμαι αρεστή. Για όσους μπορούν να καταλάβουν, έχει καλώς. Για όλους τους άλλους δεν πειράζει. Για το μέλλον, ανά πάσα στιγμή, τα πάντα είναι πιθανά και ανοιχτά, όλα τα ενδεχόμενα και επιλογές. Το θέμα είναι αυτό που κάνεις να το υποστηρίξεις, γιατί διάφορα γίνονται γύρω μας και δεν υποστηρίζονται. Όλοι θέλουμε το διαφορετικό, το να επιχειρήσουμε, να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο, αλλά να μη γίνεσαι περίγελος, μωρέ παιδί μου…
Για τον Σάκη λες;
Όχι για τον Σάκη, τον Μάκη, τον Κώστα. Μέχρι εκεί, λέω. Πώς, δηλαδή, όλοι για όλα δεν είμαστε. Δεν υπάρχει λόγος. Άνθρωποι με πολύ ωραίες πορείες πίσω τους και προσπαθούν να κάνουν κάτι άλλο για να αποδείξουν πως είναι ποιοτικοί, χωρίς να το υποστηρίξουν. Δεν μπορούν. Δεν γίνεται. Και χαλάνε έτσι κι αυτό που είχαν κατορθώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν παίζουμε και στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο και δεν ξέρω εγώ τι, βγάζοντας και δυο κομμάτια ποπ στις πίστες. Αυτό κουβαλά όλο και μια γελοιοποίηση, ακυρώνοντας την πιο πριν επιτυχία. Και παγκοσμίως δεν συμβαίνει. Μια σημαντική ποπ σταρ δεν θα βρεις να σου πει πως θα δοκιμάσει να πει άριες στην όπερα ξαφνικά. Εδώ τα βλέπουμε όλα αυτά, τα απίστευτα…
Σε ανθρώπους, έκανες λάθη;
Όχι. Κανένα. Μετρώ πολύ τα πράγματα πριν ανοιχτώ σε σχέσεις και επαγγελματικής και φιλικής και οποιασδήποτε μορφής. Δεν είμαι επιπόλαια. Δεν έχω φίλους απ’ την πρώτη μέρα και απ’ τον ενθουσιασμό της γνωριμίας. Δεν με πούλησαν φίλοι και δεν μπορώ να λαϊκίσω λέγοντας τέτοια πράγματα. Αυτούς επέλεξα, ύστερα από αρκετή τριβή και είναι εκεί χρόνια.
Αν γυρίζαμε το χρόνο πίσω θα πολιτευόσουν ξανά με τον Καρατζαφέρη;
Με τον συγκεκριμένο, ίσως, όχι, αλλά θεωρώ πως το κεφάλαιο της πολιτικής δεν έχει κλείσει ακόμα.
Θα έπιανες τέτοια διαμάχη με τον Λαζόπουλο ή θα το άφηνες να ξεχαστεί;
Όχι, δεν θα το άφηνα να ξεχαστεί. Θα έκανα και θα έλεγα ακριβώς τα ίδια. Διεκδικώ πάντα αυτό που θεωρώ δίκαιο. Και όχι μόνο για μένα. Είμαι μαχήτρια έντονη και σε όλους τους τομείς και για πολλά πράγματα.
Κατά καιρούς, όμως, έχεις κάνει δηλώσεις και έχεις κάνει πράγματα που δεν μπορεί, γνώριζες πως θα συζητηθούν και θα γίνει ντόρος. Γιατί να θιγείς τόσο από μια σάτιρα στο κάτω – κάτω;
Ενοχλήθηκα για συγκριμένα πράγματα, όταν ξέφυγε από σάτιρα και έγινε γελοιοποίηση, ύβρις και είχε ξεπεραστεί κάθε όριο. Ήταν ένα κολαστήριο επί τριετίας. Αν δεν σου αρέσει που ο άλλος πολιτεύεται και το είπε μέσω τραγουδιού, με γεια σου με χαρά σου, αλλά για μια εβδομάδα, για τριάντα μέρες, για κάτι μήνες… ε… όχι επί τρία χρόνια, επειδή κάνεις νούμερα και παίρνεις χρήματα πολλά. Αντέδρασα και εγώ και άλλοι εκείνη την εποχή, που σατιρίζονταν. Όσο για το αν επιδιώκω τον ντόρο, ναι, πάντα κάνω πράγματα, τραγούδια και δηλώσεις που με νοιάζει να συζητηθούν. Δεν θέλω να περνώ απαρατήρητη. Επιλέγω πιπεράτους στίχους και κάνω αντίστοιχες δηλώσεις. Ένα παιχνίδι είναι η σόου μπιζ και το παίζεις με όλα τα μέσα. Δεν είναι «λέμε ένα τραγούδι και φύγαμε». Αλλιώς θα πάψεις να υπάρχεις. Επιδιώκω να σχολιάζομαι, λοιπόν, αλλά όχι προκαλώντας γι’ αυτό καθεαυτό. Και άλλο να σχολιάζομαι και να αποτελώ πρόσωπο για σάτιρα και άλλο να με χαρακτηρίζεις άδικα. Δεν με καθιστούν ηλίθια οι επιλογές μου, ούτε χαζή και όλα αυτά που άκουγα. Τολμώ. Καμία δεν θα έλεγε τα τραγούδια αυτά που είπα εκείνη την εποχή, στο όνομα του καθωσπρεπισμού και του δηθενισμού. Και το τσαλάκωμα επιδιώκω και την έκθεση και το εξτρίμ. Δεν φοράμε μπούρκες, σ’ αυτή τη χώρα. Υποκρισία στο όνομα του καθωσπρεπισμού, παντού! Τώρα είναι όλοι φιλόζωοι. Όταν όμως, πριν από πολλά χρόνια, έβγαινα στις εκπομπές μαζί με το σκυλάκι μου, με έβριζαν. Άργησε να έρθει η αγάπη για τα ζώα και τώρα τρέχουν όλες οι εκπομπές με ζώα. Τότε εμένα με έλουζαν με χαρακτηρισμούς απ’ την κορυφή ως τα νύχια. Όμως, έφτασα να ‘χω το σκυλάκι μου εξώφυλλο σε δίσκο και τυχαίο δεν είναι τίποτα. Ήθελε τόλμη εκείνη την εποχή η φιλοζωία.
Δεν θέλω να σε πιέσω, γιατί πολλά χρόνια γνωριζόμαστε και εκτιμώ την αυθεντικότητα και την ειλικρίνειά σου και δεν θέλω να σε στεναχωρήσω…
Βρε παιδάκι μου, πίεσε με. Αλλιώς θα βγάλουμε κάνα πράμα μελάτο και δεν λέει… Ποτέ μελάτο εμείς.
Έχεις κάνει ένα απ’ τα πλέον τολμηρά εξώφυλλα που θυμάμαι να έχουν επιχειρήσει συνάδελφοί σου ποτέ. Τόλμησες να περπατήσεις ολόγυμνη στην παραλιακή, με ένα τσαντάκι μπροστά σου μόνο. Πλήρωσες αυτή σου την τόλμη;
Μπα, καθόλου! Ίσα-ίσα! Ήταν η εποχή που το είδωλο της Μαντόνα ήταν τεράστιο και όλες κάναμε αντιγραφές χωρίς κατακραυγή. Το είχε κάνει αυτή πρώτη και εγώ τη μιμήθηκα.
Πιστεύεις στους μεγάλους έρωτες;
Όπως έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής ο μεγαλύτερος έρωτάς μου, που μου έδωσε χαρά είναι η δουλειά και δεν υπήρξε κάτι πιο συναρπαστικό. Όλα είναι ένα σκαλί, δύο, τρία, πιο κάτω από αυτή την ηδονή. Δυστυχώς.
Είχες, φημολογείται, τις πλέον μυθικές εκδηλώσεις λατρείας από θαυμαστές. Δεν θες να τα συζητάς. Τα θυμάσαι, όμως, πού και πού;
Όχι. Τα ‘χουν ζήσει πολλοί τραγουδιστές και έτσι γίνεται με αγαπημένα τραγούδια και πρόσωπα. Πριν κάνω δισκογραφία, είχα συνεργαστεί με τα ιερά τέρατα της ελληνικής μουσικής. Τους ζούσα στην κάθε μέρα και στην πραγματικότητά τους. Και έβλεπα τι γινόταν απ’ τον κόσμο. Εκεί υπήρχε θαυμασμός απέραντος και εκδηλώσεις λατρείας παράφορες. Τίποτα παρά πάνω δεν είχα εγώ ή το σπουδαίο. Δεν ανακάλυψα δα και την πυρίτιδα. Και ξέρεις; Δεν με αφορά να μείνει τίποτα, μα τίποτα από μένα πίσω. Και να μη με θυμούνται καθόλου, όταν θα φύγω από τον κόσμο, δεν με νοιάζει. Δεν θα ήθελα και δεν με ενδιαφέρει να με θυμάται κανείς. Η στιγμή μετρά για μένα.
Έχεις ακόμα στις τεράστιες τσάντες σου φάρμακα για κάθε ατύχημα και πρόβλεψης του απροσδόκητου; Συνεχίζεις να είσαι κοντρόλ φρικ, μανιώδης με τον έλεγχο;
(γελά δυνατά) Εννοείται πως ναι. Αλλάζουν οι άνθρωποι; Ποτέ! Ελέγχω τα πάντα Και τους άντρες. Όποιος είναι μαζί μου δέχεται έλεγχο φουλ τάιμ.
Τι θες να σκέφτονται όταν ακούγεται το «Έφη Σαρρή»;
Χαρά! Δεν το είπαμε τόσες φορές;
