Μπορεί να περιλαμβάνεται ανάμεσα στους επτά καλύτερους δρομείς στον κόσμο, στα 110 μέτρα με εμπόδια, αλλά ο ίδιος πιστεύει ότι μπορούσε και καλύτερα. Άλλωστε, τα εμπόδια ποτέ δεν τον φόβισαν. Σε ηλικία εννιά χρονών μπήκε στο αεροπλάνο μαζί με τις αδελφές του για μια νέα ζωή στην Κύπρο, μετά τους βομβαρδισμούς στη Σερβία. Ο Milan Trajkovic προσαρμόστηκε γρήγορα στα νέα δεδομένα. Έτσι όπως τον έχει διδάξει, μέχρι σήμερα, ο αθλητισμός.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
Τι έχεις να θυμάσαι από τους Ολυμπιακούς του Ρίο, εκτός από τη σημαντική διάκρισή σου;
Επειδή ο δικός μου αγώνας ήταν προς το τέλος της διοργάνωσης, ήταν το μοναδικό πράγμα που είχα στο μυαλό μου. Βρισκόμουν ήδη έναν μήνα στη Βραζιλία, καθώς έκανα προετοιμασία στο Σάο Πάολο. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα, ήταν το ευχάριστο κλίμα που επικρατούσε μεταξύ των αθλητών στο Ολυμπιακό χωριό.
Τουλάχιστον, πρόλαβες να γυρίσεις στους δρόμους της πόλης;
Δυστυχώς, δεν είχα χρόνο. Από το Ολυμπιακό χωριό πήγαινα στο στάδιο με το λεωφορείο και μετά πάλι πίσω.
Οπότε, δεν κατόρθωσες να διακρίνεις εάν πίσω από τη λάμψη των Ολυμπιακών Αγώνων κρυβόταν η εξαθλίωση… Γιατί γράφτηκαν διάφορα.
Έχω την αίσθηση πως υπήρξε μια δόση υπερβολής στα όσα γράφτηκαν σε σχέση με τη διοργάνωση. Πρέπει να ζήσεις πρώτα κάτι για να μπορείς να το κρίνεις. Διάβαζα διάφορα και αναρωτιόμουν πού τα είδαν εκείνοι που τα έγραφαν.
Περίμενες ότι θα τερμάτιζες στην 7η θέση;
Γνώριζα πως όλα είναι πιθανά. Ένιωσα ότι μπορούσα να τα πάω και καλύτερα, γιατί έκανα κάποια τεχνικά λάθη στον τελικό.
Ποια ήταν τα συναισθήματά σου μόλις αντιλήφθηκες τι είχες κατορθώσει;
Ένιωσα μεγάλη χαρά και δικαίωση. Στην αρχή, είδα στην οθόνη τους πρώτους τρεις. Μετά είδα τον τέταρτο και τον πέμπτο και υπολόγιζα ότι κάπου εκεί είχα τερματίσει κι εγώ.
Γενικότερα, είσαι από τους ανθρώπους που ξεπερνάνε με ψυχραιμία όποιο εμπόδιο βρεθεί στον δρόμο τους;
Μάλλον με χαρακτηρίζει το να πηδάω εμπόδια και στη ζωή μου. Η κάθε δυσκολία δεν είναι παρά ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσεις. Οπότε, ναι, είμαι αρκετά ψύχραιμος σε αυτές τις περιπτώσεις.
Αυτό ήταν κάτι που σε δίδαξαν οι γονείς σου, οι οποίοι υποχρεώθηκαν με τρία παιδιά να στήσουν τη ζωή τους από το μηδέν, μετά το βομβαρδισμό της σερβικής πόλης Surdulica;
Υπήρξε σημαντική βοήθεια από την οικογένειά μου, αλλά θεωρώ πως ο ίδιος ο αθλητισμός «κτίζει» έναν δυνατό χαρακτήρα. Η πειθαρχία είναι πάνω από όλα. Όπως είπαμε και προηγουμένως, δεν σε φοβίζουν οι δυσκολίες γιατί έχεις αντιμετωπίσει ήδη πολλές στον αθλητισμό.
Εκείνος ο βομβαρδισμός, στιγμάτισε αναπόφευκτα τα παιδικά σου χρόνια;
Έχω πάρα πολλές εικόνες από τότε. Βλέπαμε τους γονείς μας αγχωμένους, αλλά εμείς ήμασταν στους δρόμους και παίζαμε. Ως παιδιά, δεν αντιλαμβανόμασταν τι γινόταν.
Όταν σε ηλικία εννιά ετών ξεκίνησες μαζί με τις αδελφές σου να έρθετε μόνοι σας στην Κύπρο, είχες συνειδητοποιήσει πως όλα θα ήταν διαφορετικά;
Οι γονείς μου βρίσκονταν ήδη έναν χρόνο στην Κύπρο, ενώ εμείς βρισκόμασταν στη Σερβία με τη γιαγιά μας. Ήταν μια εποχή που όλοι έφευγαν από τον τόπο μας. Παρόλο αυτά, είχαμε την εντύπωση πως θα πηγαίναμε διακοπές. Μας πήραν στο αεροδρόμιο ο θείος και η γιαγιά μου και χαιρόμασταν που θα βλέπαμε επιτέλους τους γονείς μας.
Ως το μοναδικό αγόρι της οικογένειας, λειτουργούσες προστατευτικά απέναντι στις αδελφές σου;
Φυσικά, παρόλο που η αδελφή μας είναι έναν χρόνο μεγαλύτερη από μένα και τη δίδυμη αδελφή μου.
Ισχύει αυτό το ανεξήγητο δέσιμο που λένε πως έχουν τα δίδυμα μεταξύ τους;
Νομίζω πως, ναι. Η αδελφή μου βρίσκεται στο Βελιγράδι για σπουδές και υπάρχει μεταξύ μας αυτό το δέσιμο, ειδικά όταν χρειάζεται ο ένας τον άλλον.
Τι θυμάσαι πιο έντονα από τα παιδικά σου χρόνια;
Ένα ζωηρό παιδί να τρέχει όλη μέρα στους δρόμους και οι γονείς του να τον ψάχνουν τα βράδια. Ειδικά μετά που έκανα φίλους στην Κύπρο, δύσκολα έμπαινα στο σπίτι.
Προσαρμόστηκες εύκολα στην Κύπρο, δεδομένου ότι δεν γνώριζες ούτε μια λέξη στα ελληνικά;
Εγώ θα πω, ναι. Παρόλο που ήταν δύσκολο, όταν είσαι μικρός τα «πιάνεις» πιο εύκολα. Τα παιδιά στο σχολείο ήταν πολύ φιλόξενα και με βοήθησαν να μάθω τη γλώσσα.
Έχεις πει πως ουδέποτε ένιωσες ξένος στην Κύπρο.
Αυτό ισχύει. Από την αρχή, ένιωσα σαν πατρίδα μου την Κύπρο. Όταν ξεκινήσαμε το σχολείο, ήξερα πως θα μέναμε εδώ. Μετά, ούτε που σκέφτηκα να επιστρέψω στη Σερβία ή να πάω σε κάποια άλλη χώρα.
Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που ήθελες να υπηρετήσεις τον στρατό, παρόλο που δεν ήσουν υποχρεωμένος;
Όταν ολοκλήρωσα πέρσι τις σπουδές μου, λίγο προτού φύγω για προετοιμασία στη Νότιο Αφρική, αποφάσισα να πάω στρατό, γιατί ήξερα πως ήταν μόνο για έξι μήνες.
Αυτό το διάστημα, δεν σε κράτησε πίσω από τον αθλητισμό;
Όχι. Μόνο το πρωινό ξύπνημα ήταν δύσκολο, αλλά εμάς των αθλητών μάς πρόσφεραν τις απαιτούμενες ώρες για προπόνηση.
Έχεις κι εσύ να διηγείσαι με τις ώρες ιστορίες από τον στρατό;
Θυμάμαι όταν ήμουν 18 ετών και οι φίλοι μου υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία, δεν σταματούσαν να αφηγούνται ιστορίες. Εγώ βαριόμουν και τους έλεγα: «Δεν έχετε τίποτα άλλο να πείτε;». Παρόλο που ήταν μικρό το χρονικό διάστημα της δικής μου στρατιωτικής θητείας, εντούτοις έχω κι εγώ κάποιες ιστορίες να διηγούμαι.
Ποιο ήταν το αντικείμενο των σπουδών σου;
Τα Πολυμέσα και οι Γραφικές Τέχνες.
Εντελώς άσχετο με τον αθλητισμό.
Όντως. Είναι κάτι που μου αρέσει. Πάνω από όλα, όμως, είναι ο αθλητισμός.
Ο οποίος έχει ημερομηνία λήξης. Έχεις κάνει κάποιες σκέψεις για το τι θα κάνεις όταν δεν θα υπάρχει πια στη ζωή σου;
Ακόμη είναι νωρίς. Αυτό που σκέφτομαι για το μέλλον, είναι σχετικό με τις σπουδές που έχω ακολουθήσει.
Από το ποδόσφαιρο βρέθηκες κατά τύχη στον στίβο. Πότε άρχισες να αγαπάς το άθλημα;
Αμέσως. Ξεκίνησα από τις Ακαδημίες του Απόλλωνα, έναν χρόνο αφότου ήρθαμε στην Κύπρο. Όταν κάναμε τα σχολικά πρωταθλήματα, εμείς απλώς θέλαμε να γλιτώσουμε λίγο χρόνο από τα μαθήματά μας. Ο δάσκαλος μας, μας επέλεγε με βάση τον σωματότυπο μας. Εγώ επειδή ήμουν ψηλός, μπήκα στα εμπόδια. Την επόμενη χρονιά, ήρθα πρώτος στους σχολικούς αγώνες παγκύπρια κι έπειτα συμμετείχα στους πανελλήνιους.
Το 2013 που κατέκτησες το πρώτο σου χρυσό σε διεθνές επίπεδο, ήταν που άρχισες να πιστεύεις στον εαυτό σου;
Όχι ακριβώς, γιατί το επίπεδο στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης δεν είναι ακόμη πολύ υψηλό. Το περίμενα εκείνο το χρυσό. Την ίδια χρονιά, ήρθα πρώτος στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ομάδων δεύτερης κατηγορίας, σημειώνοντας μάλιστα παγκύπριο ρεκόρ. Τότε είπα πως είμαι καλός σε αυτό το άθλημα και θέλω να το συνεχίσω.
Ανάμεσα στις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ένας επαγγελματίας αθλητής, είναι να βρεθούν χορηγοί. Σε αγχώνει αυτό;
Η αλήθεια είναι πως ένας αθλητής πρέπει να είναι συγκεντρωμένος στις προπονήσεις του, εξ ου και γι’ αυτό το κομμάτι φροντίζει ο μάνατζέρ μου. Πολλοί αθλητές σταμάτησαν σε αυτό το σημείο που βρίσκομαι εγώ, γιατί δεν είχαν βοήθεια. Αν πιστέψεις στον εαυτό σου και κάνεις κάποια πράγματα, νομίζω πως δεν γίνεται να μην έρθει η ανταμοιβή.
Τι σου λείπει πιο έντονα από τη Λεμεσό, τον τελευταίο χρόνο που έχεις μετακομίσει στη Λευκωσία;
Η θάλασσα, παρόλο που πλέον δεν έχω τόσο ελεύθερο χρόνο. Φέτος, μόνο πέντε φορές κατάφερα να πάω θάλασσα. Νιώθω ωραία, όμως, στη Λεμεσό. Τη θεωρώ την ομορφότερη πόλη, όχι μόνον της Κύπρου.
Πώς είναι η καθημερινότητα ενός αθλητή;
Ξεκινώ το πρωί με προπόνηση. Μετά το φαγητό το μεσημέρι, ακολουθεί ξεκούραση και το απόγευμα συνεχίζω με προπόνηση.
Μη μου πεις ότι μαγειρεύεις κιόλας.
Προσπαθώ. Βάζω ας πούμε ένα κοτόπουλο στον φούρνο και ξέρω να φτιάχνω μακαρόνια και ρύζι.
Μάλλον, τώρα άρχισες να αντιλαμβάνεσαι καλύτερα την αξία της μητέρας σου…
Εννοείται. Όποτε τα βρω σκούρα, θα της πω ότι θέλει λίγο καθάρισμα το σπίτι για να βοηθήσει (γέλια).
Φτιάχνει και κυπριακά φαγητά η μαμά;
Τα πάντα. Άλλωστε, μου αρέσει πολύ η κυπριακή κουζίνα.
Για πες μου κάτι τελευταίο. Είναι μοναχικός ο δρόμος προς την κορυφή, μιας και ο τρόπος ζωής ενός αθλητή δεν συμβαδίζει πάντοτε με τους άλλους;
Ναι, είναι. Παίζει σημαντικό ρόλο, όμως, να έχεις τη στήριξη αυτών που αγαπάς. Γιατί σε βοηθάνε να καταφέρεις αυτό που θέλεις!
