Τα παιδικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, οι οικογενειακές συγκεντρώσεις, οι συμβουλές στη μικρή αδελφή, το ποδόσφαιρο, η μουσική και όλα όσα ενώνουν τον νέο προπονητή του Άρη Λεμεσού με την αδελφή του Νατάσα Θεοδωρίδου.
Του Παντελή Παναγιώτου
Το «Θαλής», από πού βγαίνει;
Από τον αρχαίο φιλόσοφο, Θαλή Μιλήσιο. Ήταν επιθυμία του πατέρα μου. Είχε γενικά μια τρέλα με τους αρχαίους Έλληνες γι’ αυτό μου έδωσε το συγκεκριμένο όνομα.
Εσένα, δεν σε ενδιέφερε ποτέ η μουσική;
Μου άρεσε πολύ να ακούω και να απολαμβάνω τη μουσική. Όμως, εδώ που τα λέμε, δεν είχα και τόσο πολύ ταλέντο για να το δω πιο σοβαρά και να ασχοληθώ περισσότερο με αυτό.
Στην οικογένεια, υπάρχει καλλιτεχνική φλέβα ή η ζυγαριά κλίνει περισσότερο προς τον αθλητισμό;
Κοίτα, τόσο εγώ όσο και η αδελφή μου είχαμε από νωρίς ενδείξεις για το τι θα ακολουθούσαμε μεγαλώνοντας. Φάνηκε, δηλαδή, ότι σε εμένα άρεσε ο αθλητισμός και στη Νατάσα η μουσική. Βέβαια, τα γονίδια έπαιξαν ρόλο αφού ο παππούς μας καταγόταν από μουσική οικογένεια. Από την άλλη, ο πατέρας μας υπήρξε ποδοσφαιριστής κάποτε. Είχαμε γονίδια που μας έσπρωξαν στο δρόμο που είμαστε σήμερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι κι εμείς δουλέψαμε σκληρά για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο και να πετύχουμε πράγματα στη ζωή μας.
Ήσουν, δηλαδή, συνειδητοποιημένος από νωρίς ότι θα έκανες αυτό το πράγμα στη ζωή σου; Γνώριζες ότι θα ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο;
Ναι! Όχι τόσο ως ποδοσφαιριστής, αλλά φανταζόμουν τον εαυτό μου ως προπονητή! Είχα από νωρίς αυτή την τάση, ακόμα κι όταν παίζαμε ποδόσφαιρο με τα παιδιά της γειτονιάς. Ήθελα, για κάποιο λόγο, να παίρνω πάντα τον ρόλο του προπονητή. Όσο περνούσαν τα χρόνια, αντιλαμβανόμουν ότι αυτό ήθελα πραγματικά να κάνω. Οπότε, το να καταφέρω να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα, ήταν ό,τι καλύτερο για μένα.
Στην αδελφή σου, αρέσει το ποδόσφαιρο;
Τώρα πια της αρέσει πολύ. Η Νατάσα ξεκίνησε να παρακολουθεί ποδόσφαιρο με το που άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά μ’ αυτό και είχα αναλάβει τα καθήκοντά μου ως προπονητής.
Ως αδέλφια, ήσασταν πάντοτε δεμένοι;
Σχεδόν πάντα. Μόνο κάποια στιγμή πήγαμε να το χάσουμε, όντας μεγαλύτερος και μπαίνοντας στη φάση της εφηβείας, αλλά μετά το ξαναβρήκαμε. Μετά τα 17-18 που ήμασταν πια πολύ συνειδητοποιημένοι, ήρθαμε ακόμα πιο κοντά. Κάναμε παρέα, είχαμε πολλά κοινά και μπορώ να σου πω ότι εξακολουθούμε να έχουμε αυτή τη δυνατή και όμορφη σχέση μέχρι και σήμερα.
Λειτουργούσες προστατευτικά ως μεγάλος αδελφός;
Νομίζω πως ήταν λογικό να λειτουργώ έτσι. Ήμασταν δυο αδέλφια με τρία χρόνια διαφορά μεταξύ μας. Οπότε, ως μεγαλύτερος που ήμουν, προσπαθούσα να την προστατεύω σε φυσιολογικά πλαίσια.
Άκουγε τις συμβουλές σου;
Πολλές φορές μου το ζητούσε και η ίδια. Ήθελε την άποψη μου για πολλά θέματα. Ακόμα και σήμερα, παρόλο που έχουμε μεγαλώσει και έχει πάρει ο καθένας τον δρόμο του, ανταλλάζουμε συμβουλές. Στηρίζει ο ένας τον άλλο σε ό,τι χρειαστεί και σε κάθε στιγμή της ζωής μας.
Είχατε όμορφα παιδικά χρόνια;
Πολύ. Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στη Θεσσαλονίκη με καταγωγή από τη Δράμα. Έχω να θυμάμαι πολύ όμορφα πράγματα από την παιδική ηλικία και νομίζω το ίδιο θα έχει να πει και η Νατάσα. Μεγαλώσαμε με πολλή αγάπη και στοργή αλλά και με γερές βάσεις. Δεν ήμασταν εύπορη οικογένεια. Κάπου στη μεσαία τάξη, ως παιδιά δημοσίων υπαλλήλων. Δεν στερηθήκαμε τίποτα. Είχαμε αυτά που έπρεπε και ήταν αρκετό.
Ήσασταν από τα παιδιά που έκαναν ζαβολιές;
Όχι, δεν ήμασταν από τα παιδιά που έκαναν τη ζωή των γονιών τους δύσκολη. Ήμασταν πολύ ήσυχοι. Περάσαμε πολύ ανώδυνα τα χρόνια της εφηβείας μας. Βέβαια, λένε πως είναι καλύτερο να την περάσεις για να μη σου βγει αργότερα, όμως δεν νομίζω ότι μπορεί να συμβεί τώρα πια… (γέλια).
Τώρα που μεγαλώσατε, εξακολουθείτε να έχετε αυτή τη σχέση; Συναντιέστε τόσο συχνά όσο θα θέλατε;
Προσπαθούμε να συνδυάζουμε το πρόγραμμά μας με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούμε να βλεπόμαστε όσο πιο συχνά γίνεται. Την Πρωτοχρονιά και το Πάσχα, τα περνάμε πάντοτε μαζί, οικογενειακά. Μαζευόμαστε στους γονείς μαζί με τα παιδιά μας, κι αυτό είναι μια παράδοση πολλών χρόνων. Βέβαια, τώρα πια με τις δικές μου υποχρεώσεις, ίσως αρχίσει να γίνεται ακόμα πιο δύσκολο.
Ποιο τραγούδι της Νατάσας αγαπάς περισσότερο;
Μου αρέσει πολύ «Το ψέμα».
Μιλάτε συχνά στο τηλέφωνο;
Σχεδόν κάθε μέρα.
Της ζήτησες ποτέ να σου τραγουδήσει στο ακουστικό;
Όχι, όχι, δεν τα κάνω εγώ αυτά (γέλια).
Πες μου κάτι άλλο. Η απόφαση της μετεγκατάστασής σου στην Κύπρο, πόσο εύκολη ήταν;
Δεν μπορώ να σου πω αν ήταν εύκολη ή δύσκολη γιατί και στο παρελθόν είχε συμβεί κάτι παρόμοιο όταν δούλευα για την ομάδα της «Καλλονής» στη Μυτιλήνη, όπου έμεινα τρία χρόνια. Καλώς ή κακώς, η φύση της δουλειάς μας είναι τέτοια που αν επιθυμείς μια καλή καριέρα, πρέπει να κάνεις θυσίες. Η Κύπρος, βέβαια, δεν ήταν άγνωστος προορισμός για μένα. Έχω έρθει αρκετές φορές στο παρελθόν. Επομένως, γνώριζα ότι ο κόσμος εδώ είναι φιλόξενος, ζεστός και έξω καρδιά. Γενικά, είχα πολύ καλές εντυπώσεις. Άλλωστε, δεν θα κουβαλούσα την οικογένειά μου αν δεν ήμουν σίγουρος. Και νομίζω ότι η Κύπρος είναι ένα πολύ ωραίο μέρος για να ζεις και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου.
Η σύζυγος σου στηρίζει πάντοτε τις επιλογές σου;
Η Ρεβέκκα έχει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην οικογένεια. Με στηρίζει πάντα, είναι κοντά στις σκέψεις μου και μου προσφέρει μεγάλη βοήθεια. Είναι πρόθυμη να σταθεί «βράχος» στα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν. Τα τελευταία χρόνια επέλεξε να αφοσιωθεί εξ’ ολοκλήρου στο μεγάλωμα και την ανατροφή των τριών παιδιών μας, του 12χρονου Στάθη, της 9χρονης Σοφίας-Λυδίας και της 7χρονης Μάΐρας. Οπότε, αν καταφέρω να μείνω εδώ για τουλάχιστον όσο έμεινα στην προηγούμενη ομάδα μου, τότε θα ήταν μεγάλο επίτευγμα για μένα και την οικογένειά μου.
Είπες αμέσως το «ναι» στην πρόταση του Άρη Λεμεσού;
Καταρχήν, η πρόταση να αναλάβω μια ομάδα όπως ο Άρης Λεμεσού, ήταν ιδιαίτερα τιμητική. Πριν πάρω την τελική απόφαση και καταλήξουμε κάπου, ήθελα αρχικά να παρουσιάσω στην ομάδα τις δικές μου απόψεις και εισηγήσεις. Όταν, λοιπόν, διαπίστωσα ότι οι ιδέες μου αλλά και ο τρόπος με τον οποίο σκέφτομαι ήταν πολύ κοντά στα πιστεύω του προέδρου της ομάδας, τότε ήμουν σίγουρος γι’ αυτή τη συνεργασία. Όταν υπάρχει καλό υλικό και πρόθυμοι άνθρωποι για να δουλέψουν, τότε δεν βρίσκω κανένα λόγο να μην το κάνω.
Πριν έρθεις στην Κύπρο, γνώριζες για το κυπριακό ποδόσφαιρο;
Είχα παρακολουθήσει ορισμένες από τις προσπάθειες που είχαν γίνει στο Champions League. Γενικά, πιστεύω ότι οι κυπριακές ομάδες έχουν κάνει τρομερά άλματα τα τελευταία χρόνια. Αυτό το αποδεικνύουν και οι συμμετοχές των ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όπως επίσης των ποδοσφαιριστών, οι οποίοι έχουν ασνεβάσει πολύ το επίπεδο.
Είσαι αυστηρός με τη δουλειά σου;
Είμαι αυστηρός έως και σκληρός θα έλεγα, γιατί έχω απαιτήσεις. Κυρίως από τον εαυτό μου, αλλά και από τους ποδοσφαιριστές τους οποίους βλέπω σαν παιδιά μου. Θέλω να είμαι σωστός επαγγελματίας, γιατί οι δικές μου προσπάθειες θα φέρουν αποτελέσματα τόσο στη δική μου καριέρα όσο και στην ομάδα που είμαι προπονητής.
Αυτή είναι η δεύτερη χρονιά που ο Άρης παραμένει στην ‘Α κατηγορία. Να υποθέσω ότι ένας από τους στόχους είναι να διατηρήσεις μια καλή θέση στον βαθμολογικό πίνακα;
Είμαι της άποψης ότι στη ζωή και στη δουλειά μας, πρέπει να θέτουμε στόχους που θα πρέπει να τους οριοθετούμε με βάση το υλικό, αλλά και τις δυνατότητες που έχουμε. Επομένως, σε μια ομάδα που διανύει τη δεύτερη χρονιά στην Α’ κατηγορία, θα πρέπει να προσπαθήσω από πλευράς μου να κάνω ένα βήμα πιο μπροστά, όποιο κι αν είναι αυτό.
Την περσινή χρονιά, όμως, ο Άρης άλλαξε τρεις προπονητές μέχρι να καταλήξει σε εσένα και επικρατεί γενικά η εντύπωση ότι η ομάδα συνηθίζει τις αντικαταστάσεις. Αυτό, πόσο σε αγχώνει;
Δεν μπορώ να γνωρίζω τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους είχε συμβεί πέρσι. Ο πρόεδρος της ομάδας, Σταύρος Δημοσθένους, είναι σοβαρός άνθρωπος και επιτυχημένος επαγγελματίας. Οπότε, μάλλον, κάποιος σοβαρός λόγος θα υπήρχε. Όταν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι.
Έχεις πάρει ήδη μια γεύση από τις δυνατότητες των ποδοσφαιριστών και της ομάδας. Πώς κρίνεις τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα;
Χαίρομαι πολύ γιατί οι ποδοσφαιριστές μας χαρακτηρίζονται από σωστό επαγγελματισμό. Είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για τη σωστή πορεία της ομάδας. Δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάποια όνειρα και φιλοδοξίες, οπότε θυσιάζονται γι’ αυτό! Υπάρχουν πολλές δυνατότητες και εύχομαι να συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό.
