Το να πεις ότι ο Μάριος είναι όμορφος, φωτογενής και γυμνασμένος είναι σαν να λες κάτι προφανές όπως για παράδειγμα ότι η Γη είναι στρογγυλή ή ότι ο ήλιος βγαίνει απ’ την Ανατολή. Το πραγματικά εκπληκτικό με αυτόν τον cool τύπο είναι το χιούμορ και το ταλέντο του.
Από τον Πιερή Παναγή
Είμαστε έξω για brunch, με κοιτά με εκείνα τα μάτια σαν νυχτερινές λίμνες και γελά. «Τώρα εμείς θα κάνουμε συνέντευξη;». Παράξενο, αλλά ναι. Είναι λίγο αστείο, η αλήθεια, με ανθρώπους που δουλεύεις μαζί για μια δεκαετία, που έχεις διανύσει χιλιόμετρα στο αυτοκίνητο, που έχεις βρεθεί σε set για φωτογραφήσεις, που έχεις συναντηθεί έξω για ποτό και κατέληξες να χορεύεις μέχρι το πρωί, που έχεις καθίσει στην καρέκλα του για κούρεμα, να τον αντιμετωπίζεις ξαφνικά μ’ ένα μαγνητοφωνάκι στη μούρη. Ξέρω ότι είναι από την Πάφο, ότι βρίσκεται στη Λευκωσία εδώ και 12 χρόνια, ότι μπορεί να δουλεύει ώρες, σαν το σκυλί χωρίς να παραπονιέται, ότι τον νοιάζει όχι μόνο η δουλειά του αλλά και όλων των άλλων, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι ακόμα καλύτερο. Εκείνο που δεν ξέρω όμως είναι πώς στο καλό ένας άνθρωπος που τέλειωσε με 17 το λύκειο, βρέθηκε να κρατά πιστολάκια και ψαλίδια για να φτιάχνει τα κεφάλια της κοσμικής Λευκωσίας. «Η κομμωτική ήταν μάλλον απόφαση στιγμής! Τέλειωσα οικονομικό λύκειο με καλούς βαθμούς, πέρασα χρηματοοικονομικά στην Ελλάδα αλλά δεν ήθελα να πάω. Αποφάσισα να ακολουθήσω αρχιτεκτονική και interior design σε κολέγιο στη Λευκωσία μιας και πάντα είχα έφεση στις τέχνες: ζωγράφιζα, έκανα ρούχα, σπιτάκια με χαρτόνια. Γενικά έπιαναν τα χέρια μου… Ερχόμενος Λευκωσία για τη σχολή γνώρισα μια παρέα όπου ένα απ’ τα παιδιά ήταν κομμωτής». Εν τω μεταξύ αρχίζει μαθήματα για interior design, δεν του αρέσουν, σταματά και ξεκινά κρυφά να κάνει μαθήματα κομμωτικής. «Η μάνα μου φρίκαρε! Εμένα δεν μου είπε κάτι αλλά έλεγε στα ξαδέλφια μου ότι θα πάρω τον… κακό δρόμο. Γενικά φοβόταν και αγχωνόταν για όλα αυτά που ακούγονται. Νόμιζε πως κομμωτής σημαίνει gay… Εμένα ποτέ δεν με ενοχλούσε ούτε ήταν ένας παράγοντας που θα με απέτρεπε να δοκιμάσω αυτή τη δουλειά. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπήρξα ποτέ άνθρωπος με κλειστό μυαλό». Αρχίζει να δουλεύει αμέσως στο Centro, ένα κομμωτήριο που έκλεισε πια και μετά ξεκινά συνεργασία με το Blow, ένα απ’ το πιο fashionable κομμωτήρια της πρωτεύουσας. «Ήταν ένα μεγάλο σχολείο η επαφή με τον Άγγελο (σ.σ. Πάττα) ενώ άνοιξαν τα μάτια μου περισσότερο σε ό,τι αφορά το session styling». Ρωτώ διευκρινίσεις για το τελευταίο. «Ουσιαστικά αφορά τους κομμωτές που ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από κομμωτήρια. Κάνουν θέατρο, φιλμ, διαφημίσεις, editorial σε περιοδικά. Έτσι, άρχισα συνεργασία με τα περιοδικά του Φιλελεύθερου, αρχικά με τον Δημήτρη Βαττή και ύστερα ήρθαν και άλλα περιοδικά από άλλους ομίλους».
Από τότε μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν πολλά: συμμετοχές σε fashion week, φωτογραφικά editorials σε ιλουστρέ περιοδικά, εκπαιδευτικά σεμινάρια με τον ίδιο στη θέση του εκπαιδευτή. Αλήθεια, πόσο έχεις αλλάξει, Μάριε; Για πoιο απ’ όλα είσαι περισσότερο περήφανος; Σκέφτεται καθώς κόβει ένα κομμάτι απ’ το μαύρο ψωμί που έχει στο πιάτο του, σερβιρισμένο με φύλλα σαλάτας, ένα αβγό και μερικά σπαράγγια. «Άλλαξα. Αλίμονο αν δεν γινόταν… Και είμαι περήφανος για διαφορετικά πράγματα. Όπως όταν συμμετείχα στο Paris Fashion Week. Ο καθηγητής μου στη Kevin Murphy μου ζήτησε να τον συνοδέψω στο fashion show του Αυστραλογάλλου Bowie Wong που σχεδιάζει Ηaute Couture δημιουργίες. Ήταν ένα όνειρο που γινόταν πραγματικότητα». Ζητώ εικόνες που κρατά απ’ το σημαντικότερο γεγονός που συμβαίνει στη μητρόπολη της μόδας. «Εντυπωσιάστηκα με το setup και την οργάνωση αλλά είδα και τον εαυτό μου πώς λειτούργησε σε αυτό. Ένιωθα άνετα και όχι αγχωμένα όπως θα περίμενα».
Ένα απ’ τα πιο σημαντικά στοιχεία του τύπου που έχω απέναντί μου είναι η επικοινωνία. Σε βλέπει κατευθείαν στα ματιά, κινεί τα χέρια του, κάνει αναπαραστάσεις και χρωματίζει τη φωνή του όταν χρειάζεται. «Πάντα ήμουν επικοινωνιακός. Στην Πάφο η μαμά μου είχε κατάστημα με σουβενίρ επομένως από μικρός είχα επαφή με ξένο κόσμο, λύθηκε η γλώσσα μου και ήμουν άνετος. Αυτό βοήθησε όταν ήρθα Λευκωσία. Συνδέομαι με το άτομο με το οποίο δουλεύω. Ένας κομμωτής δεν πρέπει να πιστεύει πως φτιάχνει απλά μαλλιά. Δίνει λύσεις. Μπορεί να έρθει μια κοπέλα και να μη νιώθει καλά και πρέπει φεύγοντας απ’ εκεί να νιώθει καλύτερα. Έχει να κάνει με το πώς θα την προσεγγίσεις για να σου δείξει εμπιστοσύνη και να της δώσεις εκείνο το οποίο θα την κάνει να νιώσει καλά. Δεν θα φερθώ εγωιστικά γιατί έχει να κάνει με τα μαλλιά του άλλου, κάτι που κουβαλά συνεχώς μαζί του». Και αν έρθει μια κοπέλα που θέλει δραστική αλλαγή; «Πρέπει να καταλάβεις ως κομμωτής γιατί θέλει την αλλαγή. Γιατί αν το κάνει από αντίδραση –είτε γιατί χώρισε, είτε γιατί τσακώθηκε με το φίλο της- θα το μετανιώσει. Θεωρώ λοιπόν πιο έντιμο να της πω να φύγει και να ξαναρθεί σε μια βδομάδα. Οι σπασμωδικές κινήσεις δεν θα βοηθήσουν. Αν επιμένει θα συζητήσουμε μέχρι να καταλήξουμε σε κάτι». Αναρωτιέμαι δυνατά, γιατί δεν θέλησε μέχρι σήμερα να φτιάξει ένα δικό του χώρο. Τα 12 χρόνια στη Λευκωσία, η σκληρή δουλειά, το έμπειρο μάτι, η σχολαστικότητα του χάρισαν ένα σταθερό πελατολόγιο. «Με φοβίζει η μονιμότητα. Αν σταματήσω να κινούμαι, νομίζω, θα πεθάνω. Τελευταία, προσπαθώ να βρω την ισορροπία έτσι ώστε να υπάρχει κίνηση αλλά με μέτρο. Εδώ και δυο χρόνια συνεργάζομαι με το Blow όπου νοικιάζω καρέκλα κάποιες μέρες τη βδομάδα. Θα έκανα ένα δικό μου χώρο αλλά δεν θα ήταν ακριβώς κομμωτήριο. Θα ήταν ένας εξελιγμένος χώρος που θα είχε να κάνει με την εκπαίδευση. Είναι κάτι που κάνω άλλωστε εδώ και κάποια χρόνια. Ξεκίνησα με την εταιρία HQ Headquarters, τους αντιπροσώπους των Kevin Murphy στην Κύπρο, κάνοντας αρχικά μεταφράσεις σε global artists που ερχόντουσαν για να διδάξουν. Σιγά-σιγά άρχισα να εκπαιδεύω κομμωτήρια. Αυτό ήταν ένα κίνητρο για να προχωρήσω. Κάνω δικά μου σεμινάρια, private workshops μετεκπαίδευσης σε κομμωτές». Και πώς βλέπει να εξελίσσεται η κομμωτική; «Είναι ένα επάγγελμα παρεξηγημένο. Υπάρχει ακόμα η εντύπωση πως εάν κάποιος δεν είναι καλός στο σχολείο πρέπει να γίνει κομμωτής ή κομμώτρια. Η κομμωτική δεν είναι αυτό όμως και οι πελάτες το αντιλαμβάνονται πια και πληρώνουν αδρά. Επιλέγουν προσεκτικά, μιλούν με τους κομμωτές τους, διαβάζουν. Δεν μπαίνουν σε ένα κομμωτήριο, ο κομμωτής βγάζει τα απωθημένα του και φεύγουν. Ο πελάτης έχει άποψη και αυτό βοήθησε το επάγγελμα να εξελιχθεί. Ακόμα και τα πιστολάκια ή τα σίδερα που χρησιμοποιούμε έχουν αναβαθμιστεί. Η επίσκεψη στο κομμωτήριο είναι ιεροτελεστία, μια εμπειρία με απόλυτη περιποίηση».
Για πληροφορίες mariosneofytou.com
