Του Ανδρέα Δερμιτζάκη
Ο χωρισμός ενός ζευγαριού σε μια κωμωδία προκαλεί πολύ γέλιο – ακριβώς το αντίθετο απ’ ό,τι συμβαίνει στη ζωή. Για τη Νάντια Μπουλέ και τον Μέμο Μπεγνή, οι οποίοι ετοιμάζονται να ενσαρκώσουν από τα μέσα Οκτωβρίου στη θεατρική σκηνή το ξεκαρδιστικό «Μόλις Χώρισα» –που είναι γνωστό στους περισσότερους από την κινηματογραφική του μεταφορά–, η πρόκληση είναι μεγάλη, καθώς θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν αντίστοιχα συναισθήματα στους θεατές, όχι μόνο με την πειστικότητά τους στους ρόλους που καλούνται να ερμηνεύσουν, αλλά και μέσω των απαιτητικών εκφραστικών μέσων ενός μιούζικαλ. Τους κώδικες του οποίου, ωστόσο, κατέχουν όσο λίγοι Έλληνες συνάδελφοί τους. Διπλή η πρόκληση και για μας, που τους ζητήσαμε να μας μιλήσουν για το μιούζικαλ στην Ελλάδα, αλλά και για το πώς βλέπουν το γάμο και πόσο δύσκολα έχουν βιώσει το χωρισμό στην προσωπική τους ζωή. Οι απαντήσεις τους ειλικρινείς, εξομολογητικές και, κάποιες στιγμές, απρόβλεπτα τολμηρές.
Φέτος θα πρωταγωνιστήσετε στην παράσταση «Μόλις Χώρισα», στο θέατρο «Κιβωτός». Πείτε μου λίγα λόγια για το έργο.
ΝΑΝΤΙΑ ΜΠΟΥΛΕ: Το «Μόλις Χώρισα» είναι μια παράσταση του Βασίλη Μυριανθόπουλου, η οποία πρωτοανέβηκε πριν από περίπου δεκαεννιά χρόνια με πολύ μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για μια εξαιρετική κωμωδία, ένα καλογραμμένο έργο που στη συνέχεια έγινε ταινία. Σ’ αυτή τη φάση το κοινό θα τη δει ως μιούζικαλ. Έχει προσαρμοστεί ανάλογα και έχουν περιληφθεί πολλά γνωστά ελληνικά και ξένα τραγούδια.
Τι πραγματεύεται;
N.M.: Η ιστορία έχει ως εξής: η Ηλέκτρα με τον Πέτρο είναι ερωτευμένοι και συζούν. Την ημέρα των γενεθλίων της, όμως, ο Πέτρος αποφασίζει να της ανακοινώσει ότι χωρίζουν, με τον πιο σκληρό και άκαρδο τρόπο: μ’ ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή. Από εκεί και πέρα το έργο εκτυλίσσεται με σπαρταριστό τρόπο.
Σας έχει τύχει κάτι αντίστοιχο;
ΜΕΜΟΣ ΜΠΕΓΝΗΣ: Όχι, ποτέ. Ούτε το έχω ούτε μου το έχουν κάνει.
N.M.: Εμένα, πάλι, μου έχει συμβεί να χωρίσω τηλεφωνικά, αλλά όχι με μήνυμα. Και το θεώρησα πάρα πολύ μεγάλη γαϊδουριά!
Μ.Μ.: Εμένα μου έχει συμβεί ο άνθρωπος που ήμασταν μαζί να εξαφανιστεί ξαφνικά από τη ζωή μου.
Δηλαδή, εξαφανίστηκε σε σημείο να χάσεις τα ίχνη του; Και πώς αντέδρασες;
Μ.Μ.: Ναι, σε σημείο να χάσω τα ίχνη του! Τότε είχα αντιδράσει πάρα πολύ άσχημα. Ήταν από τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου. Γιατί υπήρχε έρωτας, δεν ήταν κάτι εφήμερο. Αλλά για κάποιους λόγους εξαφανίστηκε.
Συναντηθήκατε ποτέ;
Μετά από χρόνια, αλλά δεν ήθελα ν’ ακούσω καμία εξήγηση, ούτε γιατί το έκανε. Δε μ’ ένοιαζε πια.
Όταν μια σχέση διαλύεται, δίνετε δεύτερη ευκαιρία;
Μ.Μ.: Εγώ θέλω να έχω πάντα καλές σχέσεις. Εκτός κι αν έχει συμβεί κάτι πάρα πολύ ακραίο. Θα ήθελα, όταν δύο άνθρωποι έχουν αγαπηθεί, αυτή η αγάπη να μετουσιωθεί σε φιλία και εκτίμηση. Και πιστεύω πως σε μεγάλο βαθμό το καταφέρνεις, όταν δε βλέπεις πλέον τον άλλο ερωτικά.
N.M.: Αυτό είναι το ιδανικό.
Υπάρχει το ιδανικό και πόσο εύκολο είναι να συμβεί;
N.M.: Κι εγώ της ίδιας άποψης είμαι με τον Μέμο. Ότι –αν όχι στην αρχή, επειδή πάντα υπάρχει συναισθηματική φόρτιση–, αν όντως έχεις αισθανθεί πράγματα γι’ αυτό τον άνθρωπο, κάποια στιγμή ισορροπεί όλο το πράγμα και διατηρείς καλή σχέση. Αλλά κι εγώ στον άνθρωπο που χωρίσαμε μ’ ένα τηλεφώνημα δεν ξανααπευθύνθηκα. Γιατί θεωρώ πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να μη θέλεις να είσαι με κάποιον ή να μην μπορείς, αλλά παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ο τρόπος του χωρισμού. Είναι βασικό για το τι σχέση θα έχετε μετά.
Μ.Μ.: Είμαι από τους ανθρώπους που δίνουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Έχω δώσει πάρα πολλές.
N.M.: Εγώ δεν πιστεύω στις δεύτερες ευκαιρίες στις σχέσεις. Δε βγαίνουν. Αλλά επειδή είμαστε άνθρωποι και πάντα ελπίζουμε, ειδικά όταν είμαστε ερωτευμένοι, δοκιμάζουμε. Στο ενενήντα τοις εκατό των περιπτώσεων, όμως, δε βγάζει πουθενά.
Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι που λειτουργούν μ’ αυτό τον τρόπο είναι κατά βάση δειλοί;
Μ.M.: Κάποιοι είναι θαρραλέοι και κάποιοι άλλοι δειλοί. Δεν έχουν τα κότσια να έρθουν και να σου πουν: «Θέλω να χωρίσουμε, δεν αντέχω άλλο». Αυτό ή δειλία είναι ή σε αγαπάνε τόσο, που δε θέλουν να σε πληγώσουν.
N.M.: Θεωρώ πως είναι δειλία.
Η παράσταση είναι μιούζικαλ. Τα τελευταία χρόνια αυτό το είδος γνωρίζει άνθηση στην Ελλάδα. Ωστόσο, θεωρείτε πως το επίπεδο των ανθρώπων που ανεβάζουν τέτοιες παραστάσεις, είτε βρίσκονται πάνω στη σκηνή είτε πίσω απ’ αυτήν, είναι ικανοποιητικό;
Μ.Μ.: Δεν είναι καθόλου καλό. Επειδή είναι ξενόφερτο είδος, και από τη στιγμή που βλέπουμε ότι υπάρχει ένα κύμα προς αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να περιληφθούν στις σχολές μαθήματα μιούζικαλ. Και να πάρουν οι σχολές πιο σοβαρά το θέμα της μουσικής. Επειδή είμαι και μουσικός, είναι πολύ σημαντικό για έναν ηθοποιό να γνωρίζει μουσική. Μουσική σημαίνει ρυθμός και πειθαρχία. Αυτά τα δύο είναι απαραίτητα για τον ηθοποιό. Από μόνος του δεν έχει πειθαρχία ούτε μουσικότητα, αν δεν ξέρει μουσική. Κουράστηκα ν’ ακούω να λένε «Τραγουδάω σαν ηθοποιός». Τι σημαίνει αυτό; Αν τραγουδάς σαν ηθοποιός, δεν κάνεις για μιούζικαλ.
N.M.: Συμφωνώ σε πάρα πολλά απ’ αυτά που λέει ο Μέμος. Η νέα γενιά των ανθρώπων που είτε είναι τραγουδιστές και στρέφονται στην υποκριτική είτε ηθοποιοί που ασχολούνται με το τραγούδι, είναι πολύ πιο προικισμένη από τις προηγούμενες. Θεωρώ, επίσης, πως τα επόμενα χρόνια το επίπεδο θα είναι πολύ πιο ψηλό απ’ ό,τι τώρα. Σε σχέση με το εξωτερικό είμαστε ακόμα πολύ πίσω. Νομίζω πως το μιούζικαλ είναι το πιο δύσκολο είδος στο θέατρο, από την άποψη ότι χρειάζεται πολύ καλή τεχνική γνώση σε διαφορετικά επίπεδα, κάτι καθόλου εύκολο. Γιατί μπορεί να είσαι πάρα πολύ καλός ηθοποιός, αλλά αν δεν τραγουδάς, δεν μπορείς να κάνεις μιούζικαλ. Ή, μπορεί να είσαι καταπληκτικός τραγουδιστής, αλλά αν δεν μπορείς να κουνηθείς, και πάλι δεν κάνεις για μιούζικαλ.
Το ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε γνωστούς τραγουδιστές να δοκιμάζουν τις ικανότητές τους στο μιούζικαλ θεωρείτε ότι βοηθάει το χώρο γενικότερα;
N.M.: Δεν είμαι αρνητική στο να δοκιμάζει κάποιος τις δυνάμεις του. Δε βάζω στεγανά, κανένας δεν έχει δικαίωμα να το κάνει αυτό. Όλα, όμως, μετριούνται με το αποτέλεσμα. Αν είναι καλό, φυσικά και να το κάνει. Αν δεν είναι, ο κόσμος από μόνος του δε θα πάει να δει την παράσταση.
Μ.Μ.: Δυστυχώς, είμαστε η χώρα της ταμπέλας. Λέμε, «Αυτός είναι ηθοποιός, γιατί τραγουδάει; Αυτός είναι τραγουδιστής, γιατί παίζει στο θέατρο;». Και από αυτά τα «γιατί» φαίνεται πόσο πίσω είμαστε. Στο εξωτερικό εννοείται πως ένας ηθοποιός τραγουδάει πολύ καλά. Είναι δεδομένο. Όσα περισσότερα προσόντα έχεις, τόσο το καλύτερο. Γιατί εγώ να μιλάω άσχημα για έναν τραγουδιστή που δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο θέατρο ή το αντίθετο;
Εσύ, Νάντια, λόγω του ότι προέρχεσαι από την τηλεόραση, ήταν εύκολο να πείσεις για τις ικανότητές σου τους ανθρώπους του θεάτρου;
N.M.: Στην αρχή ίσως υπήρχε σκεπτικισμός, αλλά γρήγορα διαλύθηκε. Κι αυτό συμβαίνει όταν κάποιος έρχεται να σε δει. Τώρα, αν κάποιος γράφει πριν σε δει ή έχει άλλη εικόνα για σένα, δε με αφορά. Αλλά συνολικά μπορώ να πω ότι είμαι πολύ τυχερή για την όλη αντιμετώπιση. Δεν είναι εύκολο ούτε συχνό για έναν άνθρωπο που έγινε γνωστός από την τηλεόραση να περνάει στο θέατρο. Συνήθως γίνεται το αντίθετο. Ποτέ δεν αντιμετώπισα το παραμικρό πρόβλημα, ούτε από τους ανθρώπους του χώρου ούτε από τους συναδέλφους. Είχα μόνο υποστήριξη. Οι μόνοι που ήταν πιο περίεργοι είναι αυτοί που γράφουν για την τηλεόραση. Εκεί που υπάρχει μεγάλη κακία, τέλος πάντων.
Ο γάμος σας απασχολεί; Και πώς τον φαντάζεστε;
N.M.: Εγώ δε σκέφτομαι το γάμο και όσο μεγαλώνω νομίζω ότι τον σκέφτομαι ακόμα λιγότερο. Ως διαδικασία δε μου λέει κάτι. Ούτε όλη αυτή η κατάσταση κάτω από τη σκέπη της εκκλησίας, να πρέπει να δώσω όρκους αιώνιας αγάπης. Είναι έξω από μένα. Ως πλάνο, είναι κάτι πολύ μακρινό. Αν κάποια στιγμή το σκεφτόμουν, θα ήταν επειδή θα ήθελα να κάνω οικογένεια. Χωρίς παιδί δεν τον φαντάζομαι. Μη σου πω ότι και με παιδί δεν τον φαντάζομαι. Πιστεύω, όμως, πως αν το αποφάσιζα θα ήταν κλειστός, ένα πάρτι με λίγους και καλούς φίλους.
Παιδί εκτός γάμου θα κάνατε ή θα σκεφτόσασταν τι θα πει ο κόσμος;
N.M.: Εμένα όλα αυτά μου φαίνονται παλιακά. Σε καμία περίπτωση δε θα το έκανα μόνο και μόνο για να είμαι σωστή απέναντι στην κοινωνία. Ευτυχώς, πλέον τα μυαλά των ανθρώπων έχουν ανοίξει και ζούμε πολύ πιο ελεύθερα απ’ ότι παλαιότερα.
Μ.Μ.: Εγώ, πάλι, θεωρώ το γάμο ό,τι πιο κακόγουστο υπάρχει. Δεν πρόκειται να κάνω ποτέ ούτε γάμο ούτε παιδιά. Επειδή είμαι ευσυνείδητος. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτοιμοι να κάνουν παιδιά. Και είναι έγκλημα να κάνεις παιδιά επειδή το λέει ο μπαμπάς και η μαμά. Γιατί αυτό το παιδί που θα έρθει στον κόσμο δε σου φταίει τίποτα.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ – χτένισμα: Δημήτρης Σταματίου
Ευχαριστούμε το «Cocomat Hotel Athens», Πατριάρχου Ιωακείμ 36, Κολωνάκι, τηλ. 210 7230000, www.cocomatathens.com, για την ευγενική φιλοξενία.
