Τι δουλειά έχει ένας accounting manager στο Hollywood; Προτού βιαστείς να απαντήσεις «να κρατά τα λογιστικά βιβλία», διάβασε την ιστορία του Σπύρου Γιασεμίδη, όπως την εξιστορεί ο ίδιος. Για εκείνον η ζωή μοιάζει με παιχνίδι ντόμινο, που αντί για πλακίδια χρησιμοποιείς όνειρα. Όσα πιο πολλά πλακίδια/όνειρα τοποθετήσεις πλάι-πλάι, τόσο πιο θεαματικό θα είναι το αποτέλεσμα. Αρκεί, να διαθέτεις δεξιοτεχνία, ακρίβεια, υπομονή και φαντασία.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
«Αν με ρωτήσεις, είναι εύκολο να θυμηθώ τη μέρα που ερωτεύτηκα το φιλμ. Εξάλλου, αναγράφεται και στο πιστοποιητικό γέννησής μου. 15 Νοεμβρίου 1981. Σινεφίλ από τα γεννοφάσκια μου. Γεννήθηκα σε μια οικογένεια όπου οι ταινίες βρίσκονταν -και ακόμη βρίσκονται- σε πρώτο πλάνο στην καθημερινότητά των μελών της. Από πολύ νωρίς, το νήμα της ζωής μου είχε αρχίσει να ξετυλίγεται παράλληλα με το σελιλόιντ από καρούλια ταινιών του James Bond, του Indiana Jones και του Rocky. Αργότερα, λίγο πριν το Δημοτικό, θα περνούσα μέρες ολόκληρες στο Galaxy, το video club της γιαγιάς μου, ένα από τα πρώτα της Λευκωσίας. Το δωμάτιο προβολής στο βάθος, πίσω από το γραφείο της γιαγιάς, λειτουργούσε σαν λευκή επιταγή για οτιδήποτε κινηματογραφικό. Δεν θα το καταλάβαινα τότε, αλλά με κάθε κασέτα που έμπαινε στο video, έμπαινε κι ένα τουβλάκι στο “οικοδόμημα” της ψυχοσύνθεσής μου.
Τα χρόνια πέρασαν… εγώ μεγάλωσα, μαζί κι η αγάπη μου για τον κινηματογράφο. Φτάνοντας στο κομβικό σημείο να επιλέξω ακαδημαϊκή κατεύθυνση, παρόλη αυτή την αγάπη, έκλεισα εσκεμμένα τα αυτιά μου στις σειρήνες της καρδιάς μου. Aκολούθησα την πεπατημένη, τον “σίγουρο”, τον “ασφαλή δρόμο”, αυτόν της λογιστικής. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που παράκουσα την καρδιά μου. Δεν θα μου το συγχωρέσω, όμως, ποτέ. Εξ ου και τώρα, έστω και αργοπορημένα, προσπαθώ να εξιλεωθώ. Και εξηγώ… Τον Οκτώβριο του 2013, πήρα την απόφαση να “ξανακαθίσω” σε πανεπιστημιακό θρανίο, έστω κι εξ αποστάσεως. Αφού πέρασα από αρκετά στρώματα αξιολόγησης κι έπεισα τους εξεταστές πως αγαπώ το φιλμ ώστε να ασχοληθώ μαζί του ακαδημαϊκά, το University of Wolverhampton μού πρότεινε τη θέση του ακαδημαϊκού ερευνητή. Έτσι ξεκίνησα το διδακτορικό μου στον κινηματογράφο. Έχοντας πάρει και την ψήφο εμπιστοσύνης της γυναίκας μου Έλενας, συνοδοιπόρου μου σε κάθε μου περιπέτεια, ένιωθα πανέτοιμος να μπαρκάρω για το πιο ενδιαφέρον ταξίδι του ακαδημαϊκού μου δρομολογίου.
Λένε ότι εάν πραγματικά αγαπάς κάτι, αξίζει να παλέψεις γι’ αυτό. Αυτό το κατάλαβα από πρώτο χέρι, αφού παράλληλα με το διδακτορικό μου, στον άλλο δίσκο της ζυγαριάς έπρεπε να ισορροπήσω την οικογένεια, την κοινωνική ζωή και μια απαιτητική δουλειά. Ξέρω όμως κι ένα άλλο ρητό, το οποίο ασπάζομαι με όλη μου την καρδιά: τα αγαθά κόποις κτώνται. Μετάφραση: πρωί ως το απόγευμα δουλειά, απόγευμα ως το βράδυ οικογένεια και φίλοι, βράδυ ως τις πρώτες πρωινές ώρες διδακτορικό. Ο κόπος μπήκε, τα αγαθά κτήθηκαν, όχι όμως το τελικό που θα αναγράφει τα πολυπόθητα τρία γράμματα: PhD (όχι ακόμη τουλάχιστον), αλλά ένα παρεμφερές. Συγκεκριμένα, το 2014, έπεσαν στα χέρια μου, μέσω των ακαδημαϊκών μου “καναλιών”, δυο VIP προσκλήσεις για το Tribeca Film Festival, που διοργανώνεται κάθε χρόνο στη Νέα Υόρκη από τον Robert De Niro. VIP σε αυτή την περίπτωση σήμαινε κόκκινο χαλί και after-parties με την ελίτ του Hollywood. Τα τσιμπήματα που ζήτησα και πήρα από τη γυναίκα μου για να συνειδητοποιήσω πως δεν ονειρεύομαι, δεν θα τα δεχόμουν ούτε κι αν επιδιδόμουν σε μελισσοκομία, χωρίς προστατευτική στολή!
Δυο εβδομάδες με άρωμα Hollywood, λοιπόν. Κατά τη διάρκεια των οποίων γνωρίσαμε αρκετούς διάσημους, σε όλους τους τομείς της show business. Αφού προσγειωθήκαμε Κύπρο και κατ’ επέκταση, στην πραγματικότητα, γεμάτοι αναμνήσεις και αστερόσκονη, φρόντισα να κρατήσω επαφή με αυτές τις γνωριμίες. Ορισμένες, μάλιστα, τις ανέπτυξα σε φιλικό βαθμό. Μια από αυτές τις φιλίες, με οδήγησε στη γνωριμία με τη Michelle Cross, ιδιοκτήτρια και Chief Film Critic του site κριτικής ταινιών A REVIEWlution, η οποία με έφερε σε επαφή με τον πρωταγωνιστή Anthony McKay και τον σκηνοθέτη Frank Pinnock της γκανγκστερικής σειράς Sangre Negra (στην οποία συμμετέχει και ο δικός μας Ορέστης Σοφοκλέους, δίπλα σε μεγάλα ονόματα όπως ο Eric Roberts και ο Erik Estrada). Αφού κάναμε το ένα τηλεφώνημα μετά το άλλο κι έχοντας αποδείξει, άνευ προσπάθειας, την υπέρμετρη αγάπη μου για οτιδήποτε σελιλόιντ, οι δυο τους μού πρότειναν να γίνω Associate Producer στην εν λόγω σειρά, η οποία αναμένεται να κάνει πρεμιέρα τον ερχόμενο Δεκέμβρη. Μάλιστα, μας δώσανε κι ένα μικρό ρολάκι. Έτσι, θα πάμε με τη γυναίκα μου στην Πόλη των Αγγέλων, αρχές του 2017, για να τον ενσαρκώσουμε παρέα!
Το ξέρω πως τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, μα η χαρά μου δεν μπορεί να περιγραφεί, ούτε με λόγια, ούτε με μελάνι. Τα καθήκοντα μου θα περιλαμβάνουν πρώτη προβολή των σκηνών που απαρτίζουν συγκεκριμένα επεισόδια, κριτική ανάλυση και καθοδήγηση, καθώς και τακτική επικοινωνία με τους υπόλοιπους συντελεστές της σειράς, με σκοπό την επίτευξη ενός άριστου αποτελέσματος. Ευελπιστώ πως αυτό το πρώτο μου μπουσούλημα στη βιομηχανία του κινηματογράφου θα μετεξελιχθεί σε σταθερό βηματισμό, σ’ έναν χώρο που τόσο πολύ αγαπώ. Αυτή είναι, λοιπόν, η δική μου ιστορία. Μια ιστορία η οποία γράφεται στο σελιλόιντ της ζωής, αντί σ’ αυτό του κινηματογράφου, η οποία προβάλλει ένα παιχνίδι ντόμινο που στη θέση των πλακιδίων βρίσκονται τα όνειρα».
