Χαρακτηρίζεται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, αγαπάει το θέατρο, τη σύντροφό του κα το γιο τους και μιλάει πάντα με μια ακατέργαστη αθωότητα.
Του Πάνου Γιαννακόπουλου
Ξεκίνησε από το εναλλακτικό θέατρο, κατηγοριοποιήθηκε στο δράμα, αλλά του αρέσει περισσότερο η κωμωδία. Γελάει πολύ πιο εύκολα απ’ όσο κλαίει, αν και πιστεύει στο λυτρωτικό στοιχείο του κλάματος. Χαρακτηρίστηκε γοητευτικός. Όσοι έχουν ζήσει τις εκρήξεις του, το επιβεβαιώνουν. Ο Νίκος Κουρής πρωταγωνιστεί σε δύο παραστάσεις και προσπαθεί να μείνει ατόφιος και τίμιος σε καιρούς κρίσης.
Το βαθύτερο πρόβλημα της κρίσης ποιο είναι;
Ότι είμαστε κακόγουστοι. Μπήκαμε σε μια νοοτροπία τρομακτικής ευκολίας. Προσπαθήσαμε να πετύχουμε πράγματα, χωρίς καμία πνευματικότητα και γούστο.
Το θέατρο έχει να κάνει με κόμματα;
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν μεγαλοφυής. Στο όνομα της αριστεράς, έδωσε στον Έλληνα τη χειρότερή του εικόνα. Νομιμοποίησε το χειρότερό μας εαυτό. Δεν πιστεύω ότι είμαστε αυτό – μην παρεξηγηθώ. Μιλάω για το νεοπλουτισμό, την κακογουστιά, την ευκολία και την επίδειξη. Μέχρι τώρα ζούσαμε την αποκρουστική επίδειξη πλούτου και καριέρας.
Πολλοί λένε ότι ενώ ως λαός μεγαλώσαμε με τσιφτετέλι, προσπαθούμε ν’ ακολουθήσουμε δυτικά πρότυπα.
Από τη μια έχουμε αυτό. Από την άλλη, τον Σεφέρη, τον Ελύτη…
Οι νέες γενιές ξέρουν ποιοι είναι;
Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ποιος είσαι και από που έρχεσαι. Πού γεννήθηκες, όχι πού μένεις. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Είκοσι δύο χρόνια καριέρας. Σε τρελαίνει η τέχνη σου μετά από τόσα χρόνια;
Αν δεν ήμουν ηθοποιός, θα είχα τρελαθεί αν ζούσα σ’ αυτή την πραγματικότητα, γιατί δεν την αντέχω. Με το θέατρο φτιάχνω τη δική μου πραγματικότητα.
Λόγω δουλειάς, καταλαβαίνεις αμέσως τις προθέσεις των ανθρώπων γύρω σου;
Όχι. Είμαι πολύ αθώος και την πατάω εύκολα.
Δε φαίνεσαι αθώος, αλλά «ψημένος» τύπος.
Είμαι 43 ετών πια. Έχω εμπειρίες σε κάποια πράγματα. Σίγουρα έχω θυμό, αλλά μπορεί αυτή να μην είναι η σωστή λέξη. Έχω κάτι μέσα μου, που δε μ’ αφήνει να είμαι ήρεμος.
Πουκάμισο και παντελόνι από προσωπική συλλογή.
Σε αγαπάς;
Όχι πολύ.
Πώς το εννοείς;
Δεν ασχολούμαι πολύ με τον εαυτό μου. Δε μου δίνω credits.
Σου φαίνεται γοητευτικό όταν στα διόδια σε χαιρετούν με το όνομά σου;
Βρίσκω γοητευτικό το να με αγαπούν. Κάποιοι σε θαυμάζουν, άλλοι σε φοβούνται, κάποιοι άλλοι σε ζηλεύουν. Το ωραίο είναι να σου δείξει κάποιος με παιδική αυθορμησία ότι σε αγαπά.
Είσαι από τους ανθρώπους που διψούν για αγάπη;
Ναι. Όπως στην περιέγραψα, όμως.
Είσαι συναισθηματικά γενναιόδωρος με τους ανθρώπους σου;
Σε στιγμές.
Τι μπορεί να σε κάνει να κλειστείς στον εαυτό σου;
Η διάθεσή μου. Με το γιο μου, για παράδειγμα, είμαι πάντα πολύ ανοιχτός.
Γιατρεύει τις πληγές ένα παιδί;
Δε νομίζω.
Δεν πρέπει στο σπίτι να είσαι πάντα χαμογελαστός;
Δε νομίζω ότι πρέπει να είσαι ψεύτικος στο σπίτι. Πιστεύω πολύ στο μοίρασμα. Να μοιραστείς με το παιδί σου το κακό σου κομμάτι, το δυστυχισμένο ή το μη γελαστό.
Καλοί γονείς είναι πάντα οι γονείς μας;
Εξαρτάται από το ποιους γονείς έχεις.
Όταν σε ρώτησαν τι θα ήθελες ν’ αλλάξεις στη ζωή σου, απάντησες «Η παιδική μου ηλικία».
Ναι, γιατί αυτό είναι το μόνο που δεν αλλάζει και σε καθορίζει.
Αυτό σημαίνει ότι ήσουν καταπιεσμένο παιδί;
Δε θέλω να πω αν έχω ζήσει καλά ή όχι. Δεν είναι εκεί το νόημα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν δεν μπορείς ν’ αλλάξεις ή να ελέγξεις την παιδική σου ηλικία, πρέπει τουλάχιστον να μάθεις να ζεις μ’ αυτήν.
Έχεις αφήσει το χρόνο να πάει χαμένος;
Πολύ, δυστυχώς. Η ζωή είναι μία. Δεν μπορείς να την αντιμετωπίζεις σαν να είναι δέκα. Τώρα το καταλαβαίνω. Στα 25 έχεις μια τρομερή αλαζονεία να συμπεριφέρεσαι στο χρόνο και στον εαυτό σου σαν να ζεις δέκα ζωές. Εκεί μπορείς να τεμπελιάσεις, να κάνεις κακό στον εαυτό σου, να πάρεις ναρκωτικά. Όλα αυτά τα κάναμε όλοι. Και καλά κάναμε. Και μπράβο. Αν τα συνεχίσεις μετά από κάποια ηλικία, γίνεσαι γραφικός.
Στα 43 σου, στόχος της ζωής σου ποιος είναι;
Δεν έχω στόχους.
Μήπως έχει να κάνει με το ότι δεν είχες πρότυπα;
Είχα πρότυπα. Είχα ήρωες. Απλώς, διαφορετικούς από τους συνομηλίκους μου. Ποτέ δεν πίστεψα στον Σούπερμαν. Πίστευα, όμως, στον Χατζηδάκι. Φέτος υποδύομαι τον Ηρακλή. Δεν τον βλέπω ως σούπερ ήρωα, όπως ο Μπάτμαν. Θεωρώ σπουδαία την ελληνική μυθολογία.
Είναι ο Ηρακλής ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας;
Σε καμία περίπτωση. Είναι, όμως, ένας ήρωας που κουβαλάει μέσα του και μια άλλη διαδρομή. Οι άθλοι του Ηρακλή είναι μια τρομερή εσωτερική διαδικασία, που το αποτέλεσμα κρύβει κάτι πνευματικό. Μέσα από τους άθλους δείχνει στον κόσμο την ψυχική του αναζήτηση.
Νιώθεις ευτυχισμένος άνθρωπος;
Δεν ξέρω.
Αισθάνεσαι ότι κάτι σου λείπει;
Νιώθω ευτυχισμένος σε στιγμές, με την Έλενα, τη γυναίκα μου, και τον Πέτρο, το παιδί μου. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Δεν μπορώ, όμως, να σου πω τον ορισμό της ευτυχίας.
Είσαι από τους ανθρώπους που επιδιώκουν τις εσωτερικές συγκρούσεις; Θα βαριόσουν τη διαρκή χαλαρότητα και γαλήνη;
Μάλλον. Αλλά δεν το κάνω συνειδητά.
Το ρώτησα γιατί διαβάζοντας παλαιότερες συνεντεύξεις σου, όλες στέκονται στην κατάθλιψη του Κουρή, στο ποτό του Κουρή…
Όταν διαβάζω συνεντεύξεις μου, στενοχωριέμαι. Ποτέ δεν αναγνωρίζω τίποτα από μένα. Υπάρχει παραχάραξη.
Σ’ ενδιαφέρει η δημόσια εικόνα σου;
Όχι. Όμως, επηρεάζει πολύ την οικογένειά μου. Εμένα δε με νοιάζει. Όταν γράφεται κάτι και η οικογένειά μου δεν αναγνωρίζει τίποτα από μένα, εγώ βγαίνω ένας τύπος που είτε λέει ψέματα είτε δεν είναι αυτός που ξέρουν.
Για να κάνεις οικογένεια, όμως, σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν καλά ποιος είσαι.
Κανείς δεν μπορεί να χειριστεί τη δημοσιότητα.
Πουκάμισο, Τommy Hilfiger. Παντελόνι, Jack & Jones.
Πώς γίνεται να είσαι ηθοποιός και να μην είσαι φιλόδοξος;
Έχει ανωμαλία η φιλοδοξία. Κάποιοι θέλουν να γίνουν οι πρώτοι ηθοποιοί της γενιάς τους. Υπάρχουν κι εκείνοι που θέλουν να είναι «yo» και «yolo». Υπάρχει αυτή η φιλοδοξία που καθόλου δεν υποτιμώ. Υπάρχει και η φιλοδοξία που είχα νέος, να κάνω κάτι για το οποίο να είμαι περήφανος εγώ. Με το δικό μου γούστο.
Ποιο είναι το γούστο σου;
Πάντα ήταν ανάποδο από το γούστο του κόσμου. Από το σχολείο ακόμα. Πήγαινα αντίθετα στο ρεύμα.
Από αντίδραση;
Ναι. Δεν ήθελα να κάνω ό,τι έκαναν όλοι.
Κρύβει επαναστατικότητα αυτό;
Όχι. Είναι συμβατικό. Είναι μια μορφή φιλοδοξίας. Το να κάνω τον Χατζηδάκι μόδα.
Η ανάγκη κάποιων ανθρώπων είναι να είναι ευχάριστοι και συμπαθείς. Σε νοιάζει;
Όχι. Έχω ελευθερωθεί απ’ αυτό. Το κέρδισα στο θέατρο.
Έχεις φίλους;
Όχι. Έχω πολλούς ανθρώπους που αγαπώ, αλλά όχι φίλους.
Δε σου λείπει ένας «κολλητός»; Ένας άνθρωπος που θα μπει μπροστά για σένα, που θα σε πιστέψει;
Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Μάλλον έχω συνηθίσει να ζω έτσι.
Έχει ηδονή η μοναξιά;
Μεγάλη. Δεν το κάνω από επιλογή. Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που με ξέρουν, που αγαπώ, που με νιώθουν πολύ και καταλαβαινόμαστε.
Είναι αρκετό;
Ναι. Γιατί να είναι η καθημερινή τριβή ή η ψευδαίσθηση ότι έχω φίλους; Πιστεύω πολύ στη φαντασία, στη δύναμή της. Περισσότερο από την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα σπάνια θα σε αποζημιώσει.
Ο Ηρακλής θα μπορούσε να είναι φίλος σου;
Βέβαια.
Επειδή έχει αρετές;
Επειδή έχει ήθος. Έχει μια καθαρή, προσανατολισμένη δύναμη. Είναι γενναίος, τίμιος, καθαρός και υπερασπίζεται το καλό του άλλου.
Έχεις υπάρξει βίαιος;
Ναι. Αναγκαίο κακό. Έχω τη φήμη του ήρεμου. Ειδικά στη δουλειά, είναι παροιμιώδης η υπομονή και η αντοχή μου. Μέχρι ενός ορίου, όμως. Από εκεί και μετά, μπορώ να τα διαλύσω όλα.
T-shirt, σακάκι και τζιν, Jack & Jones.
Η επωνυμία τι είναι για σένα;
Μεγάλο πράγμα. «Η ζωή είναι δύσκολη έτσι κι αλλιώς. Και για τον διάσημο και για τον άσημο. Αν πρέπει να διαλέξω, προτιμώ τη δυσκολία του διάσημου», είχε πει ο Γούντυ Άλεν. Είναι ωραίο να διευκολύνεται η ζωή σου, στο ΙΚΑ ας πούμε.
Ένας ηθοποιός θεάτρου μπορεί να γίνει πλούσιος;
Όχι.
Σε νοιάζει αν θα γίνεις;
Όχι. Με νοιάζει να ζω τη ζωή μου.
Δυσκολεύτηκες ποτέ οικονομικά;
Συνέχεια. Και τώρα στενεμένος είμαι.
Φέτος πρωταγωνιστείς σε δύο παραστάσεις, «Ηρακλής, Οι 12 Άθλοι», στο «Πάνθεον», και «1984, του Τζορτζ Όργουελ, προσεχώς στο θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου». Στη συνέντευξη Τύπου της πρώτης ανέφερες ότι πρέπει ν’ αντιμετωπίζεις τα παιδιά ως κάτι ισότιμο. Έτσι αντιμετωπίζεις το γιο σου;
Ακριβώς έτσι.
Έχοντας, όμως, το σύνδρομο της κουκουβάγιας; Ότι το παιδί σου είναι το καλύτερο, το εξυπνότερο, το ομορφότερο;
Όχι, δεν το έχω. Είμαι ακριβοδίκαιος. Ειδικά στον έπαινο, είμαι πολύ προσεκτικός.
Κεντρική φωτο: T-shirt, Tezenis. Τζιν, Tommy Hilfiger. Παπούτσια, Migato.
Grooming: Πετρούλα Δουράμπεη
Επιμέλεια: Ρένα Επισκόπου
Ευχαριστούμε το θέατρο «Πάνθεον», Πειραιώς 166, Γκάζι, τηλ. 210 3471111, για την ευγενική φιλοξενία.
