Υποδέχεται τη νέα χρονιά μαζί με το Hello! και φωτογραφίζεται για πρώτη -και ίσως τελευταία- φορά με τις κόρες της, Αμαλία και Αλεξάνδρα, μιλώντας για την κατάκτηση της ευτυχίας.
Από τον Άρη Καβατζίκη
Διπλωμένοι πλάι στο τζάκι, συζητάμε για τις ανατροπές της ζωής, συμφωνώντας πως ευτυχία είναι η στιγμή, το τώρα, το εδώ. Η Τζένη είναι κορίτσι φιλοσοφημένο, που αρπάζεται, θαρρείς, από τις στιγμές, θέλοντας να τις ζήσει σε όλη τους την ένταση, παρά την ήσυχη εικόνα της. Αθόρυβη, αλλά με εκρήξεις κοριτσίστικου γέλιου, βυθίζεται σε σκέψεις και κουβέντες. Καλή φίλη, αν κρίνει κανείς από τις σφιχτές της αγκαλιές, αλλά και καλή μαμά, όπως εξομολογούνται η Αμαλία και η Αλεξάνδρα. «Θα του στοιχίσει του Μάξιμου που την επόμενη χρονιά θα φύγει από το σπίτι και η Αλεξάνδρα, τις αγαπάει πολύ τις αδελφές του», εξομολογείται η Τζένη. Η Αμαλία βρίσκεται ήδη στο 2ο έτος στις Πολιτικές Επιστήμες, στο πανεπιστήμιο του Berkeley, ενώ η Αλεξάνδρα στο τελευταίο έτος του IB και έχει ήδη γίνει δεκτή στο πανεπιστήμιο Georgetown, στην Ουάσινγκτον.
Τζένη, χαρακτηρίζεσαι συχνά ζεν προσωπικότητα. Πότε άρχισες να ψάχνεις τον εαυτό σου;
Το ότι χαρακτηρίζομαι, δε σημαίνει ότι είμαι. Θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ψύχραιμη και με τα χρόνια πιο εστιασμένη σ’ αυτά που με κάνουν ευτυχισμένη. Από 12 ετών, που μπήκα σε εσωτερικό αθλητικό σχολείο στη νότια Γαλλία –λόγω της ενασχόλησής μου με το τένις– είχα αυστηρό πρόγραμμα. Η μητέρα μου μου είχε δώσει την Καινή Διαθήκη. Τη διάβαζα κάθε βράδυ και θεωρώ πως με βοήθησε να βρίσκω το κέντρο μου και ν’ ασχολούμαι περισσότερο με τα ουσιώδη.
Και μοναχοκόρη και μοναξιά.
Μ’ αρέσει η μοναχικότητά μου. Μοναξιά δε νιώθω. Μ’ ευχαριστεί να διαβάζω, ν’ ακούω μουσική, να βλέπω ταινίες, ν’ ασχολούμαι με το σπίτι, να συγκεντρώνομαι και να «καθαρίζω», να μπαίνουν όλα σε σειρά. Έχω καλούς φίλους, αλλά και πολλούς γνωστούς, κι αν θέλω να είμαι με κόσμο, το κάνω, αλλά όταν ξέρω ότι θα περάσω καλά. Δε μ’ αρέσει να βρίσκομαι με ανθρώπους που οι συζητήσεις τους έχουν να κάνουν με τις ζωές των άλλων ή να είμαι σε μια παρέα μόνο επειδή δεν έχω κάτι να κάνω. Αν θέλω να βρεθώ με κόσμο, θα το κάνω επιλεκτικά.
Η ζωή σου, όμως, ήταν ανέκαθεν υπό το φως των προβολέων.
Γι’ αυτό και συνειδητά, όταν παντρεύτηκα τον Πέτρο, έφυγα απ’ όλα. Ήθελα ν’ αφιερωθώ στην οικογένεια και όχι να είμαστε και οι δύο «μπροστά».
Νιώθεις ακόμη αμηχανία όταν σε φωτογραφίζουν ή πρέπει να κάνεις δηλώσεις;
Νιώθω συστολή πάντα. Δεν το έχω ξεπεράσει. Όταν πρέπει να ποζάρω σε μια πρεμιέρα, λόγου χάρη, δεν το απολαμβάνω. Κάποιοι με λένε «σνομπ, παγωμένη». Όχι, είναι συστολή, παρόλο που πέρασαν 27 χρόνια από την πρώτη μου έκθεση. Προχτές βρέθηκα στο πάρτι μιας φίλης, με πολλούς γνωστούς μου, αλλά κάθισα σε μια γωνία. Ντρεπόμουν. Δεν πήγα να μιλήσω στον κόσμο. Κάθισα 20 λεπτά και έφυγα.
Και ο κόσμος που σου εκφράζει το θαυμασμό του;
Το βρίσκω πολύ γλυκό, μ’ αρέσει. Συγκινούμαι, γιατί είναι αληθινό και παίρνω δύναμη. Τον αυθεντικό άνθρωπο τον αντιλαμβάνεσαι, δεν έχει κάτι να κερδίσει από σένα.
Πολλοί ήταν οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια. Σωστά;
Είχα την τύχη να γνωρίσω αρκετούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους, αλλά και αρκετούς που δεν ήταν. Πολιτικούς, επιχειρηματίες, αθλητές, καλλιτέχνες. Όλοι και όλα με πήγαν παρακάτω, ακόμα κι αυτοί που με «ενοχλούσαν». Αλλά κι αυτοί που μας έκαναν κακό, μου έμαθαν κάτι. Μ’ αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους και να μη στέκομαι στην πρώτη ανάγνωση. Απ’ όσους μπήκαν στο σπίτι μας και τους έζησα, νιώθω πως βίωσα επτά ζωές κι αυτό είναι μια περιουσία.
Τι θαυμάζεις και προσέχεις σε κάποιον;
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που δεν υποτιμούν τους ικανότερους για να προβάλουν τη δική τους θέση και τα δικά τους ταλέντα, που δεν είναι χειριστικοί και δε ζηλεύουν, δεν κουτσομπολεύουν, δε μιλούν μόνο με τίτλους και είναι cool, που νώθουν σιγουριά γι’ αυτό που είναι και δεν αγωνιούν να «παρουσιαστούν».
Εν έτει 2017 είμαστε, τελικά, περισσότερο δυτικοί ή ανατολικοί;
Είμαστε διχασμένοι εδώ και εκατοντάδες χρόνια κι ακόμα προσπαθούμε να γίνουμε δυτικοί, παρ’ όλο που η Δύση καταρρέει. Η επιδίωξη να οικιοποιηθούμε στοιχεία της που δε βιώσαμε, καθώς δε μετείχαμε στην Αναγέννηση κι έχοντας χάσει τη χρυσή εποχή της Ευρώπης, είναι το κοινωνιολογικό αποτέλεσμα του διχασμού μας. Και ξεκινάει από την παιδεία και τον πολιτισμό μας, που δεν τον εξελίξαμε. Αρκούμαστε στην ιστορία μας, ενώ δε μετείχαμε στην ιστορικότητα εδώ και αιώνες. Απομακρυνθήκαμε από την παράδοση και την κοινωνική μας συνείδηση. Άλλοτε λειτουργούμε με το ανατολίτικο θυμικό και άλλοτε με το δυτικό φαίνεσθαι. Αυτό που μας σώζει είναι πως έχουμε την ενέργεια του «από μηχανής Θεού» στο DNA μας. Λίγο πριν πέσουμε στον γκρεμό, κάνουμε στροφή στον αέρα και ξαναπατάμε στη γη. Όμως, πιστεύω πολύ στη νέα γενιά. Είναι η πιο λαβωμένη και καλείται να δώσει μάχη, ώστε να βάλει τα πράγματα σε καλύτερες βάσεις.Υπάρχει ταλέντο και καλύτερη συνείδηση. Δυστυχώς, η δικιά μας γενιά, όπως οι προηγούμενες, παραδίδει καμένη γη.
Είμαστε ανεκτικοί ως Έλληνες;
Υπομονή και αντοχές έχουμε. Η σωστή κρίση μας λείπει.
Στα θετικά σου χρεώνεσαι ότι είσαι πολύ καλή μαμά. Τι κάνει μια καλή μάνα;
Δεν μπορώ να το πω εγώ αυτό. Μόνο τα παιδιά μου το ξέρουν. Αυτό που ένιωθα, έκανα. Πάντα τους έλεγα πόσο σπουδαία και σημαντικά είναι και ότι αξίζουν την αγάπη και την ευτυχία. Ότι στόχος είναι η ευτυχία, αλλά παρερμηνεύεται πολλές φορές με το μέσον. Δε σημαίνει ότι επειδή έχω λεφτά είμαι ευτυχισμένος. Θέλω να ξέρουν ότι η ευτυχία είναι ένας στόχος αυτούσιος και καθαρός. Ζούμε σε ανταγωνιστική εποχή. Δεν μπορεί η ευτυχία σου να τροφοδοτείται από τον ανταγωνισμό. Ευτυχία είναι μικρά και απλά πράγματα. Το ν’ αγαπάς το σπίτι σου, μια καλή ταινία, μια ωραία μουσική, ένα καλό βιβλίο, το πρώτο πάτημα στην άμμο τα καλοκαίρια, ο έρωτας, τα γέλια, η ευγένεια, η παιδικότητα και οι ακονισμένες αισθήσεις. Ζούμε σε μια ζούγκλα ανταγωνισμού, που δε χρειάζεται μόνο να σκεφτόμαστε και να πράττουμε, αλλά και ν’ αφηνόμαστε και να αισθανόμαστε τα μικρά όμορφα πράγματα που μας περιβάλλουν.
Πέρασες από φάση επιλόχειας κατάθλιψης;
Όχι, ευτυχώς δεν είχα ορμονικές διαταραχές. Μέχρι και την τελευταία στιγμή δούλευα. Απλά, ήμουν πιο ευσυγκίνητη εξαιτίας του «δώρου» που αξιώθηκα να ζήσω. Είναι πολύ ωραίο που χάνεις τη ατομική σημαντικότητά σου όταν γίνεσαι μάνα. Γίνεσαι καγκουρό. Δεν υπάρχει κάτι που να με κάνει πιο πλήρη απ’ ό,τι τα παιδιά μου. Ήθελα ανέκαθεν να κάνω τρία παιδιά, να έχω φασαρία στο σπίτι. Ίσως, επειδή ήμουν μοναχοπαίδι.
Όταν ήρθαν τα πρώτα φλερτ για την Αμαλία και την Αλεξάνδρα, ταρακουνήθηκες;
Το βρίσκω φυσιολογικό, τρυφερό και γλυκό. Ήθελα, όμως, να ξέρω πού βρίσκονται και νιώθω ευγνωμοσύνη που γεννήθηκαν στη εποχή των κινητών. Τους λέω: «Μήνυμα ότι έφτασες, μήνυμα με ποιον θα γυρίσεις. Κι όταν έρθεις σπίτι, έλα να μου δώσεις ένα φιλί, ό,τι ώρα κι αν είναι». Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχω υπάρξει αυστηρή και δεν έχω θέσει όρια. Τα όρια δημιουργούν ασφάλεια, αλλά σε λογικό πλαίσιο. Και να μιλάς ανοιχτά.
Στην ταινία «Τέλειοι Ξένοι» υπάρχει μια σκηνή, στην οποία ο Θοδωρής Αθερίδης εξηγεί στην έφηβη κόρη του ότι δεν πρέπει να πάει σπίτι του φίλου της επειδή εκείνος της το ζήτησε, αλλά μόνο εάν το θέλει η ίδια, γιατί θα θυμάται αυτήν τη στιγμή σε όλη της τη ζωή.
Βέβαια. Οι πρωτιές στη ζωή χρειάζεται να είναι τυλιγμένες με στοργή και αγάπη. Όταν κάνεις αυτό που γουστάρεις, σημαίνει ότι πάνω απ’ όλα σέβεσαι τον εαυτό σου.
Όταν ήρθε ο τυφώνας Πέτρος στη ζωή σου, πώς το διαχειρίστηκες;
Ήμουν πολύ ερωτευμένη. Είμαστε εντελώς αντίθετοι και γι’ αυτό υπήρξε ο μεγάλος έρωτας. Πράγματα που σκεφτόμουν και δεν μπορούσα να εκφράσω, τα έλεγε εκείνος. Εγκεφαλικά, με διέγειρε το ότι κάποιος είχε το σθένος να τεκμηριώσει την άποψή του χωρίς φόβο και πάθος. Είμαι ευγνώμων που έκανα παιδιά μέσα από έναν πολύ μεγάλο έρωτα. Με τον Πέτρο ήθελα να κάνω παιδιά. Ήθελα να κάνω ένα γιο που να του μοιάζει πολύ.
Μήπως σ’ άρεσαν τα δύσκολα; Ο Πέτρος δεν είναι εύκολος.
Το πρώτο που ερωτεύεσαι, είναι και το πρώτο που απωθείς. Οπότε, όταν μπαίνεις στη διαδικασία ν’ αλλάξεις τον άλλο, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Στόχος στην ένωση δύο ανθρώπων δεν είναι ν’ αλλάξεις τον άλλο, αλλά η πλήρης αποδοχή. Κι όταν δεν μπορείς, είναι πιο τίμιο ν’ αποχωρείς.
Θεωρείς ότι έχεις αλλάξει πολύ;
Θεωρώ ότι μεγάλωσα. Με τον Πέτρο εξελίχθηκα πολύ. Στόχος στη ζωή είναι να προχωράς και να μην επαναλαμβάνεσαι στις μανιέρες και τα λάθη σου. Κι αυτό συνεχίζεται μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου. Λίγο πριν τα κλείσω, θέλω να νιώθω γλύκα για όσα βίωσα.
Θα μπορούσατε να ξεκινήσετε από εκεί που σταματήσατε;
Υπάρχουν ζευγάρια που τους έχει ξανασυμβεί. Θα ήταν ανώριμο να πω «ναι» ή «όχι». Το ουσιαστικό είναι ότι ξέρω πως με αγαπάει και ξέρει ότι τον αγαπάω. Κοινός μας σκοπός είναι η αγάπη και το σωστό μεγάλωμα των παιδιών μας, κι αυτό δεν αλλάζει μ’ ένα χαρτί που λέγεται διαζύγιο.
Σ’ έχει ταλαιπωρήσει η εικόνα σου; Κυκλοφορείς άνετα με μαγιό;
Ξέρω ότι την ώρα που θα σηκωθώ, οι γυναίκες –όχι οι άντρες– θα κοιτάξουν αν έχω κυτταρίτιδα η πεσμένα οπίσθια. (γέλια) Από την άλλη, οι γυναίκες αντιλαμβανόμαστε την εικόνα μας χάριν των άλλων γυναικών και όχι για τους άντρες. Έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό. Ωστόσο, αυτό που μ’ έχει δυσκολέψει δεν είναι η παραλία, αλλά πως ως γυναίκα χρειάζομαι περισσότερες εργατοώρες για ν’ αποδείξω ότι κάνω καλά τη δουλειά μου.
Γυαλιά πρεσβυωπίας φοράς;
Τα λατρεύω! Πριν από δύο χρόνια μου έκαναν δώρο ένα σκελετό που μ’ άρεσε πολύ. Πήγα, λοιπόν, πριν φύγω για διακοπές κι έκανα μέτρηση. Μου λέει η κοπέλα: «Δεν έχετε». Το επόμενο καλοκαίρι ξαναπήγα. Μου λέει: «Έχετε 1,5 βαθμό». Αγκάλιασα και φίλησα την οπτικό, η οποία είχε μείνει. Τρελό!
Προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι δεν είσαι ελέφαντας;
Έχω εισπράξει πολλή αγάπη από τον κόσμο και είμαι ευγνώμων. Μ’ αρέσει που μου λένε πόσο τους αρέσει το www.jenny.gr και η εκπομπή που κάναμε. Η επικοινωνία είναι μέρος της δουλειάς μου και η αγάπη του κόσμου μου δίνει δύναμη να γίνομαι πιο δημιουργική.
Θεωρείς ότι αυτοπεριορίζεσαι στην προσωπική σου ζωή; Ότι λογοδοτείς στα παιδιά σου;
Πρώτα έχω να λογοδοτήσω στον εαυτό μου. Έχοντας τρία παιδιά χρειάζεται να σέβομαι τον εαυτό μου και κατ’ επέκταση εκείνα. Γι’ αυτό κρατάω όσο μπορώ την προσωπική μου ζωή μακριά από τα φώτα. Δεν υπάρχει λόγος να σέρνομαι δεξιά κι αριστερά περιφέροντας οποιαδήποτε σχέση. Δε μ’ απασχολεί το reality της προσωπικής ζωής για να πουλήσω κάτι. Επειδή το έχω υποστεί με το γάμο μου, θέλω πλέον, όσο μπορώ, ν’ απέχω απ’ αυτό το παιχνίδι.
Αν η Αμαλία ή η Αλεξάνδρα σε ρωτήσουν αν είσαι καλά με τον άνθρωπό σου, θα απαντήσεις;
Θα τους δώσω έναν τίτλο, χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες, αν και τα παιδιά αντιλαμβάνονται αν περνάς καλά ή όχι. Δεν μπορείς να τους κρύψεις τίποτα.
Το σενάριο γάμου υπάρχει;
Ανώριμο να πω «ναι» ή «όχι». Είμαι «σχεσάκιας» και μ’ αρέσει να μοιράζομαι και να προσφέρω. Είμαι πιστή, μ’ αρέσει η ειλικρίνεια, ο σεβασμός. Δεν έχω κάνει εναλλαγές συντρόφων ή έξαλλη ζωή. Μάλλον βαρετή είμαι. (γέλια) Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον. Έχω ανάγκη από αγκαλιά, επικοινωνία και τρυφερότητα, και πάντα μέσα από μια σχέση μαθαίνεις πράγματα για τον εαυτό σου.
Διαθέτεις και μια σκληρή πλευρά. Πότε ενεργοποιείται;
Σε ό,τι έχει να κάνει με την εστία μου, γίνομαι ύαινα. Και κορωνίδα της εστίας μου είναι τα παιδιά μου. Έξω επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας και, ναι, έγινα σκληρή για να προστατεύσω την εστία μου. Δεν έριξα ποτέ πρώτη λάδι στη φωτιά. Πες ό,τι θέλεις για μένα, αλλά μην πειράξεις τα παιδιά μου. Είναι ένστικτο επιβίωσης. Ευτυχώς ή δυστυχώς, μου συνέβησαν πολλά, ώστε ν’ αντιληφθώ τι υπήρχε γύρω μου, κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα.
Έμειναν αρκετοί;
Αυτοί που χρειάζονταν, γιατί υπήρξαν πολλοί αχρείαστοι που μπήκαν σπίτι μου με σκοπό να κάνουν τη δουλειά τους και μόνο.
Κάνεις προβολή του εαυτού στο μέλλον;
Βέβαια, δεν έπαψα ποτέ να ονειρεύομαι. Με βλέπω με πολλά εγγόνια, που αγαπάνε πολύ τη γιαγιά τους, η οποία μαγειρεύει ωραία και ασχολείται με την κηπουρική, και μ’ ένα σύντροφο με κοινά ενδιαφέροντα και κοινή αισθητική.
Το μεγαλύτερο καλό που έκανες στον εαυτό σου;
Ότι άρχισα να με αγαπάω και να με κατανοώ περισσότερο.
Και το μεγαλύτερο κακό;
Να πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω όλα. Είναι λυτρωτικό ν’ αναγνωρίζεις ότι είσαι αδύναμος κάποιες στιγμές.
Τι είναι αγάπη;
Να μπορείς ν’ αποδέχεσαι τον άλλο με ανιδιοτέλεια και μεγαλείο, χωρίς να νιώθεις ότι θυσιάζεσαι.
Κορίτσια, πώς είναι η Τζένη ως μαμά;
ΑΜΑΛΙΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: Είναι πολύ τρυφερή, αλλά ταυτόχρονα αυστηρή και ειλικρινής. Έχουμε την κλασική σχέση μητέρας-κόρης, που ενώ διαφωνούμε, δεν μπορούμε να μη μονιάσουμε την ίδια μέρα. Παρόλο που τώρα εγώ μένω μακριά, η σχέση μας παραμένει το ίδιο κοντινή, αν όχι πιο δυνατή.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: Η μαμά μου έχει μάθει να είμαι ο καλύτερός μου εαυτός και να μην τα παρατάω στα δύσκολα. Είναι ειλικρινής, ως μητέρα και φίλη, και με βοηθάει να εξελίσσομαι. Είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που θα μπορούσαν να μου δοθούν, γιατί σπάνια υπάρχουν μαμάδες που νοιάζονται με τέτοιο τρόπο για τα παιδιά τους. Είμαι πολύ τυχερή.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ: Βάσω Νακοπούλου
Χτένισμα: Στέφανος Βασιλάκης
