Το διαζύγιο των γονιών της, η απουσία του πατέρα της, η περιδιάβαση στο οικείο, η ψυχανάλυση, η μητρότητα που της άλλαξε τη ζωή. Όπως θα έλεγε και η Mae West, η μικρή Ερμίνα ήταν πολύ καλή. Αλλά η ώριμη είναι καλύτερη.
Του Πιερή Παναγή
Πρώτη φορά στη σκηνή
Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα. Στο μικρό υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης η μικρή Ερμίνα κάθεται στην πλατεία, παρακολουθώντας τις πρόβες του πατέρα της, Βαρνάβα Κυριαζή. Στη σκηνή εκτυλίσσεται το έργο «Τα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού» του Καμπανέλλη όπου σε ένα δραματικό κρεσέντο ο πρωταγωνιστής, παίρνει την καρέκλα και την πετά με δύναμη. Εκεί λοιπόν που κορυφώνεται το δράμα απ’ την πλατεία ακούγονται… γέλια. Η Ερμίνα γελά με εκείνο το χαρακτηριστικό, γαργαριστό γέλιο της. Ο Βαρνάβας στη σκηνή, αλλάζει 8 χρώματα και πάει να απολογηθεί στο δάσκαλο. Γυρνά όμως ο Κουν και λέει «Για να γελάει το παιδί, πάει να πει πως όντως είναι γελοίο». Σηκώνεται λοιπόν και αλλάζει άρδην όλη τη σκηνή! «Οι γονείς μου έφυγαν για Πειραιά με το τελευταίο ναυλωμένο καράβι προσφύγων το ’74. Ήμουν 20 ημερών τότε. Σπούδαζαν και οι δυο, η μητέρα μου, Μάρα Σαββίδου, Ιστορικός-Αρχαιολόγος, όπως και ο Βαρνάβας ο οποίος τα παράτησε στο τρίτο έτος, έδωσε στο Εθνικό, πέρασε αλλά δεν του άρεσε και έτσι πήγε στο Θέατρο Τέχνης. Επειδή λεφτά για νταντάδες δεν υπήρχαν, ο Βαρνάβας με έπαιρνε μαζί του στις πρόβες».
Όχι πολύ καιρό αργότερα, το 1984, όταν επέστρεψαν πια οικογενειακώς στην Κύπρο, η 10χρονη Ερμίνα συμμετείχε στις «Ικέτιδες» που ανέβαζε για τρίτη φορά ο ΘΟΚ σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους στο Λυκαβηττό. Μετά απ’ αυτό η παράσταση ταξίδεψε στο Λένινγκραντ όπου έμειναν για 15 μέρες. «Παρόλα αυτά άργησα να καταλήξω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ήμουν στο Πρακτικό και θα ακολουθούσα Αρχιτεκτονική, παράλληλα μου άρεσε η Αργυροχοΐα, ήθελα να γίνω χορεύτρια και άλλα πολλά. Στην Τρίτη λυκείου αποφάσισα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός». Μόλις το ακούει ο Βαρνάβας Κυριαζής της λέει -επί λέξει- ότι θα της κόψει τα πόδια. «Δεν ήθελε να κάνω αυτή τη δουλειά γιατί ήξερε ότι είναι σκληρό επάγγελμα, με συνεχή αγώνα που δεν σου παρέχει τα απαραίτητα. Απ’ την άλλη, εμένα μου είχε μπει το σκουληκάκι, επομένως ό,τι και να έλεγε θα ακολουθούσα αυτό το δρόμο». Βλέποντάς την αποφασισμένη, της λέει ότι θα περάσει πρώτα απ’ το δικό του κόσκινο και αν αποφασίσει ότι κάνει τότε θα προχωρούσε. «Για κάποιο λόγο ένιωθα ασφαλής, ήξερα ότι μπορούσα. Με πέρασε από χίλια κόσκινα, έκανε πέντε μέρες να απαντήσει και μετά μου είπε να προχωρήσω». Έτσι κατέληξε για σπουδές στο Εθνικό. «Πάντα ήμουν το παιδί του ηθοποιού και έπρεπε να αποδείξω πράγματα. Τώρα πια έχω απαλλαχτεί απ’ αυτό». Απαλλάσσεται όμως πραγματικά κανείς; «Ναι, με πολλή δουλειά. Με τα χρόνια οφείλεις να κάνεις αφαίρεση, να πετάς τα περιττά. Επειδή η Κύπρος είναι ένας μικρός τόπος πόση ταλαιπωρία να φάω στη μάπα επειδή είμαι η κόρη του Κυριαζή; Ακόμα και τότε με την πρόσληψή μου στο ΘΟΚ γράφτηκαν διάφορα τέρατα: ότι μπήκα στο ΘΟΚ επειδή ο Βαρνάβας ήταν πρόεδρος, ότι ήμουν το κοριτσάκι του ενώ ήμουν 30 χρόνων με σταδιοδρομία στην Αθήνα. Άσε που τότε εμένα με έφερε ο Άντης Παρτζίλης, καιρό πριν ο Βαρνάβας γίνει πρόεδρος».
Ο χωρισμός και τα οικεία
«Οι γονείς μου χώρισαν ενόσω ήταν στην Αθήνα, στα 7 μου. Επιστρέφοντας στην Κύπρο έμεινα με τη μαμά στη Λεμεσό ενώ ο Βαρνάβας στη Λευκωσία. Μέχρι το ’81, ήρθε και η Αννίτα Σαντοριναίου, η δεύτερη σύζυγος του πατέρα μου, στην Κύπρο. Τον χωρισμό των γονιών μου τον δέκτηκα καλά. Φαίνεται είμαι γεννημένη καλόβολη… Δεν ήταν ούτε τραυματικός ούτε δύσκολος». Της λέω ότι δυσκολεύομαι να το πιστέψω. «Να το πιστέψεις. Δυσκολεύτηκα περισσότερο στο δεύτερο χωρισμό του Βαρνάβα γιατί για πολλά χρόνια η Αννίτα ήταν ο συνδετικός μου κρίκος μαζί του. Είχα μια δυνατή σχέση μαζί της και όταν χώρισαν έπαθα σοκ». Αναρωτιέμαι γιατί υπήρχε απόσταση με τον πατέρα της; «Ο Βαρνάβας δεν ήταν ένας συναισθηματικός ή δοτικός άνθρωπος. Δεν ένιωθα την πατρική φιγούρα. Με τους γονείς μας έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε πολλά κοινά. Υπήρχε μια απόσταση που αυτή, εξαιτίας της Αννίτας, ήταν λιγότερη».
Αναρωτιέμαι αν τα δυο διαζύγια του πατέρα της επηρέασαν το πώς φτιάχνει η ίδια τις σχέσεις της. «Το απολύτως φυσιολογικό, δυστυχώς για εμάς, είναι να ακολουθούμε μονοπάτια οικεία, επαναλαμβάνοντας τις ιστορίες. Όταν την επανέλαβα και χώρισα θέλησα να το ψάξω… Ουσιαστικά, παντρεύτηκα έναν άντρα που ήταν μια πρόσμιξη του πατρός μου και του πατριού μου και όταν το συνειδητοποίησα είπα ότι κάτι πάει λάθος. Έτσι αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω κάτι ούτως ώστε να μην επανέλθω με άλλο πρόσωπο στο οικείο. Είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους να αποφύγουν το γνώριμο… Ξεκίνησε λοιπόν ένα ταξίδι αυτογνωσίας πέντε χρόνων μέσω ψυχοθεραπείας. Νιώθω πολύ τυχερή που το έκανα γιατί συνειδητοποιώ πως με τα χρόνια γίνομαι καλύτερη».
Περί έρωτος
«Σε ένα ταξίδι στην Αθήνα γνώρισα τον Νίκο. Παντρευτήκαμε το ’99 ενώ ήμουν ήδη έγκυος την Υακίνθη και χωρίσαμε ύστερα από τρία χρόνια». Παραδέχεται πως ήταν δύσκολο το διαζύγιο. «Εμένα μου είχε τελειώσει, ο Νίκος δεν ήθελε να το συνειδητοποιήσει και να το δεχτεί. Ήταν 13 χρόνια μεγαλύτερος και δυσκολευτήκαμε». Η μητρότητα και ο ερχομός του παιδιού τους όμως την επαναπροσδιορίζουν. «Ένας απ’ τους λόγους που είπα ότι θέλω να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου είναι για να μην επαναληφθούν λάθη στο μεγάλωμα της Υακίνθης. Αισθάνομαι ότι οφείλουμε στους εαυτούς μας να γινόμαστε καλύτεροι καθώς αλλάζουν οι γενιές. Σήμερα έχουμε μια καλοδουλεμένη σχέση με επικοινωνία, αγάπη, κατανόηση, αφοσίωση. Είναι θέμα προτεραιότητας. Και για μένα ήταν προτεραιότητα το παιδί μου».
Αφού χωρίζει, συνεχίζει να μένει Αθήνα. «Ζούσα στο κέντρο και καθώς η Υακίνθη μεγάλωνε δυσκόλευαν τα πράγματα. Για να πάει σε ένα πρότυπο, καλό σχολείο έπρεπε να κάνω 3 στάσεις καθημερινά από την πλατεία Βικτωρίας όπου ζούσαμε. Άρχισαν τα πράγματα να στενεύουν. Εν τω μεταξύ είχα γνωρίσει τον Λάμπρο, το δεύτερό μου σύζυγο. Εκείνο που ερωτεύτηκα σε αυτόν είναι η καθαρότητα και η ειλικρίνειά του, πρώτα προς τον εαυτό του και μετά προς τους άλλους. Είμαστε μαζί 11 χρόνια. Οι σχέσεις πρέπει να δουλεύονται καθώς περνά ο καιρός και αυτό κάνουμε». Σε ένα ταξίδι τους στην Κύπρο, μια δεκαετία πριν, τη ρώτησε αν θέλει να μετακομίσουν. Κάποιες μέρες αργότερα έβαζαν την κοινή τους ζωή σε κούτες και τσάντες. «Πάντα μου λείπει η Αθήνα. Νιώθω περισσότερο ο εαυτός μου όταν είμαι εκεί. Είναι η ελευθερία, η ταχύτητα της μεγαλούπολης, τα βιβλιοπωλεία, τα θέατρα και όλες οι εκπλήξεις μιας πόλης που βρίσκεται σε εγρήγορση».
Σήμερα, η κόρη της μεγάλωσε, «επέστρεψε» στην Αθήνα μέσω της σειράς που συμμετέχει, αφού τα «Δίδυμα Φεγγάρια» καθηλώνουν το κοινό και στην Ελλάδα, ενώ έχει αφήσει πίσω της όσα κουβαλούσε ή όσα την πλήγωναν. «Νιώθω ευγνώμων. Ένα απ’ τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα είναι πως όσο πιο πολλή δουλειά έκανες τα προηγούμενα χρόνια με τον εαυτό σου τόσο καλύτερα χειρίζεσαι ό,τι προκύπτει στη ζωή σου». Έτσι κι αυτή.
» Η Ερμίνα πρωταγωνιστεί στη σειρά του ΑΝΤ1 «Δίδυμα Φεγγάρια».
Styling: Shona Muir
