Οι δύο πρωταγωνιστές του αριστουργηματικού θεατρικού έργου του Tennessee Williams, «Γλυκό πουλί της Νιότης», που παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα, εξηγούν στο Omikron πως το να αγαπάς και να αγαπιέσαι δεν μετριέται με την ηλικία, αλλά με την καρδιά και το πάθος.
Από τον Πάνο Γιαννακόπουλο
Η Κάτια -που γνωρίζω αρκετά χρόνια- δεν είναι προσπελάσιμη. Γίνεται μόνο εκεί που αισθάνεται ασφάλεια. Δύσκολα στριμώχνεται. Πιο εύκολα μπορεί να σε στριμώξει με τις αφοπλιστικές απαντήσεις της και με τις αλήθειες που δεν διστάζει να κρύψει. Αυτό είναι φαινομενικά και το μόνο κοινό της με τον νεαρό συμπρωταγωνιστή της, Γιάννη Ποιμενίδη. Ή μήπως όχι;
Πόσο «κόντρα ρόλος» είναι ο ρόλος σου στο «Γλυκό Πουλί της Νιότης», Κάτια;
Κ.Δ: Καθόλου κόντρα. Καθυστέρησα πολύ να το κάνω γιατί δεν δείχνω ποτέ την ηλικία που θα έπρεπε να έχει αυτή η γυναίκα σε σχέση με τον ζιγκολό της.
Γ.Π: Το δικό μου κοινό σημείο με τον ήρωα είναι η αγάπη. Κάποια στιγμή λέει «εγώ είμαι εδώ για να υπερασπιστώ την αγάπη». Αυτό είναι ένα πολύ δικό μου στοιχείο. Αν κάτσεις και το σκεφτείς, αυτομάτως θα πάψουν να φαίνονται όλα μάταια. Χωρίς αγάπη τα πάντα είναι ρευστά.
Αλήθεια, Κάτια, πώς κρατιέσαι τόσο νέα;
Κ.Δ: Έχω πολύ νεανική ενέργεια μέσα μου. Ενώ είμαι πολύ παραπάνω από την ηλικία της Ντελ Λάγκο, δεν φαινόμουν σαν κι εκείνη. Δεν παίζει κανέναν ρόλο πώς φαίνομαι ή πόσο είμαι. Η ηρωίδα πιστεύει ότι τα πάντα έχουν να κάνουν γύρω από την ομορφιά και από τη ρυτίδα… Καταλαβαίνω την ιδιοσυγκρασία της. Εγώ δεν πίστεψα ποτέ, όμως, ότι η καριέρα μου τελειώνει, όπως συμβαίνει με την ηρωίδα, γιατί δεν είχα ποτέ εναποθέσει τα πάντα σ’ αυτή.
Σακάκι, μπλούζα Replay
Φαίνεσαι, όμως, «στυγνή» καριερίστα…
Κ.Δ: Ο στόχος της ζωής μου ήταν οι αγάπες μου. Έτυχε ο άνθρωπος της ζωής μου και το θέατρο να ήταν ένα. Αν μου έλεγε ο Μάριος (σ.σ ο σύντροφος της ζωής της, Μάριος Πλωρίτης) να πάμε να ζήσουμε στα Φιορδ, θα πήγαινα ασυζητητί.
Η ηρωίδα με την πρώτη ρυτίδα πήγε στο θάνατο. Εσύ πότε το ένιωσες;
Κ.Δ: Όταν έχασα τους ανθρώπους μου.
Ποια είναι η μεγαλύτερή σου νίκη;
Κ.Δ: Ότι είμαι πλήρης. Δεν έχω απωθημένα. Δεν αισθάνομαι μισή. Έχω δουλέψει πολύ με την ψυχή μου και με την αυτογνωσία μου.
Είσαι ισχυρή;
K.Δ: Ναι. Γι’ αυτό επιβίωσα. Ήμουν δυνατή. Αυτόνομη. Δεν εξαρτώμαι. Ξαναγεννιέμαι από τις στάχτες μου. Στηρίζομαι μόνο στη δουλειά μου, στις γνώσεις μου και στο χαρακτήρα μου.
Η ομορφιά σου τι ρόλο έπαιξε στην καριέρα σου;
K.Δ: Είχα αυτή την τύχη. Όμως δεν υπήρχε περίπτωση αν είχα ταλέντο να μην τα κατάφερνα. Δεν πιστεύω στο παραγνωρισμένο ταλέντο. Υπάρχουν άνθρωποι που ζωγραφίζουν με το στόμα, που παίζουν πιάνο χωρίς δάχτυλα, που περπατούν με τους αγκώνες. Όταν θέλει κανείς, τα καταφέρνει.
Γιάννη, είσαι αντικειμενικά ωραίος. Έχει γίνει η εικόνα σου το βάσανό σου;
Γ.Π: Όχι. Ούτε βάσανο, ούτε δαίμονας. Δεν το αντιμετώπισα ποτέ έτσι. Δεν έβαλα τον εαυτό μου σε καλούπια. Όλοι μας είμαστε κύριοι των εαυτών μας. Διαχειριζόμαστε τα μέσα μας και βγάζουμε προς τα έξω αυτά που εμείς θέλουμε.
Κάτια, ποιοι ήταν οι άνθρωποι της ζωής σου εκτός από τον Μάριο;
Κ.Δ: Οι δάσκαλοί μου και οι φίλοι μου. Έχω σύνδρομο μαθήτριας. Ο θαυμασμός παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου. Όταν θαυμάσω αγαπώ.
Όταν αγαπάς δίνεσαι και παραδίνεσαι;
Κ.Δ: Άνευ όρων.
Είναι ταμπού το να ερωτευτεί ένας νέος μία γυναίκα κατά πολύ μεγαλύτερή του, όπως συμβαίνει στο έργο;
Κ.Δ: Καθόλου. Η μόνη έγνοια που θα είχα, θα ήταν ότι δεν θα μπορούσε αυτή η σχέση να κρατήσει για πάντα. Είμαι άνθρωπος του «πάντα». Δεν θα μπορούσα, λοιπόν, να κάνω δεσμό με έναν τόσο νέο άντρα, σκεπτόμενη ότι μετά από κάποια χρόνια θα πρέπει να βρει μία νεότερη γυναίκα για να κάνει τη ζωή του καλύτερη.
Γ.Π: Δεν πιστεύω στο «για πάντα» με αυτή την έννοια. Για μένα το «για πάντα» κρύβεται στο τώρα. Το «για πάντα» είναι στη γη, στη στιγμή.
Κρύβει ενοχή μία τέτοια σχέση;
Κ.Δ: Όχι. Η αγάπη δεν κρύβει ενοχή ούτε προς το φύλο, ούτε προς τις ηλικίες, ούτε προς τίποτα. Δεν με σοκάρει η αμφιφυλία που υπάρχει στις μέρες μας. Δεν με σοκάρει η αγάπη, αλλά το συμφέρον.
Γ.Π: Κανένας έρωτας δεν είναι ένοχος. Στον έρωτα τουλάχιστον, νομίζω έχουμε αφήσει στην άκρη όσες προκαταλήψεις είχαμε.
Αν δείτε ένα αγόρι γύρω στα 30 να φιλιέται στο δρόμο με μία γυναίκα κοντά στα 70 δεν θα σας κάνει εντύπωση;
Γ.Π: Αν τους δω να είναι ερωτευμένοι, θα τρελαθώ από τη χαρά μου. Τι πιο υπέροχο να βλέπεις ότι ο έρωτας δεν υπολογίζει τίποτα;
Κ.Δ: Θα μου έκανε εντύπωση μόνο αν αυτός ο κάποιος πήγαινε με το ζόρι για να κερδίσει κάτι. Αυτό με απωθεί. Η αγάπη αγιάζει τα πάντα. Είναι το μεγαλύτερο ευαγγέλιο.
Το μόνο που με σοκάρει είναι η απίστευτη έλλειψη φραγμού, η παιδοφιλία, τα ναρκωτικά, η βία, ο ρατσισμός.
Κάτια, έχοντας το σύνδρομο του δασκάλου, θα μπορούσες να ερωτευτείς κάποιον νέο κάτω των τριάντα;
Κ.Δ: Δεν αποκλείω τίποτα. Δεν ξέρω πώς θα αισθανόμουν. Σχέσεις είχα με συνομήλικους. Αλλά δεν ήταν οι σχέσεις της ζωής μου.
Εσύ, Γιάννη, θα μπορούσες να ερωτευτείς μία γυναίκα κατά πολύ μεγαλύτερή σου;
Γ.Π: Γοητεύομαι από την προσωπικότητα. Όχι από ηλικίες και εξωτερικά χαρακτηριστικά.
Κάτια, είσαι ανοιχτή στο να ερωτευτείς; Ή τελείωσαν, μετά τον Πλωρίτη, για σένα τα πάντα…
Κ.Δ: Δεν είμαι αφοριστική. Αν με συνέπαιρνε κάτι, θα ήμουν τρελή να μην το ακολουθούσα. Μακάρι να βρεθεί μια σχέση η οποία να μπορεί να με καλύψει. Είμαι πολύ απαιτητική στην αγάπη. Επειδή δίνω πολλά, θέλω εξίσου πολλά.
Οι ήρωες του έργου κυριεύονται από τους φόβους τους. Εσείς;
Κ.Δ: Είχα. Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι να μου φύγουν οι άνθρωποί μου. Τώρα πια δεν έχω κανέναν.
Γ.Π: Εμένα η έκθεση ήταν ένας από τους μεγάλους μου φόβους. Από τη στιγμή που το ξεπέρασα, άρχισα να χαίρομαι πραγματικά.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου ταλέντο, Κάτια;
Κ.Δ: Το να ξέρω να αγαπώ!
Και ποιος ο «παράδεισός» σας;
Κ.Δ: Οι αγκαλιές που έχω από τους φίλους μου, τα ταξίδια μου, η δουλειά μου, η παρέα μου το βράδυ που θα γελάσουμε με ένα ποτήρι κρασί, μία μέρα στην Πλάκα.
Γ.Π: Ο δικός μου παράδεισος είναι κοντά στο χριστιανικό παράδεισο. Κοντά στη φύση. Έχει ηρεμία ο παράδεισός μου, την απόλυτη αρμονία.
Ο ιδανικός κόσμος είναι ο πραγματικός ή ο ονειρικός, Γιάννη;
Γ.Π: Ο ονειρικός κόσμος είναι ιδανικός. Απλώς πρέπει να μη χάνεις την επαφή με την πραγματικότητα. Είναι ωραίο να είσαι «εδώ» και να κάνεις κάπου κάπου τα «ταξιδάκια» σου.
Τα πάθη σας ποια είναι;
Κ.Δ: Ούτε κάπνιζα και ούτε έπινα ποτέ. Παραήμουν αθλητής της υγείας. Πάθος μου ήταν το θέατρο. Πάθος μου είναι τα ταξίδια που δεν πρόλαβα να κάνω. Πάθος μου είναι να αγαπώ και να με αγαπούν.
Γ.Π: Έχω πάθη που με κρατούν ζωντανό. Κάθε φορά που έβλεπα ότι τα πάθη μου βαδίζουν προς την αρρώστια ή την εμμονή, εκεί έβαζα τα φρένα μου και έπαιρνα τις αποστάσεις μου.
Έχεις ζήσει περισσότερο στο φως ή στο σκοτάδι, Κάτια;
Κ.Δ: Mου αρέσει το φως. Σιχαίνομαι το σκοτάδι. Κόντεψα να γείρω προς το σκοτάδι όταν έπαθα μια μικρή κατάθλιψη.
Κατάθλιψη γιατί;
Κ.Δ: Γιατί έφυγαν οι άνθρωποί μου.
Βοήθησε το θέατρο στο να βγεις από αυτό το λούκι;
Κ.Δ: Ούτε να πατήσω δεν ήθελα. Δεν είχα κανένα ενδιαφέρον. Ήμουν στο μηδέν. Εκεί κατάλαβα ότι πρέπει να βοηθηθώ και βοηθήθηκα. Είναι απλά τα πράγματα. Έλλειψη σεροτονίνης. Καθαρά τεχνικό.
Ο ήρωάς σου έχει τάσεις προς την αυτοκαταστροφή, Γιάννη. Εσύ;
Γ.Π: Έχω κι εγω τις ροπές μου προς την καταστροφή. Τα τσιμπηματάκια μου. Μικρότερος τα είχα περισσότερο. Πλέον έχω συμφιλιωθεί. Ξέρω ότι αυτός είναι ο δρόμος και πρέπει να τον ακολουθήσω.
» Η παράσταση «Το Γλυκό Πουλί της Νιότης», παρουσιάζεται στο «Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη», σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη και διασκευή-σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη (Αγίου Μελετίου 61 Α, Στοά Μπρόντγουεϊ Πατησίων, Αθήνα, τηλ. κρατήσεων: 0030-2108640414).
