Ώριμη, συνειδητοποιημένη και με πολύ φόρα, ξανασυστήνεται στο κοινό μετά από τρίχρονη απουσία και ξεκαθαρίζει ότι δεν ζει μόνιμα στην Αυστραλία, αλλά διαρκώς επιστρέφει στην πατρίδα.
Από τον Ανδρέα Δερμιτζάκη
Πριν από τρία χρόνια η Κέλλυ Κελεκίδου και ο σύζυγός της, Νίκος Κουρκούλης, αξιοποιώντας μια ευκαιρία που τους δόθηκε, μετανάστευσαν στη μακρινή Αυστραλία. Εν γνώσει της, μας λέει η τραγουδίστρια, ότι θα άφηνε πίσω την καριέρα της, επιλογή αδιαμφισβήτηση για εκείνη, αφού δηλώνει παραδοσιακή μητέρα και ήθελε να βρίσκεται δίπλα στα παιδιά της στα πρώτα χρόνια της ζωή τους. Όσο για την καριέρα της, τη συντήρησε στο εξωτερικό με συναυλίες, αλλά και στην Ελλάδα με περιοδικές εμφανίσεις, μέχρι που ήρθε η στιγμή να ξανασυστηθεί στο κοινό της με νέα τραγούδια και την υπόσχεση ότι πλέον θα βρίσκεται περισσότερο καιρό κοντά μας!
Η αλήθεια είναι ότι μ’ εσένα δεν ξέρω από που ν’ αρχίσω. Καταρχήν, που βρίσκεσαι; Στην Ελλάδα ή στην Αυστραλία;
Και στην Ελλάδα και στην Αυστραλία. Η αρχή έγινε πριν από τρία χρόνια, όταν φύγαμε. Όμως, δε μεταναστεύσαμε μόνιμα, όπως πιστεύουν πολλοί. Πριν από την κρίση ο Νίκος αναζητούσε χώρους όπου θα μπορούσε να εμφανίζεται, είτε στη Σουηδία είτε στη Γερμανία. Πήγαμε, λοιπόν, για συναυλίες στην Αυστραλία, όπου βρισκόταν ο κουμπάρος και κάποιοι φίλοι μας, οπότε στην ουσία είχαμε μια οικογένεια. Σ’ ένα ξένο μέρος είναι σημαντικό να έχεις δικούς σου ανθρώπους, γιατί μόνος δεν πηγαίνεις πουθενά. Έτσι, σκεφτήκαμε πως τα παιδιά μας είναι πολύ μικρά και ότι πρέπει ν’ ανοίξουμε τους ορίζοντές μας. Ήταν μια κίνηση που τη σκεφτόμασταν χρόνια και την τολμήσαμε τη συγκεκριμένη στιγμή, γιατί εγώ δε θα μπορούσα, έτσι κι αλλιώς, να δουλέψω, αφού η κόρη μου τώρα έγινε δύο χρονών. Είμαι παραδοσιακή μητέρα. Πράγμα που σημαίνει πως θα έλειπα από τα μουσικά δρώμενα για δύο χρόνια όπως και να είχε.
Είστε ένα ζευγάρι με επιτυχίες, εμφανίσεις, δισκογραφία. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η απόφαση να μεταναστεύσετε, έστω και για λίγο, έχει να κάνει με το ότι θέλατε να προλάβετε την κρίση, ώστε να κοιτάξετε το μέλλον το δικό σας και των παιδιών σας;
Ήταν κι αυτός ένας παράγοντας, αλλά δεν επικεντρωθήκαμε σ’ αυτό. Θεωρώ πως είμαστε πολίτες του κόσμου και είναι καλό να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά. Αν τα παιδιά μας ήταν σε μεγαλύτερη ηλικία, δε θα την είχα πάρει τόσο εύκολα αυτή την απόφαση. Το κάναμε γιατί και οι δύο θεωρήσαμε ότι μπορούμε να δώσουμε κάτι παραπάνω στα παιδιά μας.
Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που περιμένατε; Τα είχατε όλα ονειρικά πλασμένα στο μυαλό σας ή τα βρήκατε διαφορετικά;
Θεωρώ πως κάθε ταξίδι το μόνο που έχει να σου προσφέρει είναι εμπειρίες. Αν κοιτάξω αυτά τα τρία χρόνια, πώς ήμουν και πώς περνάμε στην Αυστραλία, μπορώ να πω ότι σίγουρα η Αυστραλία δεν είναι Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ευλογημένη χώρα. Με τον ήλιο, το φως, τον πολιτισμό της, τα ωραία φαγητά, την οικογένεια, τους φίλους μας. Από εκεί και πέρα, για μένα ήταν ένα ταξίδι που μου έδωσε περισσότερη ωριμότητα, την ευκαιρία να δω στον εαυτό μου πράγματα που μέσα σ’ αυτήν τη «θαλασσοταραχή» ίσως και να μην τα έβλεπα. Οπότε, γνώρισα καλύτερα την Κέλλυ και πέρασα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου. Αυτό με έκανε να πάω ένα βήμα πίσω επαγγελματικά, αλλά και να επιστρέψω με μεγαλύτερη φόρα. Θεωρώ πως αυτήν τη στιγμή είμαι στην πιο όμορφη και δημιουργική φάση, γιατί πάνω απ’ όλα είμαι ξεκούραστη και, το βασικότερο, έχω γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό μου.
Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίσατε στην Αυστραλία ποιο ήταν;
Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι δεν έχεις δίπλα σου την οικογένειά σου, που σου προσφέρει ένα είδος ασφάλειας. Για μένα αυτό είναι βασικό. Στην Ελλάδα έχω τους φίλους μου κι έναν κύκλο που έχω φτιάξει εδώ και χρόνια. Οπότε, έπρεπε να μπούμε στη διαδικασία να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους, νέα πράγματα, και κάποιες στιγμές πιέστηκα. Γιατί όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι πιο δύσκολος. Από εκεί και πέρα, όταν τα πράγματα τα βλέπεις θετικά, σου έρχονται και θετικά
Ειδικά όταν πας σ’ ένα μέρος με τελείως διαφορετική νοοτροπία, έτσι δεν είναι;
Σαφέστατα. Βέβαια, ήταν σημαντικό το ότι είχαμε τους κουμπάρους μας, οι οποίοι μας αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Έτσι, απέκτησα μια οικογένεια στο εξωτερικό, αλλά και φίλους.
Υπήρξαν φορές που έφτασες στα όριά σου;
Υπήρξαν τέτοιες στιγμές, που ίσως κι εδώ να τις είχα νιώσει, αλλά προσπαθώ να κρατάω τα καλά. Σίγουρα κάποιες στιγμές πιέστηκα και αισθάνθηκα μόνη, γιατί μπορεί στο μυαλό μου να τα είχα διαφορετικά. Αλλά μέσα απ’ αυτή την κατάσταση κατάλαβα ποιοι είναι πραγματικά δίπλα μου και τα είδα όλα με πιο ξεκάθαρη ματιά. Οπότε, αυτό που λες δυσκολία ήταν και κάτι που με διευκόλυνε να ξεχωρίσω τους ανθρώπους.
Ποια είναι τα υπέρ και τα κατά μιας ξένης χώρας;
Τα υπέρ είναι πως η ξένη χώρα, όπως κι αν λέγεται, Αυστραλία, Σουηδία ή Αμερική, σου παρέχει μια πολύ μεγάλη ασφάλεια. Τόσο στην υγεία όσο και στην καθημερινότητα. Από την άλλη, δεν έχουν το δικό μας ταμπεραμέντο. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι έρχονται στην Ελλάδα ερωτεύονται τους ανθρώπους, το πώς κινούμαστε, πώς συμπεριφερόμαστε. Εκεί τα πράγματα είναι πιο τυπικά.
Μήπως, τελικά, αυτή η μοναδικότητα που λες πως έχουμε ως λαός δε μας έχει αφήσει να πάμε μπροστά;
Αυτό ο καθένας μπορεί να το δει από τη δική του οπτική γωνία. Οι Έλληνες έχουμε φιλότιμο και επίσης είμαστε πάρα πολύ εργατικοί. Από εκεί και πέρα, υπάρχει μια πολύ βαθιά ρίζα, η οποία έχει να κάνει με το πολιτικό μας σύστημα. Δεν μπορείς να βλέπεις τόσα κράτη να προχωράνε κι εμείς να μένουμε πίσω. Οπότε, δε φταίμε μόνο εμείς, ο λαός, αλλά και αυτοί που κυβερνάνε τη χώρα.
Ναι, αλλά εμείς τους ψηφίζουμε για να κυβερνήσουν.
Μπορεί να επιλέγουμε ποιος θα βγει, και σ’ αυτό έχουμε την ευθύνη, αλλά παίρνονται κάποιες αποφάσεις από άτομα που δεν έχουν σχέση μ’ εμάς.
Τα τελευταία χρόνια έχεις αφοσιωθεί στα παιδιά σου. Σε προβλημάτισε το ότι μπορεί να μείνεις πίσω στη δουλειά σου ή ακόμα και να ξεχαστείς από τους θαυμαστές σου;
Είμαι πολύ χαρούμενη που έχω αφοσιωθεί στα παιδιά μου. Ούσα καλλιτέχνης, τέτοιες σκέψεις περνάνε από το μυαλό σου. Όμως, ο σημαντικότερος ρόλος, αυτός που σου δίνει την κινητήρια δύναμη, ο ρόλος του γονιού, είναι να μπορέσεις να μεγαλώσεις τα παιδιά σου όσο καλύτερα γίνεται. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι τα παιδιά μου θα τα μεγάλωνε ένας ξένος άνθρωπος. Είμαι παραδοσιακή και θέλω τουλάχιστον τα πρώτα πέντε-έξι χρόνια της ζωής τους να είμαι κοντά τους. Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι κάποιες φορές θα ήθελα να είμαι πιο τυπική μ’ αυτούς που πραγματικά με αγαπάνε και με ακολουθούν όπου κι αν πάω.
Πήρες μια απόφαση και κάθε απόφαση έχει ένα τίμημα. Άξιζε τον κόπο;
Άξιζε, γιατί μου έδωσε περισσότερη τροφή. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχω σταματήσει να ψάχνω ωραία τραγούδια και να βρίκομαι στο στούντιο ή να κάνω συναυλίες σε διάφορα μέρη της Αυστραλίας. Αυτό μου πρόσφερε ισσοροπία. Το ότι δεν εμφανιζόμουν για δύο χρόνια στην Ελλάδα, έχει να κάνει με το μεγάλωμα των παιδιών μου.
Με τον Νίκο Κουρκούλη πόσα χρόνια είστε μαζί;
Περίπου έντεκα.
Ήταν όλα ρόδινα;
Κάθε σχέση περνάει διακυμάνσεις. Ο γάμος απαιτεί προσπάθεια και από τις δύο πλευρές, σεβασμό, αγάπη και υπομονή.
Κάνετε και οι δύο την ίδια δουλειά, που έχει και πολλούς πειρασμούς. Αυτό πώς το διαχειριστήκατε;
Θεωρώ πως αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι, το ψάχνει, σε όποιο χώρο κι αν βρίσκεται. Προσωπικά δεν έχω αισθανθεί κάποιο είδος ανασφάλειας.
Υπήρξαν φορές που φτάσατε κοντά στο χωρισμό;
Πολλές φορές μπορεί κάποιος να πει «Έχω φτάσει στα όριά μου», αλλά όλα τα πράγματα θέλουν πάρα πολύ αγώνα.
Ποιος από τους δύο κάνει τη μεγαλύτερη προσπάθεια;
Άλλες φορές ο Νίκος και άλλες εγώ.
Ποια πράγματα λατρεύεις στον Νίκο και ποια σε εκνευρίζουν;
Τα όποια ελαττώματά του τα ήξερα από την αρχή, άσχετα αν πολλές φορές δε θέλουμε να τα δούμε. Όπως και τα προτερήματα. Ο Νίκος είναι χαρισματικός. Τον θαυμάζω και τον θεωρώ έναν από τους τρεις μεγαλύτερους λαϊκούς καλλιτέχνες. Κάνει τον κόσμο να περνάει καλά. Είναι ένας άνθρωπος που δε με εκνευρίζει ούτε μου κάνει έλεγχο στο πού θα πάω ή στο πόσα ξόδεψα. Δεν έχει αυτήν τη μιζέρια.
Εσύ, σε τι τον εκνευρίζεις; Είσαι από τις γυναίκες που κάνουν κρεβατομουρμούρα;
Εγώ κάνω σαλονομουρμούρα, κουζινομουρμούρα, μουρμούρα γενικά! Δεν κάνω κρεβατομουρμούρα. Ο ύπνος είναι ιερός κι όταν πέφτω στο κρεβάτι θέλω να έχω το πνεύμα μου ήσυχο.
Συμβιβάζεσαι εύκολα;
Από τότε που έγινα μητέρα κάνω πάρα πολλούς συμβιβασμούς. Περισσότερους απ’ ό,τι περίμενα.
Αν η δουλειά σου δεν είχε τα αποτελέσματα που ήθελες, θα άλλαζες δουλειά;
Φυσικά. Και όχι μία, αλλά δύο και τρεις.
Τα τελευταία χρόνια έχεις αλλάξει αισθητά εμφανισιακά. Τι σε οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση;
Ένα από τα καλά που μου έκανε η μετακόμιση στην Αυστραλία ήταν ότι πέταξα από πάνω μου όλα τα περιττά. Πλέον μ’ αρέσει πιο πολύ το minimal. Θεωρώ ότι με τα χρόνια ο άνθρωπος αλλάζει.
Τις επιθυμίες σου προσπαθείς να τις πραγματοποιείς;
Ναι. Και γι’ αυτό πάντα θέλω να βάζω μικρούς στόχους, για να μπορώ να τους πραγματοποιώ και να προχωράω, παρά μεγάλους και να απογοητεύομαι. Φροντίζω να περνάω κάθε μέρα όσο πιο όμορφα μπορώ, να προφυλάσσω τον εαυτό μου από οτιδήποτε δε μ’ αρέσει, να κάνω ουσιαστικές επιλογές και να ζω το σήμερα. Γιατί μέσα από το σήμερα έρχεται το αύριο.
Αυτήν τη στιγμή τα πλάνα σου ποια είναι;
Έχω κυκλοφορήσει το τραγούδι «Πώς να σε Πιστέψω», μια δυναμική λαϊκή μπαλάντα του Κυριάκου Παπαδόπουλου και του Ηλία Φιλίππου, με την Panik Records. Παράλληλα, ηχογραφώ ένα περισσότερο «ξεσηκωτικό». Από εκεί και πέρα, θα φύγω για την Αυστραλία και θα γυρίσω τον Μάιο.
Θα γυρίσεις μόνιμα;
Μπορεί μόνιμα, μπορεί και να ξαναφύγω. Θα εξαρτηθεί από κάποιες προτάσεις που έχω και πρέπει να τις συζητήσω. Και χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό, γιατί έρχομαι με πολύ φόρα, όρεξη και μεράκι, όπως όταν είχα πρωτοεμφανισθεί με το «Γλύκα Γλύκα».
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ: Βάσω Νακοπούλου
Χτένισμα: Μαρία Κελεκίδου
Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο Coco-Mat Hotel Athens, Π. Ιωακείμ 36 Κολωνάκι, τηλ.: 210 7230000, www.cocomatathens.com, για την ευγενική φιλοξενία.
