Τα όσα έγιναν στις 12 Ιανουαρίου 2015 -όταν πήγε ως κινηματογραφιστής να καλύψει τη διαμαρτυρία των εργαζομένων των Κυπριακών Αερογραμμών- παίζουν στο μυαλό του σαν ταινία, που είχε για τέλος τον σοβαρό τραυματισμό του. Ο Μιχάλης Καπετάνιος περιγράφει τι συνέβη εκείνη τη Δευτέρα, που άλλαξε για πάντα τη ζωή του.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
«Εκείνη τη μέρα είχα πάει στον σταθμό μισή ώρα νωρίτερα. Εργαζόμουν για 10 χρόνια ως κινηματογραφιστής -από το ξεκίνημά μου περίπου βρισκόμουν στο δυναμικό του ΑΝΤ1- και πάντα πήγαινα στη δουλειά με την ίδια ανυπομονησία. Κάποια στιγμή, ενημερώθηκα ότι έπρεπε να καλύψω τη διαμαρτυρία των εργαζομένων των Κυπριακών Αερογραμμών, μαζί με τον δημοσιογράφο Σωκράτη Ιωακείμ. Φτάνοντας στο υπουργείο Οικονομικών, τίποτα δεν προμήνυε τι θα ακολουθούσε. Όταν οι εκπρόσωποι των συντεχνιών ενημέρωσαν τους διαμαρτυρόμενους ότι ο υπουργός δεν θα κατέβαινε κάτω να τους συναντήσει, άρχισε μια έντονη δυσφορία. Μετά από μεταξύ τους διαβουλεύσεις, αποφασίστηκε όπως μια αντιπροσωπεία παραδώσει το υπόμνημα με τα αιτήματά τους. Στην είσοδο του υπουργείου, είχε σχηματιστεί αστυνομικός κλοιός. Εμείς, οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ -ανάμεσά τους και ξένοι ανταποκριτές- ακολουθήσαμε τους διαμαρτυρόμενους μέχρι τον αστυνομικό κλοιό, καθώς γνωρίζαμε ότι δεν θα επιτρεπόταν η είσοδος σε κανέναν, πέρα από την αντιπροσωπεία. Εγώ είχα γυρισμένη την πλάτη μου προς τους διαδηλωτές. Μάλιστα, είχα επιλέξει ένα σημείο όπου είχα την ευχέρεια να μετακινηθώ δεξιά σε περίπτωση που συνέβαινε το οτιδήποτε, ώστε να μη χτυπήσω άθελα μου κάποιον με την κάμερα, μιας και όταν κουβαλάς βαρύ εξοπλισμό δεν έχεις την απαιτούμενη ευελιξία. Ξαφνικά, άρχισα να ακούω ένα έντονο βουητό. Πριν προλάβω να αντιδράσω, παρασύρθηκα από το πλήθος που προσπαθούσε να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό.
Το αποτέλεσμα ήταν να κτυπήσω σοβαρά το γόνατό μου και να βρεθώ στο έδαφος. Δεν έβλεπα μπροστά μου από τους πόνους. Ευτυχώς, ήταν κοντά οι αστυνομικοί της ομάδας Ζήτα, οι οποίοι με οδήγησαν μέσα στο υπουργείο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Μιχάλη Παπαδόπουλο -ο οποίος εργάζεται στο υπουργείο Οικονομικών- να μου λέει φέρνοντας μου πάγο: “Δύναμη”. Το ασθενοφόρο με μετάφερε στις Πρώτες Βοήθειες, όπου με περίμενε η σύζυγός μου Όλγα, που είχε ενημερωθεί στο μεταξύ από τον Σωκράτη Ιωακείμ. Ζήτησα να υποβληθώ σε MRI για να διαπιστωθεί το μέγεθος της ζημιάς, αλλά μου είπαν πως έπρεπε να επισκεφθώ το νοσοκομείο μετά από τρεις μέρες. Κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Ήμουν έτοιμος να λιποθυμήσω από τους πόνους. Αμέσως, αναχωρήσαμε για Λεμεσό, προκειμένου να με εξετάσει ο προσωπικός μου γιατρός, ο ορθοπεδικός χειρούργος Μιχάλης Μυριανθεύς. Σε αυτό το σημείο, θέλω να διευκρινίσω -επειδή ακούστηκε ότι είχα πρόβλημα με το πόδι μου- πως είχα υποβληθεί σε κάποιες επεμβάσεις στο παρελθόν λόγω τραυματισμών από το ποδόσφαιρο και το taekwondo. Είχα καταφέρει, όμως, να φέρω το πόδι μου σε επίπεδο που μου επέτρεπε να εργάζομαι χωρίς οποιοδήποτε πρόβλημα και να γυμνάζομαι 3-4 φορές τη βδομάδα. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν το βάζει εύκολα κάτω, αλλά κινούμαι μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνατότητες μου. Ποτέ δεν θα ρίσκαρα την υγεία μου. Στη Λεμεσό υποβλήθηκα σε MRI, αλλά χρειάστηκε να περάσουν τρεις ώρες μέχρι να γίνει εφικτό, γιατί είχα σπασμούς και το πόδι μου ήταν “μπλοκαρισμένο”. Τρεις μέρες μετά, μπήκα στο χειρουργείο. Παρόλο που ήλπιζα ο γιατρός να μου διόρθωνε τον χιαστό, στάθηκε αδύνατο. Οι χόνδροι μου διαλύθηκαν. Μου σύστησε να ακολουθήσω μια σειρά φυσιοθεραπειών, με την ελπίδα να αποφύγω μια δεύτερη εγχείριση, καθώς στην καλύτερη περίπτωση θα περπατούσα με πατερίτσες για την υπόλοιπη ζωή μου. Ταξίδεψα στο Ισραήλ για δεύτερη γνώμη, όπου επιβεβαίωσαν τη διάγνωση του προσωπικού μου γιατρού. Τελικά, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν θα καταφέρω να αποφύγω την ολική αρθροπλαστική (κατά την οποία θα αντικατασταθούν οι κατεστραμμένες περιοχές της άρθρωσης του γονάτου μου με εμφυτεύματα). Έκτοτε, η καθημερινότητά μου άλλαξε εντελώς. Ήμουν 29 ετών και δυο μήνες νωρίτερα είχαμε παντρευτεί με την Όλγα. Οι γιατροί μού ανακοίνωσαν ότι δεν θα μπορέσω να εργαστώ ξανά ως εικονολήπτης. Αυτό μου στοίχισε περισσότερο από όλα. Γιατί, παρά τις δυσκολίες, αγαπούσα τη δουλειά μου. Ούτε να οδηγήσω μπορώ.
Η Όλγα αναγκάστηκε να παρατήσει τη δουλειά της για να με φροντίζει. Καθημερινά υποβάλλομαι σε εξειδικευμένες θεραπείες. Μοναδικό μας εισόδημα είναι η σύνταξη ανικανότητας που λαμβάνω. Χωρίς βοήθεια από τις οικογένειες μας, δεν θα τα βγάζαμε πέρα. Οικονομικά έχουμε γονατίσει. Υπήρχαν φορές που δεν είχαμε ούτε γάλα, ούτε ψωμί στο σπίτι για την κόρη μας. Δεν ντρέπομαι που το λέω, γιατί δεν βρέθηκα σ’ αυτό το σημείο από δική μου υπαιτιότητα. Δεν θα τα κατάφερνα αν δεν είχα δίπλα μου πολύ καλούς φίλους, μιας και πολλές φορές έπεσα ψυχολογικά. Μέχρι που ζήτησα από την Όλγα να με αφήσει, για να μην υποφέρει εξαιτίας μου. Δεν είχα σκοπό να κινηθώ νομικά εναντίον του σταθμού. Για δέκα χρόνια, ήταν το δεύτερο μου σπίτι. Κι εγώ, σέβομαι εκείνους που μου προσφέρουν ψωμί. Στην αρχή, ανέλαβαν τα έξοδα της επέμβασής μου κατά 90% και μου επέστρεψαν ένα ποσό από κάποιες φυσιοθεραπείες. Λίγο προτού αναχωρήσουμε για Ισραήλ, σε προσωπική συνάντηση που είχε η σύζυγός μου με στέλεχος του σταθμού -καθώς ζήτησα τη βοήθειά τους- ενημερώθηκε πως δεν φέρουν καμία ευθύνη και δεν πρόκειται για εργατικό ατύχημα. Αυτό το έμαθα λίγες μέρες μετά την επιστροφή μας, γιατί η Όλγα δεν ήθελε να με αναστατώσει. Μοναδική μου έγνοια ήταν να αναρρώσω το συντομότερο δυνατό και να επιστρέψω στη δουλειά μου. Από τη στιγμή, όμως, που αποποιήθηκαν τις ευθύνες τους, δεν είχα άλλη επιλογή. Η υπόθεση, πλέον, έχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης. Για μένα, πάνω απ’ όλα, είναι η υγεία μου».
