Λένε πως όταν ένας κύκλος κλείνει, ένας άλλος ανοίγει. Αυτό ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της Άντρης Δανιήλ, αφού μετά από 20 χρόνια έχει μείνει μακριά από την τηλεόραση, για να αφοσιωθεί 100% σε μια σταθερή της αγάπη: το ραδιόφωνο. Η αρχισυντάκτρια του ειδησεογραφικού τμήματος του Active 107.4/102.5, παρά τα απαιτητικά ωράρια, μαθαίνει πώς είναι να χαλαρώνεις το απόγευμα, αντί να «τρέχεις» κατοστάρι για να προλάβεις το κεντρικό δελτίο ειδήσεων.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
Μια αλλαγή είπες να κάνεις μετά από 17 χρόνια και μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα μετακινήθηκες από το Plus στον Active. Αυτό δείχνει πως δεν σε φοβίζουν οι προκλήσεις…
Οι προκλήσεις είναι μέρος της ζωής μας. Αν δεν τις αρπάξουμε, θα χαθούν. Θα ήταν μονότονη η καθημερινότητά μας χωρίς αυτές.
Ήσουν αγχωμένη τις πρώτες μέρες, μέχρι να βρείτε τους ρυθμούς σας στον Active;
Μετά από 20 χρόνια στον χώρο, αυτή ήταν η πρώτη φορά που δεν αγχώθηκα, καθώς γνωρίζω καλά το αντικείμενο. Είναι φυσικό όταν αγαπάς τη δουλειά σου να έχεις δημιουργικό άγχος, διαφορετικά σημαίνει πως βρίσκεσαι σε μια αδιάφορη κατάσταση, που δεν σε εξιτάρει και απλώς συμβιβάζεσαι.
Παρόλο που εργάζεσαι πολλές ώρες, θα είναι περίεργο για σένα να σχολνάς νωρίς το απόγευμα.
Τις πρώτες μέρες είχα πάθει σοκ, μιας και το ωράριο εργασίας ενός δημοσιογράφου της τηλεόρασης είναι απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Ειδικά από τις 18:00 και μετά, έμαθα να επιταχύνω τους ρυθμούς μου λόγω του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Οπότε, ήταν κάπως άβολο στην αρχή. Είχα πάει για καφέ, για ψώνια κι ακόμη δεν είχε νυχτώσει. Άσε, που δεν ήξερα πώς είναι να μη δουλεύεις τα περισσότερα σαββατοκύριακα και τις αργίες. Πλέον, έχω αρχίσει να το απολαμβάνω.
Το είχες ανάγκη να αναμετρηθείς με τις δυνάμεις σου μετά από τόσα χρόνια στον χώρο;
Αυτό το ερώτημα έθεσα στον εαυτό μου, προτού αποδεχθώ την πρότασή του Συγκροτήματος «Ο Φιλελεύθερος». Αναμετρώντας τις δυνάμεις μου, είπα ότι μπορώ να ανταπεξέλθω και να προσφέρω, μιας και ουδέποτε εγκατέλειψα το ραδιόφωνο. Παρόλο που έχω αναλάβει πάρα πολλές ευθύνες, τις αποδέχομαι με θετικότητα και αισιοδοξία. Κι αυτό γιατί πιστεύω στις δικές μου δυνάμεις, αλλά και της ομάδας του Active, που αποτελείται από ικανότατους δημοσιογράφους, με μακροχρόνια πείρα. Έχουμε όλα τα εφόδια να εξελίξουμε τον ACTIVE σ’ έναν ραδιοσταθμό που θα αγαπηθεί από το κοινό.
Για σένα, είναι κι ένα προσωπικό στοίχημα ο Active;
Φυσικά. Καταρχήν, είναι μεγάλη τιμή η εμπιστοσύνη που δείχνει το Συγκρότημα προς το άτομό μου. Το προσωπικό στοίχημα είναι να κερδίσω τον απαιτητικό ακροατή, καθώς έχω αναλάβει την κύρια ενημερωτική εκπομπή του σταθμού, με την ονομασία ΑΤΖΕΝΤΑ, από τις 12:00 μέχρι τις 14:00. Είναι μια ώρα με μεγάλο ανταγωνισμό, αλλά είναι καλό για τους ακροατές να έχουν αξιόλογες επιλογές στη διάθεσή τους. Φροντίζω να διαφοροποιώ καθημερινά τη θεματολογία, με καλεσμένους στο στούντιο, προκειμένου να μην είναι μονότονη και ανιαρή η εκπομπή.
Σου λείπει η τηλεόραση;
Ακόμη, όχι. Ξέρω ότι θα συμβεί αυτό κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών. Μου λείπουν, όμως, άνθρωποι και συγκεκριμένες στιγμές, που πλέον δεν ανήκουν στην καθημερινότητά μου. Δεν σου κρύβω ότι θα ήθελα να βρισκόμουν στη Βουλή, τη μέρα που εκτυλίχθηκαν όσα είδαμε στην Ολομέλεια για το ενωτικό δημοψήφισμα.
Γιατί έφυγες από το Sigma;
Ήταν μια από τις πιο δύσκολες αποφάσεις που πήρα, να φύγω από το «σπίτι» μου. Βρισκόμουν καθημερινά στον σταθμό, για περισσότερο από 12 ώρες τη μέρα. Δούλευα στο Sigma από μικρή ηλικία και στο Συγκρότημα Δίας δημιουργήθηκα ως δημοσιογράφος. Αποφάσισα να αποχωρήσω για προσωπικούς λόγους. Ταυτόχρονα, αισθανόμουν πως δεν είχα κάτι άλλο να προσφέρω, ούτε κάτι άλλο να κερδίσω. Παρόλο που με τιμούσε που είχα τη θέση της αρχισυντάκτριας, άρχισε να επέρχεται φθορά.
Μετάνιωσες εκ των υστέρων;
Είμαι άνθρωπος που πιστεύει ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Δεν πήγα στο Plus, για να αποχωρήσω μετά από πέντε μήνες. Το μη-επαγγελματικό περιβάλλον που συνάντησα, με ώθησε στο να έχω ανοικτές τις κεραίες μου προς αναζήτηση μιας δουλειάς που θα ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις μου. Έφυγα από το Sigma έχοντας ένα υψηλό επίπεδο γνώσης και επαγγελματισμού, γι’ αυτό και δεν αποδέχθηκα να κάνω τις εκπτώσεις που μου ζητήθηκαν από το Plus, οι οποίες εκτός του ό,τι παραβίαζαν τη δημοσιογραφική δεοντολογία, δεν ανταποκρίνονταν καθόλου στο επάγγελμα του δημοσιογράφου.
Παλαιότερα, δήλωσες ότι αν δεν ήσουν δημοσιογράφος, θα ήσουν είτε δικηγόρος, είτε πολιτικός. Ομολογώ, πως το δεύτερο με παραξένεψε.
Ανέκαθεν με ενδιέφερε η πολιτική. Αρκετές φορές, διαπιστώνω ότι εκλέγονται ακατάλληλα άτομα σε θέσεις ισχύος, τα οποία έχουν το προνόμιο να παίρνουν αποφάσεις που μας επηρεάζουν. Έχω μπει στο λούκι να σκεφτώ ότι θα έκανα διαφορετικό χειρισμό αν ήμουν στη θέση τους ή ότι θα μελετούσα καλύτερα ένα νομοσχέδιο. Γιατί, αρκετές φορές έχω «συλλάβει» βουλευτές να είναι αδιάβαστοι γι’ ένα νομοσχέδιο που ψήφισαν νωρίτερα. Στο παρελθόν, υπήρξα και κομματικοποιημένη. Πλέον, όχι. Για να υποστηρίξω κάποιον, θέλω να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μου και να αφουγκράζεται τις ανησυχίες των πολιτών και όχι μόνο να ζητεί την ψήφο τους. Ακόμη και τότε, θα κρίνω τον άλλο, ενώ δεν θα διστάσω και να συγκρουστώ μαζί του αν χρειαστεί.
Σε ποια φάση αισθάνθηκες έτοιμη να ασχοληθείς με το πολιτικό ρεπορτάζ;
Από τα πρώτα μου βήματα. Νιώθω τυχερή που βρέθηκα στο κοινοβούλιο όταν ήταν βουλευτές προσωπικότητες όπως ο Σπύρος Κυπριανού, ο Νίκος Πιττοκοπίτης, ο Μάριος Ματσάκης και ο Ντίνος Μιχαηλίδης. Έφτασα μέχρι και τον Χριστόδουλο Βενιαμίν, παρόλο που δεν είμαι τόσο μεγάλη (γέλια). Ήταν η εποχή που οι κάμερες επιτρέπονταν στις συνεδρίες και κατέγραφαν τους ομηρικούς καυγάδες που διαδραματίζονταν.
Ένιωσες στο ξεκίνημά σου να μη σε αντιμετωπίζουν ισάξια με τους άντρες συναδέλφους σου;
Όχι, γιατί με θεωρώ και με θεωρούν τσαμπουκά. Ακόμη και να έτυχα δυσμενούς διάκρισης, το προσπέρασα με σκληρή προσπάθεια, αποδεικνύοντας με την πάροδο του χρόνου ότι μπορούσα να ανταποκριθώ σε οτιδήποτε αναλάμβανα να φέρω εις πέρας. Ποτέ δεν ένιωσα λιγότερο ικανή από άνδρες συναδέλφους.
Απ’ το λίγο που σε γνώρισα, διαπίστωσα ότι διαθέτεις αίσθηση του χιούμορ, παρά την αυστηρή εικόνα που βγάζεις προς τα έξω. Μη μου πεις, ότι είσαι και η ψυχή της παρέας.
Γι’ αυτό, θα πρέπει να ρωτήσεις την παρέα μου. Πάντως, θεωρώ πως είμαι αρκετές φορές. Το χιούμορ είναι στο DNA μου. Για μένα είναι μια μορφή άμυνας. Με το χιούμορ, εκτός του ό,τι μειώνεις τις «αποστάσεις», μπορείς να «καμουφλάρεις» τις έντονα συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές. Μου τυχαίνουν και περιπτώσεις που ο άλλος δεν καταλαβαίνει ότι κάνω μαύρο χιούμορ και χρειάζεται να το διευκρινίσω (γέλια).
Το ότι δεν έχω ακούσει το παραμικρό για την προσωπική σου ζωή, σημαίνει ότι την προστατεύεις;
Δεν είναι θέμα προστασίας. Απλώς, πιστεύω ότι δεν αφορά κανέναν. Μου αρέσει να κρίνομαι μέσα από τη δουλειά μου. Ακόμη και οι συνεντεύξεις για μένα, είναι κάτι πρωτόγνωρο. Πόσο μάλλον η φωτογράφηση του Down Town, που μόλις με ενημέρωσες για το concept, παραλίγο να χρειαστώ υπογλώσσια!
Είμαι βέβαιη ότι δεν είναι λίγες οι φορές που έβαλες σε δεύτερη μοίρα την προσωπική σου ζωή για τη δουλειά.
Είναι αλήθεια πως όταν δουλεύεις στην τηλεόραση, δεν έχεις ωράριο. Όταν έκανα αστυνομικό ρεπορτάζ, υπήρχαν περιπτώσεις που έφευγα από το σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα. Ποτέ, όμως, δεν είχα απαίτηση από κανέναν να κατανοήσει τη φύση της δουλειάς μου.
Ήσουν και πιτσιρίκι τόσο μετρημένη;
Ναι, αλλά και ζαβολιάρα ταυτόχρονα. Από μικρή εκδηλωνόμουν εύκολα. Συνήθως, έκανα περισσότερη παρέα με αγόρια και μου άρεσαν τα παιχνίδια τους. Ήταν λίγες οι φίλες μου. Κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα. Οι περισσότεροι κολλητοί μου είναι άνδρες κι εγώ τις περισσότερες φορές είμαι η φωνή της λογικής όταν ξεχνάνε πως μεγάλωσαν (εδώ σίγουρα γελάμε).
Αγοροκόριτσο, δηλαδή;
Δεν ήμουν αγοροκόριτσο, απλώς προτιμούσα τα πιο «σκληρά» παιχνίδι ή όσα απαιτούσαν στρατηγική και σκέψη. Πέρασα, βέβαια, απ’ το μεταβατικό στάδιο με τις κούκλες και τα κεντήματα, αλλά ήταν επιβεβλημένο από τις γιαγιάδες της γειτονιάς. Εμένα, δεν μου άρεσαν καθόλου.
Από τότε φάνηκε ότι θα γίνεις μια δαιμόνια δημοσιογράφος;
Νομίζω πως όχι, αλλά πάντοτε ήμουν ανήσυχο πνεύμα. Είχαμε περάσει μια φάση με τις φίλες μου που λέγαμε ότι θα γινόμασταν τραγουδίστριες. Ύστερα, κάναμε τις δασκάλες στα μικρότερα παιδιά και δεν μας άντεχαν με τίποτα. Ο μικρότερος αδελφός μου, Μάριος, ήταν το «θύμα» αυτής της εμμονής. Μέχρι τα πέντε, ήξερε να γράφει και να διαβάζει. Στην εφηβεία, έκλινα προς τη νομική. Με προβλημάτιζε, όμως, το γεγονός ότι δεν προερχόμουν από κάποιο «τζάκι» και ενδεχομένως να δυσκολευόμουν να μπω στον χώρο μετά τις σπουδές. Παρόλα αυτά, πέρασα, έκανα εγγραφή και στο τέλος την εγκατέλειψα συνειδητά για τη δημοσιογραφία. Και δεν το έχω μετανιώσει!
