Η Ελληνίδα Ολυμπιονίκης Σκοποβολής αποκαλύπτει πώς κατέκτησε την κορυφή του αθλήματός της και μιλά για τα όνειρά της και την προσωπική της ζωή.
Του Γιάννη Βίτσα
H σταθερή ματιά και το ακόμα πιο σταθερό χέρι της, που της εξασφάλισαν την κορυφαία διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες και την έκαναν γνωστή σε φιλάθλους και μη, εκπορεύονται από έναν ατσάλινο χαρακτήρα. Η Άννα Κορακάκη έχει μια απίστευτη εσωτερική δύναμη και σε πείθει ότι μπορεί να κατακτήσει ό,τι επιθυμήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι κατάφερε να αγγίξει την ύψιστη αθλητική τιμή προπονούμενη σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Η ίδια εξομολογείται ότι έχει μεγάλα αποθέματα πείσματος και δύναμης, που τα ενεργοποιεί όποτε χρειάζεται. Δε διστάζει, δε, να πολεμήσει παθογένειες και να παλέψει για το καλύτερο στο δικό της άθλημα και στον αθλητισμό γενικότερα. Παράλληλα, είναι μια νέα κοπέλα με όνειρα και φιλοδοξίες, που περιλαμβάνουν και τη δημιουργία οικογένειας. Όταν, όμως, φτάσει η κατάλληλη στιγμή.
Δέκα μήνες μετά τη διεθνή σου διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ποια είναι τα συναισθήματά σου και πόσο αισθάνεσαι ότι έχει αλλάξει η ζωή σου;
Ειλικρινά, δεν μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια τα συναισθήματά μου. Αισθάνομαι χαρούμενη και περήφανη. Δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά η ζωή μου, αν εξαιρέσεις την αναγνωρισιμότητα. Η αγάπη του κόσμου σίγουρα είναι καταλυτική.
Αντιμετωπίζεις τις ίδιες δυσκολίες στο άθλημά σου, ούσα πια Ολυμπιονίκης;
Ναι. Και τώρα δεν έχω χώρο να προπονηθώ. Σε οχτώ μήνες δεν είναι εφικτό, ακόμα κι αν κάποιος επιθυμεί, να δημιουργήσει ένα σκοπευτήριο. Οι συνθήκες είναι ίδιες. Ευελπιστώ στο μέλλον να αλλάξουν τα πράγματα.
Αισθάνθηκα πως η πορεία σου προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες ουσιαστικά ήταν μια καθαρά προσωπική πάλη. Δεν είχες βοήθεια, πέραν της οικογένειάς σου.
Ήταν συλλογική και όχι ατομική πάλη. Είχα δίπλα μου την οικογένειά μου.
Δεν έκρυψες ποτέ τη στεναχώρια σου, αναφέροντας πως αντιμετώπισες θέματα συμπεριφοράς της Ομοσπονδίας απέναντί σου.
Δε θέλω να μιλήσω πια γι’ αυτά τα θέματα. Υπήρξαν διάφορα προβλήματα, αλλά χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία μέσα από αυτή τη συνέντευξη να αναφέρω πως έχει αλλάξει πια η συμπεριφορά της Ομοσπονδίας απέναντί μου. Οφείλω να το αναφέρω, επειδή είμαι δίκαιος άνθρωπος και δεν είναι στη φύση μου να παραπονιέμαι. Μπορώ να πω πως συνεργαζόμαστε πλέον άριστα και με βοηθούν σε ό,τι χρειαστώ. Τους το αναγνωρίζω.
Ήταν ένα μάθημα για σένα ότι, παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, υπήρξες πιστή στο όνειρό σου;
Το μότο μου είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάς. Αν παρατήσεις μία μάχη, είσαι με βεβαιότητα χαμένος, ενώ αν παλέψεις, τουλάχιστον προσπάθησες και έχεις την ελπίδα ότι μπορεί να καταφέρεις να πετύχεις ένα μέρος των ονείρων σου.
Τι είδους δυσκολίες συμπεριφοράς αντιμετώπισες;
Αντιμετώπισα την αδιαφορία. Έπρεπε να έρθουν τα Ολυμπιακά μετάλλια για να καταλάβουν ότι υπάρχει ένας καλός αθλητής στην Ομοσπονδία. Τα υπόλοιπα παγκόσμια και ευρωπαϊκά μετάλλια που είχα λάβει στην πορεία των ετών δεν έφταναν.
Θύμωνες με αυτές τις συμπεριφορές;
Όχι! Έλεγα πάντα «Δεν πειράζει. Εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ». Σίγουρα με δυσαρεστούσαν, όμως δεν είχα επιλογή. Έπρεπε να συνεχίσω τον προσωπικό μου αγώνα.
Πώς ήταν η ζωή σου πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Σίγουρα δεν ήταν όπως κάθε εικοσάχρονου κοριτσιού. Είμαι φοιτήτρια, ωστόσο δεν είχα την ελευθερία του χρόνου για τις εξόδους, τα καφέ, τις βόλτες, που έχουν τα κορίτσια της ηλικίας μου, και αυτό γιατί έπρεπε παράλληλα να κάνω τις προπονήσεις και τους αγώνες μου.
Αντιμετώπισες οικονομικά προβλήματα την οκταετία της κρίσης;
Δεν ανήκω σε εύπορη οικογένεια, αλλά δε μας έλειψε τίποτα.
Ποια ήταν η προσωπική σου πηγή δύναμης κατά τη διάρκεια των ετών που ασχολείσαι με τον πρωταθλητισμό;
Ο εαυτός μου. Έχω μεγάλα αποθέματα πείσματος και δύναμης, που τα ενεργοποιώ σε κάθε δυσκολία. Από την άλλη, είχα πάντοτε δίπλα μου τον πατέρα μου. Τις στιγμές που ακροβατούσα μέσα μου στο να τα παρατήσω, μου έδινε την απαραίτητη ώθηση.
Πότε σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Στην εφηβεία μου. Οι συνθήκες του πρώτου χώρου προπόνησης ήταν ειλικρινά πάρα πολύ άσχημες, τόσο λόγω της υγιεινής όσο και της θερμοκρασίας, ειδικά το χειμώνα. Ήταν κάτω από τις κερκίδες ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Με το που έμπαινες, αισθανόσουν την ανάγκη να φύγεις. Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες… Καμιά φορά σκέπτομαι πως το παιδί μου δε θα το πήγαινα ποτέ εκεί να προπονηθεί. Το χειμώνα είχε -10 βαθμούς. Για να ζεσταθούμε, ανάβαμε φωτιά σ’ ένα βαρέλι!
Για έναν νέο στην εφηβεία είναι μεγάλη δοκιμασία.
Ναι. Κρατήθηκα, γιατί μου άρεσε πολύ το άθλημα. Σκεφτόμουν πως αν τα παρατούσα, δε θα είχα κάποια άλλη δυνατότητα προπόνησης. Οπότε, πορεύτηκα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες.
Πάντα αυτό κάνεις στη ζωή σου; Πορεύεσαι με ό,τι έχεις μέχρι να σου δοθεί μια καλύτερη ευκαιρία;
Ναι! Προσπαθώ πάντοτε για το καλύτερο, αλλά αν δεν είναι στο χέρι μου, παλεύω με όσα μέσα έχω.
Βίωσες ποτέ ανταγωνισμό από συναθλητές σου;
Ποτέ. Είμαι τυχερή. Γνωρίζω ότι υπάρχει ανταγωνισμός σε πολλά αθλήματα. Είμαστε πολύ δεμένοι τόσο με τους Έλληνες όσο και με τους ξένους συναθλητές μας. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσά μας.
Είσαι ζευγάρι μ’ ένα Γάλλο συναθλητή σου, επίσης πρωταθλητή, τον Πιερ Εντμόν Πιασεκί.
Ναι. Γνωριστήκαμε στους αγώνες του προηγούμενου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, το Σεπτέμβριο του 2014.
Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας;
Η σχέση μας εξελίχθηκε αργά. Δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά και νομίζω πως αυτό είναι το ωραίο, γιατί ουσιαστικά γνωρίσαμε πρώτα ο ένας τον άλλο ως χαρακτήρες. Γίναμε φίλοι, κρατήσαμε επαφή και έπειτα εξελίχθηκε η σχέση μας.
Είναι εύκολη η σχέση από απόσταση;
Ναι. Οι ρυθμοί της ζωής μας είναι τέτοιοι, που ακόμα κι αν είχα σχέση μ’ έναν Έλληνα, δε θα μπορούσα να ανταποκριθώ, να τον συνοδεύω σε νυχτερινές εξόδους ή βόλτες, γιατί ακολουθώ εντατικό πρόγραμμα προπόνησης.
Προπονείστε μαζί;
Ναι. Ακόμα κι όταν φεύγει ο ένας από τη βάση του για να πάει στον άλλο, δε χάνουμε το κομμάτι της προπόνησης. Ταξιδεύουμε με τον εξοπλισμό μας και προπονούμαστε κανονικά.
Άρα, να θεωρήσω πως πολλούς μήνες βρίσκεσαι στη Γαλλία;
Όχι και τόσο πολύ. Πηγαίνω όμως όποτε έχω το χρονικό περιθώριο και για όσο περισσότερο γίνεται γιατί, ούτως ή άλλως, δε χάνω προπονήσεις.
Είναι σημαντικό, νομίζω, το γεγονός ότι είστε συναθλητές.
Ναι, γιατί δεν είναι απλώς αθλητής, γνωρίζει επακριβώς τις δυσκολίες του αθλήματος.
Τι αγαπάς σ’ εκείνον;
Το ότι είναι ήρεμος άνθρωπος, με μεγάλη κατανόηση και δείχνει απεριόριστο σεβασμό σε οποιαδήποτε απόφασή μου. Με κρατά ήρεμη τις στιγμές που χάνομαι στο αγωνιστικό κομμάτι, γιατί το γνωρίζει απόλυτα.
Θέλεις να κάνεις οικογένεια ή ακόμα αισθάνεσαι πολύ μικρή;
Δε με τρομάζει η δέσμευση και μ’ αρέσει η ιδέα του γάμου. Όχι όμως για τώρα, είμαι πολύ μικρή.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ – χτένισμα: Ιωάννα Μιχοπάνου
