Αφήνοντας πίσω της το κλισέ της δυναμικής κυρίας των media, η δημοσιογράφος μιλά για τις γυναικείες αδυναμίες της και εξομολογείται πως έχει ανάγκη να την αγαπούν, επιστρατεύοντας τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ της.
Από τον Άρη Καβατζίκη
Πρώτη συνάντηση στο γραφείο της. Μινιμαλιστικό. Παρόλο που φοράει μαύρο jumpsuit, το γεμίζει με την παρουσία της. Ένας φίλος της, σε ανοιχτή ακρόαση στο τηλέφωνο, την αποκαλεί «Queen Έλλη» και εκείνη γελάει με την ψυχή της. Γρήγορη, έξυπνη, εύγλωττη, καίρια, doer. Αυτό δηλαδή που γνωρίζουμε από την επαγγελματική της ταυτότητα. Δεύτερη συνάντηση στο σπίτι της. Διαφορετική εικόνα αυτή. Φθινοπωρινή, πιο ρομαντική, γυναικεία, θηλυκή. Το άλλο της πρόσωπο. Αυτό το οποίο ήμουν σίγουρος ότι υπάρχει κάτω από το μιντιακό μέικ απ. Της αρέσει να την αγαπούν και να αγαπάει, θα πει κάποια στιγμή. Κάθε συνεντευξιαζόμενος αφήνει ένα ή περισσότερα παράθυρά του εκτεθειμένα στον αναγνώστη. Αυτό έπραξε κι εκείνη. Ως δημοσιογράφος, όμως, οφείλω να ομολογήσω πως καμία ερώτηση δεν κόπηκε και καμία απάντησή της δεν έγινε παστέλ για να αμβλύνει τις εντυπώσεις. Θέτοντας υπό ισχυρή αμφισβήτηση τον όρο «σιδηρά κυρία», σας παραδίδω την –γυναίκα πάνω απ’ όλα– Έλλη Στάη.
Η εικόνα της δυναμικής γυναίκας τού σήμερα ταυτίζεται και με τα παιδικά σας χρόνια; Διεκδικούσατε αυτό που θέλατε;
Είπες τη λέξη. Διεκδικούσα. Όταν διεκδικείς, κάτι πετυχαίνεις. Μπορεί ως κορίτσι να διεκδικούσα, αλλά ήμουν και ντροπαλή. Μπορεί να έβαζα ένα στόχο και να ήταν σιωπηρός. Δεν υπήρξα αρχηγός στο σχολείο, να τους έχω όλους μαζί μου. Αυτό δεν με ενδιέφερε.
Το ίδιο διεκδικητική και στην οικογένεια;
Από εκεί πρέπει να ξεκίνησε. Δεν ήμουν το χαϊδεμένο παιδί της οικογένειας – ήταν ο αδελφός μου ως πρωτότοκος –, διεκδικούσα και εκεί. Είχα το αίσθημα της αδικίας, γι’ αυτό και ανέπτυξα πολύ έντονα το αίσθημα της δικαιοσύνης.
Ήσασταν το παιδί της μαμάς ή του μπαμπά;
Επειδή ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν επτά ετών, δεν πρόλαβα να γίνω το παιδί κανενός. Και, όπως είπα, παιδί των γονιών ήταν ο αδελφός μου και μετά το θάνατο του πατέρα μου, καθώς η μητέρα μου με θεωρούσε δυνατή από μικρή. Είχε τη βεβαιότητα ότι εγώ τα καταφέρνω. Το έχουν αυτό οι γονείς. Όταν θεωρούν ότι ένα παιδί κουμαντάρει πιο εύκολα τα πράγματα, επαναπαύονται. Στα εφηβικά μου χρόνια είχαμε πολλές προστριβές με τη μητέρα μου επ’ αυτού. Αυτή την αδυναμία του γονιού προς το παιδί, την ήθελα και εγώ. Ένιωθα αδικημένη στο συναίσθημα και την προσοχή.
Άρα, σας στοίχισε που δεν ήσασταν το χαϊδεμένο παιδί;
Ναι, πολύ. Σήμερα πλέον έχουμε συμφιλιωθεί με τη μητέρα μου και έχουμε μια μεγάλη σχέση αγάπης. Και, όπως αποδείχτηκε, εμένα μου έκανε τελικά καλό. Όπου δίνεις προσοχή και υπερπροστασία δεν κάνεις υποχρεωτικά το σωστό.
Η ένταξή στη νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού ήταν πολιτική πεποίθηση ή αντίδραση;
Ο πατέρας μου ανήκε στο χώρο του Κέντρου ως βουλευτής Λευκάδας. Αυτές ήταν οι αντιλήψεις που είχα από το σπίτι. Αλλά τα τέλη του ‘70, αρχές του ‘80 ήταν μια περίοδος έντονης πολιτικοποίησης. Δεν υπήρχε νέος που να μη ζούσε μέσα σε πολιτικό περιβάλλον. Υπήρχε μια ουσιαστική και ενδιαφέρουσα ζύμωση εκείνη την περίοδο. Οπότε ήταν φυσιολογική η ένταξή μου και όχι αντίδραση. Έδρασα σε ένα περιβάλλον που δρούσε πολιτικά στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Εμείς, ως μαθητές, ζήσαμε με δικτατορία και αυτά είναι ουσιαστικά βιώματα.
Η μητέρα σας εργάστηκε ως διευθύντρια στο γραφείο του Αναστάσιου Πεπονή, σημαντικού υπουργού του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε κόντρα με τη μητέρα σας για την πολιτική επιλογή σας;
Όχι, σε αυτά είχαμε δημοκρατικές αντιλήψεις.
Έχουν γραφτεί πολλές ασάφειες για εσάς;
Πολλές κακίες. Και εκεί κάνεις έναν αγώνα για να περάσεις την αληθινή σου εικόνα μέσα από τη δουλειά σου. Αυτό ήταν πάντα ένα από τα μεγάλα μου προβλήματα. Πιστεύω πως όταν κάνεις μια δουλειά με δημοσιότητα, είσαι σχεδόν πάντα στο έλεος του να σου «φιλοτεχνήσουν» μια εικόνα που δεν είναι ο εαυτός σου. Αυτό συμβαίνει με όλους και το διαπίστωσα πολύ έντονα για μένα.
Απαντήσατε ποτέ;
Στα βλακώδη όχι, στα σοβαρά έχω απαντήσει με συγκεκριμένες ενέργειες. Κάποιες αγωγές, αλλά και γραπτές δημοσιευμένες απαντήσεις για συγκεκριμένα θέματα, όπως ήταν η επίθεση που δέχτηκα από τη Χρυσή Αυγή, ούσα στην ΕΡΤ, αλλά και η στάση ενός συναδέλφου που έκρινε εμάς τις γυναίκες βάσει ηλικίας.
Η καταγωγή σας είναι από τη Λευκάδα. Το έχετε ζήσει το νησί;
Πήγαινα τα καλοκαίρια για διακοπές. Ό,τι άρωμα και χρώμα παιδικό έχω προέρχεται από τη Λευκάδα. Πέρα από το πολιτικό περιβάλλον της οικογένειάς μου, έζησα πολύ κοντά στη φύση. Θυμάμαι ακόμη τις λάμπες πετρελαίου στα χωριά του νησιού.
Σπουδάσατε Νομική. Γιατί επιλέξατε τη δημοσιογραφία;
Καταρχήν δεν με ικανοποίησε το ξεκίνημα της δικηγορίας, την αισθάνθηκα σαν κορσέ. Ψάχνοντας λοιπόν και έχοντας έναν ευρύ κύκλο πολιτικών γνωριμιών, κάποιοι μου υπέδειξαν να δοκιμάσω τη δημοσιογραφία. Στα 20 και κάτι σου έχεις θολή εικόνα των επιθυμιών σου. Τη θυμάμαι την αγωνία του ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο και δεν μπορούσα να το προσδιορίσω εύκολα. Δύο σημαντικά πρόσωπα, λοιπόν, μου υπέδειξαν το δρόμο της δημοσιογραφίας: ο Αναστάσιος Πεπονής και ο Γρηγόρης Γιάνναρος, διευθυντής τότε της «Αυγής» και σημαντικό στέλεχος της Αριστεράς, ο οποίος με πήρε στην εφημερίδα και από εκεί ξεκίνησα.
Αλήθεια, πώς κλείσατε τον Τζιάνι Ανιέλι της Φίατ, που έγινε πρωτοσέλιδο στην «Ακρόπολη»;
Με θράσος! Πήγα, θυμάμαι, στο αεροδρόμιο, όπου θα προσγειωνόταν με ιδιωτικό αεροπλάνο και κατάφερα να μπω στην πίστα. Τον περίμεναν από την ιταλική πρεσβεία, εγώ μιλούσα ιταλικά και πήγα μαζί τους. Τον καλησπέρισα και δεν ξέρω πώς, αλλά περπάτησε λίγα βήματα μαζί μου. Σε αυτά τα λίγα βήματα τον ρώτησα τρία πράγματα και τα έγραψα. Εκείνος θα σκέφτηκε «δικιά μας είναι αυτή!» (γελάει).
Αυτή η δουλειά θέλει θράσος;
Θάρρος θέλει. Αλλά κυρίως ρίσκο! Στην καριέρα μου ρίσκαρα σε πράγματα δύσκολα και καινούργια. Δεν κάθισα ποτέ στα στρωμένα. Κάνω συνεχώς επανεκκινήσεις, ακόμη και όταν δεν είναι απαραίτητες. Όταν αισθάνομαι ότι κάτι έκλεισε τον κύκλο του, λέω «πάμε σε κάτι άλλο».
Ακόμα και στις επιτυχημένες δουλειές, είχατε πάλι μέσα σας το ζιζάνιο τού «παρακάτω»;
Εννοείται! Ολοκληρώνεις κάτι, αλλά βλέπεις ότι υπάρχει και κάτι παρακάτω. Το πρόβλημα είναι όταν δεν βλέπεις καθαρά το μετά. Διανύουμε μια περίοδο, που, λόγω των συνθηκών, είναι δύσκολο να δεις μπροστά. Μπορείς, υποκειμενικά, να φτιάξεις τα πάντα στο μυαλό σου, αλλά οι αντικειμενικές συνθήκες δυσκολεύουν τις εφαρμογές. Για μένα η πρόσκληση αυτή τη στιγμή είναι να προχωρήσω αυτό που ξεκίνησα στο διαδίκτυο με το thetoc.gr
Ποια ήταν η πιο επιτυχημένη σας στιγμή στην ελληνική τηλεόραση;
Δεν μπορώ να διαλέξω μία, γιατί ήταν σε διαφορετικές φάσεις ζωής. Ήταν τρεις: Το ξεκίνημα στην ιδιωτική τηλεόραση, με τον ΣΚΑΪ, όπου αφήσαμε ένα αποτύπωμα. Έπειτα, η περίοδος του ΑΝΤ1, όπου η εκπομπή «Με τα μάτια της Έλλης» είχε ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ που έμεινε, αλλά και το δελτίο που ήταν πρώτο σε τηλεθέαση – ήταν η μόνη περίοδος που ο AΝΤ1 ήταν πρώτος στο δελτίο, και μάλιστα για αρκετά χρόνια. Αποτύπωμα πολύ έντονο ήταν και η παρουσία μου στην ΕΡΤ μέχρι την ημέρα που έπεσε το μαύρο. Η ΕΡΤ εκείνη την περίοδο έγινε σημείο αναφοράς γιατί παρήγε ειδήσεις. Στην παντοδυναμία των ιδιωτικών καναλιών, η ΕΡΤ κέρδισε την τηλεθέαση στις εκλογές του 2012 και δεν είναι εύκολο αυτό. Δεν της είχε ξανασυμβεί και δεν πρόκειται να της ξανασυμβεί, εάν συνεχίσει με τη γνωστή αντίληψη του κυβερνητισμού και του κομματισμού.
Πώς ήταν το ανήσυχο πνεύμα της Έλλης Στάη στην κρατική τηλεόραση;
Αντάρτικο. Απέναντι σε όλους. Εκεί με έπαιρναν τηλέφωνο από το πρωθυπουργικό γραφείο –περίοδος ΠΑΣΟΚ– και έλεγα «λυπάμαι πολύ, δεν μπορώ να το κάνω αυτό». Έπειτα με άλλο πρωθυπουργό – Ν.Δ.– μου έκαναν άγριο πόλεμο από το Μέγαρο Μαξίμου, «να φύγει αυτή, δεν είναι δικιά μας», και άλλα τέτοια. Μέχρι που μου έκαναν ΕΔΕ και προσπαθούσαν να με βγάλουν από το δελτίο. Το πάλεψα πολύ στην ΕΡΤ, κάποιες φορές πέρασα πολύ άσχημα. Δεν ήμουν στο ξεκίνημά μου και όταν σου κάνουν τέτοιου τύπου παρεμβάσεις ενώ εσύ έχεις διανύσει μεγάλη επαγγελματική πορεία, σκέφτεσαι «τι κάθομαι τώρα εδώ και σας ανέχομαι;».
Η Ν.Δ. δεν σας πήγαινε;
Καθόλου, αλλά δεν με έδιωξε. Προσπάθησε, αλλά ήταν δύσκολο να το κάνει, γιατί πήγαινε πολύ καλά το προϊόν της ενημέρωσης στην ΕΡΤ.
Θεωρείτε ότι στη συνείδηση του κόσμου έχετε καταγραφεί ως ανήκουσα σε κάποια πολιτική παράταξη;
Και να το λένε, εγώ δεν ανήκω σε πολιτική παράταξη, γιατί πιστεύω ότι η δημοσιογραφία είναι απέναντι σε όλα, αλλά με δικαιοσύνη και fair play. Ωστόσο, στην Ελλάδα υπάρχει το ακριβώς ανάποδο. Σε θέλουν δικό τους και αν δεν είσαι δικός τους, σε πολεμάνε. Και στον ιδιωτικό τομέα, αλλά με άλλους τρόπους. Το έχω υποστεί και αυτό. Με το thetoc.gr είχα μια ad hoc συνεργασία με τον Alpha και έφυγα από εκεί με κυβερνητική παρέμβαση το 2015. Δεν άρεσε στην κυβέρνηση η άποψή μου για το δημοψήφισμα. Στη χώρα μας δεν υπάρχει πολιτικός πολιτισμός. Δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε οριοθέτηση και διάκριση των λειτουργιών σε κανένα επίπεδο.
Με τέτοιους όρους, λοιπόν, δύσκολα μια γυναίκα αντιμετωπίζεται ως γυναίκα;
Με μένα πάντως το ξέχασαν πολύ γρήγορα. Στην αρχή της καριέρας μου, ναι, με αντιμετώπισαν ως γυναίκα. Μετά σαν Οδυσσέα Ανδρούτσο (γελάει).
Είστε μια όμορφη γυναίκα που μας αφήνετε να καταλάβουμε πως τα πάτε μια χαρά με το χρόνο. Λες και ο χρόνος σάς πάει.
Τον πάω κι εγώ, γι’ αυτό. Ο χρόνος είναι ανίκητος και η ροή του δεδομένη. Εάν πάθεις αγωνία και πανικό, θα χάσεις. Εάν πας μαζί του, βλέποντας τον εαυτό σου στο χρόνο σου, θα έχεις αρμονία. Σε αυτή την ιδέα της ομορφιάς πιστεύω.
Γυμνάζεστε; Προσέχετε τη διατροφή σας;
Κάνω πράγματα τα οποία μου αρέσουν ή τα φτιάχνω έτσι, ώστε να μου αρέσουν. Δεν κάνω πράγματα υπό πίεση. Γυμνάζομαι, αλλά είναι πολύ μεγάλη χαρά για μένα. Ξεκίνησα την άσκηση πριν από 20 χρόνια περίπου. Είναι πλέον τρόπος ζωής, χωρίς υστερία και ακρότητα. Από την άλλη, όλοι έχουμε προβληματιστεί με το τι τρώμε. Περισσότερο προσέχω για λόγους υγείας και ευεξίας. Ό,τι μπορούμε ας το προφυλάξουμε, αφού βομβαρδιζόμαστε από τα μεταλλαγμένα. Ούτε στη διατροφή κάνω ακρότητες, τρώγοντας ένα μαρούλι. Ο γιος μου λέει και γελάει ότι το φαγητό στο σπίτι είναι νοσοκομειακό, χωρίς αλάτι!
Μαγειρεύετε;
Δυστυχώς, είμαι ανίκανη. Είναι από αυτά που θα ‘θελα να έχω, αλλά δεν το ‘χω. Και δεν το επιχειρώ, γιατί διαπιστώνοντας ότι δεν μου βγαίνει και επειδή είμαι τελειομανής δεν θέλω να κάνω μετριότητες.
Πού υπάρχει ταλέντο, εκτός από τη δημοσιογραφία; Γράφετε;
Γράφω για μένα. Και υπάρχει η παρότρυνση φίλων «επιτέλους, κάθισε να γράψεις». Αλλά ένα βιβλίο θέλει συγκέντρωση και απομόνωση. Δεν έχω καθίσει να το κάνω. Ή είμαι τεμπέλα ή έχω μέσα μου πολύ μεγάλο ακτιβισμό ακόμη.
Άρα, μυθιστόρημα;
Μου αρέσει το ιστορικό μυθιστόρημα. Και ένας δημοσιογράφος μπορεί να το κάνει.
Όλες οι γυναίκες σήμερα ερωτώνται για τις αισθητικές επεμβάσεις. Σας ενοχλεί;
Δεν με ενοχλεί γιατί οι αισθητικές επεμβάσεις πλέον είναι μέσα στη ζωή μας και σχεδόν όλοι έχουν κάνει μια μικρή δοκιμή. Οι επεμβάσεις είναι καλό να γίνονται όταν κάνουν κάποιον να αισθάνεται καλύτερα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχει κρίση και σωστή επιλογή. Εάν πάλι μια γυναίκα ή ένας άντρας δεν θέλει να κάνει κάτι, σημαίνει ότι αισθάνεται πολύ καλά με τον εαυτό του. Οπότε πάλι καλά κάνει. Δεν υπάρχει μία απάντηση. Ο καθένας όπως το νιώσει. Απλώς, προσοχή στις υπερβολές που οφείλονται στο άγχος του χρόνου. Δεν μπορείς να είσαι 50 χρονών και να είσαι όμορφος σαν 25. Μπορείς να είσαι όμως πανέμορφος ως 50 ετών.
Σας αρέσετε περισσότερο τώρα;
Αισθάνομαι πιο ήρεμη, άρα σε ένα βαθμό μου αρέσω πιο πολύ τώρα. Αισθάνομαι πιο ήσυχη. Το χρόνο τον σκεφτόμαστε όλοι, γιατί υπάρχει πάντα το μεγάλο ζήτημα του θανάτου. Η φθορά είναι που μας τρομάζει πιο πολύ.
Και το άγχος της δημοσιογραφίας; Η δαμόκλειος σπάθη των deadlines;
Το άγχος υπάρχει στο κύτταρό μου και είναι ένα από τα προβλήματα που προσπαθώ να αντιμετωπίσω. Υπερβολικό άγχος για μικρά πράγματα, που μου στερεί ακόμη και τον ύπνο. Και αυτό είναι θέμα υγείας που προσπαθώ χρόνια τώρα να το αντιμετωπίσω. Είναι σύμφυτο με εμένα. Φαίνομαι ήρεμη, καθώς είμαι control freak και στο τέλος ελέγχω τα πράγματα, αλλά το άγχος με κατατρώει.
Ως μητέρα, υπήρξατε προσκολλημένη στο γιο σας;
Έχοντας ένα παιδί, όλη μου η προσοχή και το ενδιαφέρον ήταν στραμμένα σε αυτό, με οδηγό ότι θα πρέπει ναι μεν να λαμβάνει την αγάπη μου, αλλά να αποκτήσει και ανεξαρτησίες. Η ζωή μου, με τις απαιτήσεις της δουλειάς μου, ζήταγε από το παιδί μου να δεχτεί αυτό ακριβώς.
Παραπονέθηκε ποτέ;
Ναι, όταν ήταν πολύ μικρός κι εγώ δούλευα και στις Βρυξέλλες. Πηγαινοερχόμουν 2-3 φορές μέσα στο μήνα. Εκεί, λοιπόν, παραπονέθηκε και είναι πολύ δύσκολο όταν συμβαίνει αυτό. Όταν με πήρε η μητέρα μου και μου είπε πως ο μικρός λέει ότι θέλει τη μαμά του, πήρα το αεροπλάνο και ήρθα. Επειδή με τη ζωή που έκανα ζητούσα από το παιδί μου να δεχτεί μία μαμά ανεξάρτητη, που έχει τη ζωή της και το παιδί της, έτσι τον μεγάλωσα και εκείνον. «Θα έχεις τη ζωή σου, τη δουλειά σου, τις ασχολίες και τη μαμά σου». Δεν κρεμαστήκαμε ο ένας πάνω στον άλλον, παρόλο που έχουμε πολύ ειδική αδυναμία ο ένας στον άλλον.
Ζει στην Ελλάδα;
Τα τελευταία δύο χρόνια ζει μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής. Δεν ξέρω τι θα επιλέξει για το μέλλον του.
Επιζητάτε το καθημερινό του τηλεφώνημα;
Είναι πλέον 32 χρονών και αυτό που επιζητώ πάντα είναι η γνώμη του. Τον εμπιστεύομαι πολύ. Πιστεύω στο μυαλό του και στην αγάπη του.
Θα θέλατε να είχατε κάνει ένα ακόμη παιδί;
Βέβαια, ήθελα στο παρελθόν, αλλά δεν μου βγήκε με την τροπή που πήρε επαγγελματικά και προσωπικά η ζωή μου. Θα μπορούσα, σε μια άλλη στροφή της μοίρας, εκεί στα νεαρά χρόνια που συντίθενται οι συγκυρίες, να είχα γίνει μια καλή οικογενειάρχης. Ένας ψυχαναλυτής μου είχε πει κάποια στιγμή: «Θα μπορούσατε να είστε σε μια φάρμα με πολλά παιδιά» και είχα γελάσει πολύ, γιατί του είπα «ναι, θα μπορούσα».
Ερχόμενος στην προσωπική σας ζωή, έχω την εντύπωση πως και εκεί τους κύκλους τους ολοκληρώνετε γρήγορα, όπως ακριβώς στην επαγγελματική σας.
Δεν μου αρέσει να υποκρίνομαι. Θέλω τα πράγματα να έχουν τη δυναμική τους. Κάθε ανθρώπινη σχέση είναι τελείως διαφορετική. Και η αρχή της και το τέλος της. Το ότι δεν κάθισα να λιμνάσω σε σχέση που δεν είχε άλλη προοπτική και μέλλον είναι αλήθεια. Θα μπορούσε όμως να μου είχε τύχει και μια σχέση από την οποία δεν θα έφευγα ποτέ. Είναι αυτό που λέγαμε πριν για τις συγκυρίες.
Δηλαδή είχατε στο μυαλό σας το «για πάντα»;
Στα νεαρά μου χρόνια, ναι, τώρα δεν το πιστεύω το «για πάντα». Όταν μπαίνεις σε μία σχέση γάμου ή σε μία δυνατή σχέση με έναν άντρα, το «για πάντα» πρέπει να το έχεις μέσα σου, γιατί διαφορετικά δεν προχωράει ούτε μία μέρα. Με λίγα λόγια, κάνεις μια απόλυτη επιλογή. Μπορεί να είναι λάθος επιλογή, αλλά πρέπει να είναι απόλυτη.
Άρα και στην προσωπική σας ζωή κλείνατε κύκλους.
Δεν ήταν και λίγα τα χρόνια. Οι πιο πολλοί άνθρωποι έχουν κάνει σχέσεις που δεν τις καταγράφουμε, καθώς δεν ήταν γάμοι. Εγώ τις σημαντικές μου σχέσεις τις έκανα γάμους. Επίσης, δεν πετάω τίποτε από τις ανθρώπινες σχέσεις που έχω κάνει. Το βρίσκω κακό όταν ακούω να λένε πως μια σχέση ήταν λάθος, γιατί είναι σαν να πετάς κομμάτι από τη δική σου ζωή, από τον εαυτό σου. Τις τιμώ τις σχέσεις ή τους γάμους που έκανα. Όλους.
Διατηρείτε καλές σχέσεις μετά τη διάλυσή τους;
Καλές σχέσεις διατηρώ, υπό την έννοια ότι δεν διατηρώ και κακές. Με κάποιους ανθρώπους μπορεί να έχω πολύ φιλική σχέση, με άλλους πάλι η γειτνίαση μπορεί να μην είναι ιδανική.
Υπήρξε διάστημα που θέλατε να μείνετε μόνη, χωρίς μία σχέση στη ζωή σας;
Είμαι πολύ μοναχικός άνθρωπος, αλλά η μοναξιά δεν μου αρέσει, όπως νομίζω δεν αρέσει σε κανέναν. Μοναχική είμαι, καθώς στο τέλος της ημέρας με τον εαυτό σου κάνεις το διάλογο. Οπότε, ναι, έχω μείνει μόνη μου και τα τελευταία χρόνια ακόμη περισσότερο. Ωριμάζοντας, μένεις πιο εύκολα μονάχος. Αντιμετωπίζεις και τη μοναξιά. Κάποια στιγμή η μοναχικότητα συγκλίνει με τη μοναξιά.
Ακόμη και μέσα στις σχέσεις σας αναζητούσατε τη μοναχικότητα;
Εννοείται. Κλείνεις την πόρτα και κάθεσαι μόνος. Έχεις και αυτόνομα κομμάτια. Δεν μπορεί να έχουμε τους ίδιους φίλους, τα ίδια γούστα, να υπάρχει απόλυτη ταύτιση. Εξάλλου, η συνύπαρξη των διαφορετικοτήτων είναι η μεγάλη δυσκολία και το μεγάλο στοίχημα σε μια σχέση.
Τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σας θέλατε να τους θαυμάζετε;
Εννοείται. Η παραδοχή του άλλου είναι σπουδαίο πράγμα και το μυαλό μας είναι απαιτητικό εργαλείο, καθώς μπορεί να απομυθοποιήσει εύκολα. Γι’ αυτό πρέπει τον άλλο να τον εκτιμάς, να τον θαυμάζεις και μέσα από αυτά έρχεται η αγάπη.
Το επαναστατικό πνεύμα σας, γιατί θέλησε να κάνει γάμους;
Γιατί δεν είμαι έτσι όπως νομίζεις. Συναισθηματικά είμαι ανασφαλής. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν ξεκίνησες την κουβέντα μας; Που ήθελα να με αγαπάνε περισσότερο… Ε, λοιπόν, μου αρέσει πάρα πολύ να με αγαπάνε και να αγαπάω. Να βρίσκομαι σε ένα κουκούλι αγάπης. Το έχω ανάγκη. Δεν είμαι το σκληρό πράγμα που μπορεί να βλέπεις. Όταν χρειαστεί να πάρω αποφάσεις, είμαι ορθολογίστρια και αυτό μπορεί να βγάζει σκληρότητα. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έχω και την ανάγκη να με αγαπάνε. Είναι η αχίλλειος πτέρνα μου και σ’ το λέω γιατί από εκεί ξεκίνησες τη συζήτησή μας.
Ο σύντροφός σας, Νίκος Μουνδρέας, ήταν ένας άνθρωπος μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Μαζί σας βίωσε το ακριβώς αντίθετο. Αλήθεια, πώς το αντιμετώπισε;
Καταρχήν, να σου πω πως είναι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος. Είναι δηλαδή ο άνθρωπος, που μπορώ να εκτιμώ και να θαυμάζω και μέσα απ’ αυτό να τον αγαπάω. Και αυτό είναι σπουδαίο. Το θέμα της δημοσιότητας το αντιμετώπισε πιο απλά από μένα. Εγώ ήξερα ότι θα συμβεί και του το είπα από την αρχή ως μη ευχάριστο. Και η απάντησή του ήταν «το έχω προϋπολογίσει».
Θέλατε να τον προειδοποιήσετε;
Ναι, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που το θέμα της δημοσιότητας δεν το γνωρίζουν καθόλου και μάλιστα το αποφεύγουν. Αλλά η απάντηση ήταν ευθύτατη και μου έδειξε ότι η επιλογή του σε μένα δεν είχε ενδοιασμούς.
Είστε ευχαριστημένη στη σχέση σας, όπως είστε, ή θα επιθυμούσατε την επισημοποίησή της;
Σε αυτή τη φάση της ζωής μου δεν με ενδιαφέρει καθόλου ένας ακόμη γάμος. Σου είπα, είναι πολύ σημαντικός άνθρωπος και είναι σπουδαία αυτή η σχέση για μένα. Αυτό μου αρκεί.
Σας ενοχλεί που γνωρίζουμε την προσωπική σας ζωή;
Με ενοχλεί που δεν μπορώ να κινηθώ με την ελευθερία που επιθυμώ. Μπορεί να θέλω να βγω ρακένδυτη στο περίπτερο του Κολωνακίου. Εάν με φωτογραφήσουν, θα γράψουν «Ρακένδυτη η Έλλη Στάη. Τι της συμβαίνει άραγε;».
Να βγείτε ρακένδυτη, δεν σας το έχω.
Και όμως! Όλα αυτά είναι οι ελευθερίες που θέλουμε να νιώθουμε ότι έχουμε, ακόμη κι αν δεν τις κάνουμε πράξη.
Η αισθητική είναι σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή σας, φαντάζομαι.
Ανέκαθεν. Η αισθητική του άλλου μου λέει πράγματα και για τα υπόλοιπα στοιχεία του.
Δεδομένου ότι το γυμνό δεν αφυπνίζει σε σχέση με το AIDS, μετανιώσατε για τη γυμνή σας φωτογράφιση;
Καταρχήν, είναι αυθαίρετο αυτό που λες ότι δεν αφυπνίζει. Ένα γυμνό σώμα παραπέμπει στο σεξ, βασικό παράγοντα εξάπλωσης της ασθένειας. Το γυμνό, επίσης, γίνεται αντικείμενο συζήτησης και κατ’ επέκταση αφύπνισης για την ασθένεια. Παγκοσμίως, προσωπικότητες από όλους τους χώρους συνεχίζουν να φωτογραφίζονται γυμνοί γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους. Η απόφασή μου ήταν απόλυτα συνειδητή και δεν το μετάνιωσα.
Είχατε δεύτερες σκέψεις πριν το κάνετε;
Φυσικά και είχα. Οι φωτογραφίσεις δεν είναι κάτι οικείο για μένα και την απόφαση δεν την πήρα στο λεπτό. Συνυπολόγισα πολλές παραμέτρους.
Σας έχουν προσάψει ότι συνυπάρξατε μόνο με ισχυρούς άνδρες. Εσείς, ωστόσο, προέρχεστε από μία επίσης κοινωνικά δυνατή οικογένεια. Άδικο, τελικά, για εσάς;
Όταν μιλάνε για ισχυρούς άντρες, αγνοούν ότι είμαι εγώ πολύ δυνατή. Αυτό δεν το υπολογίζουν κάποιοι. Για να εκτιμήσεις και να θαυμάσεις έναν άντρα που θα σου καλύψει τις συναισθηματικές σου ανασφάλειες – τις οποίες εγώ έχω – πρέπει να είναι πιο δυνατός από σένα. Σε βεβαιώνω ότι δυσκολεύτηκα να βρω πιο δυνατούς άντρες από μένα. Και στην πορεία, έβγαινα πολύ συχνά εγώ η δυνατή. Αντιλαμβάνομαι γιατί ορισμένοι το λένε, καθώς υπάρχει μια κακοβουλία σε αυτό.
Όταν το βράδυ κλείνετε τα μάτια, η εικόνα με τη φάρμα και τα παιδιά έρχεται στο μυαλό σας;
Τώρα πια, όχι. Μεγάλωσα. Παλιότερα, ναι, έρχονταν ως καταφύγιο από τις αντιξοότητες του άγριου επαγγελματισμού. Τώρα, έτσι κι αλλιώς, έχω μια πιο ήρεμη, τύπου φάρμας, προσωπική ζωή. Καταφύγιο είναι οι δικοί μας άνθρωποι και οι φίλοι μας. Έχω εξαιρετικές φιλίες. Οι φιλίες απαιτούν δουλειά. Οι φίλες μου ήταν ο πιο ισχυρός γάμος της ζωής μου και, όπως λέμε και γελάμε μεταξύ μας, θα φτάσουμε μέχρι το τέλος μαζί.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ – χτένισμα: Δημήτρης Σταματίου (d-tales)
Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία στο Μ/S Liana Η τον κ. Ηρακλή Βλαχοδημήτρη και τον κ. Χρήστο Μεταλληνό για τη βοήθεια του στην πραγματοποίηση της φωτογράφησης.
