Σε μια ιδιαίτερα όμορφη στιγμή της ζωής της, φωτογραφίζεται με την κόρη της, Μαρία Βοσκόπουλου, και μιλάει για όλα όσα αγαπάει, αλλά και για τις δυσκολίες που βίωσε, μέσα από τις οποίες ξαναγεννήθηκε.
Από τον Άρη Καβατζίκη
Η Άνοιξη της ταιριάζει πολύ. Αφενός επειδή γεννήθηκε στην καρδιά της, αφετέρου επειδή νιώθει και εκπέμπει την προσωπική της αναγέννηση σε όλους τους τομείς. Επέλεξε να βρεθούμε σ’ ένα μέρος λουσμένο από το ελληνικό φως και την αειθαλή ζωοφόρο ενέργεια: το Σούνιο. Κάτω ακριβώς από το Ναό του Ποσειδώνα, βρίσκεται απέναντί μου –τολμώ να το πω– η ωραιότερη Ελληνίδα. Σαν αρχετυπική φιγούρα αρχαίου κάλλους, μιλά για τη χώρα μας με πάθος και αγάπη. Πολύ καιρό την πίεζα για μια συνέντευξη και φωτογράφιση, αλλά εκείνη εδώ και χρόνια έχει επιλέξει τη σιωπή. Ίσως αυτή να ήταν η ιδανική στιγμή, λίγο πριν αναχωρήσουν οικογενειακώς για την αγαπημένη τους Κέρκυρα, όπου γιόρτασαν την Ανάσταση. Αυτή η δική της, προσωπική ανάσταση και ανάταση μαζί, ίσως να την έπεισε να μιλήσει για τα εύκολα και για τα δύσκολα. Βέβαια, στην περίπτωσή της, ο λόγος που αρθρώνει δεν είναι ο μόνος που φέρει την πληροφορία, καθώς στο βαθύ γαλάζιο βλέμμα της συναντιούνται φλόγες αλήθειας την ώρα που «παντρεύονται» με την αναζήτηση ενός απέραντου ορίζοντα, μεταξύ θάλασσας και ουρανού.
Γιατί σας βλέπουμε και σας ακούμε σπάνια;
Είναι επιλογή μου, αλλά με βρίσκετε σε μια χαλαρή στιγμή και με διάθεση για μια άνετη κουβεντούλα και μια ωραία φωτογράφιση, σ’ ένα μαγικό μέρος, στο Σούνιο, κάτω από το Ναό του Ποσειδώνα. Νιώθω τη θετική ενέργεια και την αρμονία που προσφέρει αυτό το μέρος. Είναι ένας από τους ιερούς τόπους της χώρας μας, που με συγκινούν.
Γιατί;
Η πρώτη αναφορά του έγινε από τον Όμηρο στην «Οδύσσεια» και το ονόμαζε Σούνιον Ιερόν. Ενεργειακά είχε κάτι ιδιαίτερο, όπως όλοι οι ιεροί τόποι που επέλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, σε σχέση με την ψυχή, τη γαλήνη, την αρμονία του σώματος, την επαφή με πράγματα πέρα από την ύλη. Εδώ βρίσκεται ο Ναός του Ποσειδώνα, του θεού των υδάτων, ενός σημαντικού θεού των Ελλήνων. Ας μην ξεχνάμε ότι μαζί με τη θεά Αθηνά διεκδίκησαν το όνομα της πόλης μας, της Αθήνας. Το νερό είναι πολύ σημαντικό για τη ζωή μας στον πλανήτη και, βέβαια, συμβολίζει και το συναίσθημα. Η γη είναι γεμάτη νερό, το σώμα μας επίσης. Γι’ αυτό νιώθω αρμονία εδώ, δίπλα στη θάλασσα, και η αρμονία είναι πολύ σημαντική για μένα.
Αυτή τη ζεν αρμονία, την οποία μεταδίδετε, την κατακτήσατε με τα χρόνια ή την είχατε πάντα;
Φαντάζομαι ότι στην εξέλιξή μας όλοι μπορούμε, αν το αναζητήσουμε, να βρούμε τον τρόπο να απελευθερώσουμε τα κομμάτια του εαυτού μας, που μπορεί να γνωρίζαμε, αλλά να μην τα είχαμε πραγματικά συνειδητοποιήσει, να μην τα είχαμε απελευθερώσει. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι τελειώνουν τη ζωή τους χωρίς να έχουν ανακαλύψει κομμάτια του εαυτού τους που τους κάνουν χαρούμενους και ήρεμους, ανεξαρτήτως των προβλημάτων και των εμποδίων που υπάρχουν στην καθημερινότητα ή τη ζωή τους. Το εσωτερικό ψάξιμο και η συνειδητοποίηση ότι η ψυχική μας ηρεμία μπορεί να υπάρχει και να τη βρούμε μέσα μας, χωρίς να την αποδίδουμε συνεχώς σε εξωτερικούς παράγοντες, είναι ένας δύσκολος δρόμος, αλλά υπέροχα γοητευτικός. Εγώ, αυτό το δρόμο θέλησα να τον κάνω από πολύ μικρή, και το όμορφο είναι ότι ειδικά τα τελευταία χρόνια είχα το χρόνο και τη μεγάλη ανάγκη να κάνω μια ακόμη βαθιά βουτιά, αλλά αυτή τη φορά ήταν πολύ πιο κοντά σ’ αυτό που είναι για μένα ελευθερία. Ελευθερία του εαυτού μου, της ψυχής μου, του τρόπου σκέψης μου.
Οι δρόμοι στους οποίους περπατήσατε –αρχιτεκτονική, υποκριτική, πολιτική– ήταν στο πλαίσιο αναζήτησης του τι θα σας φέρει πιο κοντά στον εσώτερο εαυτό σας;
Τολμώ να πω ότι αυτά με καθόριζαν. Επέλεξα την αρχιτεκτονική, γιατί με γοήτευε, συνδυάζει την επιστήμη και την τέχνη μαζί. Από την άλλη, το θέμα της έκφρασής μου μέσα από την υποκριτική, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα έψαχνα να το ανακαλύψω. Και μετά ήρθε η πολιτική. Απώτερος στόχος, τελικά, δεν ήταν αυτό καθαυτό το αντικείμενο της ενασχόλησής μου –που σίγουρα θα πρέπει να με εμπνέει και να με γοητεύει– αλλά να πλησιάσω όλο και περισσότερο σ’ αυτό που αναζητούσα: την αρμονία μέσα από την ανησυχία να ανακαλύπτω και να ερευνώ τα πάντα. Πήγα στην Ιταλία, ταξίδεψα στον κόσμο, γνώρισα ανθρώπους που μου άνοιξαν πόρτες του μυαλού και της ψυχής μου. Πάντως, το ξεκάθαρο κοινό σημείο και των τριών αυτών τομέων είναι ότι είναι ανθρωποκεντρικοί.
Αλήθεια, τι θυμόσαστε από τον Φεντερίκο Φελίνι;
Ήταν ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο, ένας νεοφιλόσοφος. Σήμερα, οι ταινίες του είναι αντικείμενο μελέτης σε ό,τι αφορά τα υπαρξιακά θέματα, τον έρωτα, το θάνατο.
Πώς τον έχετε το μυαλό σας;
Ως φως και αγάπη. Μου έδωσε τέτοιο φως η επαφή μαζί του και το «σχολειό» που είχε φτιάξει στην Τσινετσιτά! Ετοίμαζε μια σπουδαία ταινία, που θα ήταν αφιερωμένη στους αρχαίους πολιτισμούς. Είχα τη μεγάλη ευλογία, τελείως καρμικά, μέσω ενός κοινού γνωστού, να συναντηθούμε και να με δεχτεί σ’ εκείνη την ομάδα. Μαθήτευσα κοντά του κι αυτό είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα, καθώς τελικά η συγκεκριμένη ταινία δεν έγινε ποτέ, γιατί έφυγε από τη ζωή. Κρατάω ως φυλαχτό το σκίτσο που μου είχε κάνει, βασισμένος στο ρόλο στον οποίο με «έβλεπε» στην ταινία που ετοιμάζαμε, ως Ελληνίδα μούσα.
Δε νιώθετε καμία νοσταλγία για το σινεμά;
Είμαι σε μια στιγμή της ζωής μου που αισθάνομαι πολύ όμορφα με τον εαυτό μου, είμαι ανοιχτή σε ό,τι καλό μπορεί να έρθει ή μπορώ να προκαλέσω να έρθει, και αυτό τα λέει όλα. Μια ενδιαφέρουσα ταινία; Μια ωραία παράσταση; Μπορεί να είναι η πολιτική ξανά, εάν κάτι με εμπνεύσει; Γιατί και την πολιτική την έκανα με το δικό μου τρόπο, με αφοσίωση και πάθος για τη χώρα μου, αλλά και την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Κέρκυρα.
Το εξαντλήσατε το κομμάτι της πολιτικής;
Δεν μπορώ να το ξέρω αυτή τη στιγμή. Στο παρελθόν αποδέχτηκα τις προκλήσεις και πρόλαβα, ως υφυπουργός Πολιτισμού και υφυπουργός Τουρισμού, να κάνω λίγα απ’ όσα πολλά πραγματικά ήθελα να κάνω. Είναι πολύ δύσκολος χώρος και το πάλεψα. Ουσιαστικό κίνητρό μου είναι ότι αγαπώ αληθινά αυτή τη χώρα. Όσο πιο πολύ τη γνωρίζω και όσο ανατρέχω στην ιστορία μας, στη φύση μας, στην πνευματικότητά της, παρά τα εμπόδια και τα λάθη που έχουν γίνει από εμάς τους ίδιους – έχουμε βιάσει πολλές φορές τη χώρα μας– τόσο πιο πολύ την αγαπώ την Ελλάδα. Εδώ συνέβησαν πράγματα μοναδικά στον κόσμο. Πιστεύω στο ανοιχτό πλαίσιο αντίληψης των πραγμάτων, αλλά με σεβασμό στην ταυτότητα και τις ρίζες μας. Κάθε άνθρωπος χρειάζεται τις ρίζες του, την ταυτότητά του και τα φτερά του για να πετάξει όπου θέλει. Αλλά χωρίς ρίζες, θα χαθεί στο σύμπαν. Δεν πάσχω από παρελθοντολαγνεία, απλώς αναφέρομαι στη γνώση του ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Η σύγχρονη Ελλάδα κουβαλάει και το αρχαίο και το νέο, αλλά για να αγαπήσεις τη χώρα σου, πρέπει να τη μάθεις. Έχουμε «καταφέρει» την Ιστορία να την κάνουμε το πιο βαρετό μάθημα για τα παιδιά μας. Το αρχαίο είναι στο νέο μας. Δε δέχομαι ότι άλλο το αρχαίο, άλλο το νέο. Ο σύγχρονος πολιτισμός περικλείει μέσα του τον αρχαίο πολιτισμό. Όλα είναι μια ευθεία γραμμή εξέλιξης, ενώ συνήθως τα βλέπουμε ως κύκλους που ανοίγουν και κλείνουν. Αυτό που είμαστε είναι αυτό που κουβαλάμε από αρχέγονους χρόνους. Και αυτό που κουβαλάμε εμείς οι Έλληνες είναι πανέμορφο και σπουδαίο. Όταν ανά τον κόσμο υπάρχουν ακαδημαϊκοί και επιστήμονες που μελετούν και υπερασπίζονται τον πολιτισμό μας, σκέφτεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά με εμάς που δεν το αντιλαμβανόμαστε. Το ίδιο συμβαίνει και με τη γλώσσα μας.
Τι εννοείτε;
Είχα την τύχη πριν από μερικά χρόνια να γνωρίσω στη Μαδρίτη έναν σπουδαίο Ελληνιστή γλωσσολόγο, τον Φρανσίσκο Αγράδος, 99 ετών σήμερα, ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα ερευνητικό ινστιτούτο της ελληνικής γλώσσας, εκπαιδεύοντας νέους ανθρώπους, και στα λεξικά του αποδεικνύει ότι οι ευρωπαϊκές γλώσσες είναι πάνω από 80% Ελληνογενείς! Όταν ένας μη Έλληνας το υποστηρίζει αυτό –και, πιστέψτε με, υπάρχουν πολλοί άλλοι–, δεν πρέπει να μας προβληματίσει, καθώς έχουμε αφήσει τον ατέλειωτο θησαυρό μας, τη γλώσσα μας, να φθίνει; Κανονικά θα έπρεπε να εισπράττουμε πνευματικά δικαιώματα για τη χρήση της γλώσσας μας ανά τον κόσμο αυτή τη στιγμή και όχι να χρωστάμε στους άλλους.
Με τι ασχολείστε, αλήθεια, τα τελευταία χρόνια που είστε εκτός πολιτικής;
Τα τελευταία τρία χρόνια, μετά τις ατυχείς εκλογές του 2015, και παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν στη ζωή μου –βίωσα τη μεγάλη απώλεια του πατέρα μου– επέστρεψα στις ωραίες «πηγές». Μελέτησα ξανά ιστορία, ποίηση, τους φιλοσόφους μας, ήρθα σε συχνή επαφή με τη φύση. Μελέτησα όσο μπορούσα όλα αυτά που έχουν να κάνουν με την αρμονία του σώματος και του μυαλού μας και νιώθω όμορφα γι’ αυτό. Μπορώ να το μεταδώσω και στο παιδί μου και στους γύρω μου.
Οι δυσκολίες πώς ξεπερνιούνται;
Με ψυχραιμία και με αναζήτηση της δύναμής σου. Η ζωή δε σε ρωτάει. Μπορεί να φέρει ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε στον οποιοδήποτε. Αυτό που σε ρωτάει είναι πώς θα διαχειριστείς αυτό που θα φέρει. Εδώ είναι η διαφορά μας: από τη στάση του καθενός στο πώς διαχειρίζεται αυτό που του φέρνει η ζωή. Πώς θα χειριστείς τη δύσκολη στιγμή, ώστε στο τέλος να βγεις νικητής.
Οι δυσκολίες για εσάς μάλλον ήταν εσωτερική διαδρομή. Δεν τις μοιραστήκατε με τον κόσμο.
Ακριβώς. Νιώθω ευλογημένη, έχω γνωρίσει στη ζωή μου πολλές χαρές, αλλά και πολλά προβλήματα, ιδίως τα τελευταία χρόνια. Όπως και πολύς κόσμος. Αυτή είναι η ζωή. Βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις όπως η δική μας, που η οικογενειακή μας ζωή, η έκθεσή μας ή τα όποια προβλήματα μελών της οικογένειάς μας μπορούν να δημιουργήσουν θέματα και ένα τοξικό περιβάλλον. Όλα αυτά, λοιπόν, έχουν έρθει στην οικογένειά μας και λίγο-πολύ τα γνωρίζετε. Δε χρειάζεται να εμείνουμε.
Το παιδί σας πώς προστατεύτηκε απ’ αυτά;
Θα είμαι ειλικρινής. Από τη μια πλευρά νιώθω πλέον εσωτερική γαλήνη και ελευθερία να εκφράζομαι, να είμαι ο εαυτός μου. Προχωράω, μεγαλώνω, νιώθω σαν να ξεκινάω ένα καινούργιο κομμάτι δρόμου στη ζωή μου. Θέλω να κάνω πολλά πράγματα, δε σταματάω να ονειρεύομαι – θα ονειρεύομαι μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μου. Από την άλλη, όταν σκέφτομαι όλα αυτά που έχουν συμβεί, υπάρχει ένας θυμός μέσα μου, ο οποίος όμως έχει καταλαγιάσει. Έκαναν πολύ κακό στην οικογένειά μου. Αναφέρομαι σε δημοσιεύματα, σε συνεντεύξεις που δόθηκαν, στη διαχείριση των δημοσιογράφων. Σε μια πολύ ευαίσθητη στιγμή του Τόλη, στην ουσία μας κατασπάραξαν. Αυτό, λοιπόν, δεν το ξεχνάς. Μπορείς να το συγχωρήσεις, εάν έρθει μια συγγνώμη, αλλά δεν το ξεχνάς. Μας είχαν κυριολεκτικά κατασπαράξει οικογενειακώς. Το ότι βρήκαμε τον τρόπο να σταθούμε ξανά και η οικογένειά μας να παραμείνει δυνατή και ενωμένη, αλλά και το παιδί μου να το αντιμετωπίσει όλο αυτό με πολύ αγάπη και συζήτηση, ώστε να το ξεπεράσει, είναι κάτι που αφορά εμάς.
Μα γιατί δε μιλήσατε;
Είναι τόσα τα ψέματα και η αδικία μέσα σε όλο αυτό. Δε μιλήσαμε και δε μίλησα, γιατί ένιωθα ότι δε θα άκουγε κανείς τότε. Μου ερχόταν η εικόνα ενός ανθρώπου που τον ρίχνουν στο Κολοσσαίο για να τον κατασπαράξουν τα λιοντάρια, προσφέροντας θέαμα. Πώς να αμυνθεί αυτός ο άνθρωπος; Αφού όλα είναι έτοιμα για να τον κατακρεουργήσουν. Αλλά η ζωή τα αποδεικνύει όλα σιγά-σιγά και τα βάζει στη σωστή τους θέση.
Τη συγχωρήσατε εκείνη την περίοδο στους ανθρώπους;
Ναι, αλλά δεν ξεχνώ. Όταν ξεχνάς, κάνεις κακό στον εαυτό σου.
Αντικειμενικά, είναι άξιο προσοχής που μαζί με τον Τόλη Βοσκόπουλο καταφέρατε να κρατήσετε ακέραιο τον οικογενειακό σας πυρήνα.
Δε διασπάστηκε και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτό. Η Μαρία, 16,5 χρονών σήμερα, έμαθε και μέσα από δύσκολα πράγματα και έχει ωριμάσει. Συγχρόνως, όμως, δε στερήθηκε μια πολύ όμορφη παιδική και εφηβική ζωή και σίγουρα σ’ αυτό έπαιξε ρόλο το ότι έζησε και ζει μέσα σε μια μεγάλη οικογένεια με πολύ αγάπη, κοντά στη φύση. Μεγάλωσε με ανθρώπους που την αγαπάνε αληθινά γι’ αυτό που είναι. Είναι παιδί ανοιχτό, με φίλες στην Κέρκυρα και την Αθήνα και έναν ευρύτερο οικογενειακό πυρήνα με πολλούς συγγενείς. Έτσι, έχει και την αίσθηση της γήινης και πολύ ανθρώπινης πλευράς, αλλά κι αυτού που μπορεί να βιώνει ο μπαμπάς ή η μαμά της, που έχει να κάνει με την έκθεση. Αν κι αυτό το περνάει τώρα πια μ’ έναν τρόπο πιο χαλαρό. Σήμερα, που αποφασίσαμε τελικά να κάνουμε τη φωτογράφιση, την είδα χαρούμενη και ήθελα να το διασκεδάσουμε μαζί. Χωρίς κάτι άλλο, έτσι απλά.
Ο Τόλης Βοσκόπουλος, με τον οποίο έχετε συμπορευτεί 22 χρόνια, δε μιλάει ποτέ, δε δίνει συνεντεύξεις. Αλήθεια, μέσα από τα μάτια σας τι άνθρωπος είναι;
Είναι ένας πολύ γλυκός, καλός άνθρωπος, με παιδική ψυχή. Και η παιδική ψυχή πληγώνεται εύκολα. Θυμώνει και πεισμώνει όπως θυμώνουν τα παιδιά, αλλά και ξεχνάει εύκολα. Μετά από τόσες δεκαετίες, με τα δύσκολα θέματα τόσο της υγείας του όσο και της ζωής του, στέκεται αγέρωχος και ξεπερνάει τις δυσκολίες. Είναι πρότυπο δύναμης. Ξεχνάει αυτό που διάβασε, άκουσε, είδε και τον στενοχώρησε, στέκεται εκεί μπροστά και τραγουδάει με την ψυχή του. Παρά τα ασύστολα ψέματα που λέγονται, εκείνος δε μιλάει. Αυτό έχει επιλέξει. Πιστεύει στην επικοινωνία του με τον κόσμο και η ψυχή του κρύβει αγνότητα. Ακόμα και τα λάθη που έχει κάνει, τα έκανε από ακραίο παρορμητισμό. Αστειευόμενη, καμιά φορά του λέω πως αυτό είναι το μεγαλύτερό του «αμάρτημα»: η υπερβολική δοτικότητά του και μάλιστα σε ανθρώπους που δεν την εκτίμησαν. Του είχε κάνει κακό. Δε χρειάζεται, όμως, να στενοχωριόμαστε γι’ αυτά που δεν έχουμε σήμερα ή γι’ αυτά που θα κάναμε αλλιώς. Λέω και στον Τόλη και στη Μαρία πως εστιάζουμε στο σήμερα, στο τώρα. Είμαστε εδώ και χαιρόμαστε αυτό που έχουμε, ό,τι έχουμε καταφέρει να έχουμε. Συνεχίζουμε να προχωράμε και ό,τι μας φέρει η ζωή οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε με όσο μεγαλύτερη θετικότητα και σοφία διαθέτουμε.
Για τη Μαρία τι εύχεστε;
Η μεγάλη μου επιθυμία είναι να μεγαλώσει υγιής και να πιστεύει στον εαυτό της, να είναι δοτική, γενναιόδωρη και χαρούμενη μέσα της. Να ακολουθήσει τα όνειρά της, να αγαπάει τους ανθρώπους, αλλά να φροντίζει και να προστατεύει το δικό της κόσμο.
Πού τη βλέπετε να προσανατολίζεται επαγγελματικά;
Θα ακολουθήσει το όνειρό της. Είναι στη Β΄ Λυκείου, ασχολείται με πολλά. Θεατρικό εργαστήρι, φωνητική, κάνει δημιουργικά πράγματα, διαβάζει πολύ. Πηγαίνει σε δημόσιο σχολείο και είναι εξαιρετικά χαρούμενη και ικανοποιημένη. Συνειδητή επιλογή και δική της και δική μας το δημόσιο σχολείο, μετά το κολέγιο όπου έκανε το Δημοτικό.
Για τη γυναίκα Άντζελα τι κάνετε;
Γυμνάζομαι τον τελευταίο χρόνο ξανά εντατικά. Κάνω πιλάτες, κυκλική γυμναστική, περπατάω στη φύση, κολυμπάω όλο το χρόνο. Λατρεύω τη θάλασσα. Τρέφομαι σωστά, κάνω βαθιά αποτοξίνωση κατά καιρούς και μελετάω την ευεργετική επίδραση των τροφών στο σώμα μας. Όχι πως δεν κάνω ατασθαλίες, αλλά έχω μάθει να τις διορθώνω.
Είστε χορτοφάγος;
Υπήρξα για μεγάλο διάστημα στο παρελθόν και τώρα ξαναγίνομαι σιγά-σιγά. Την υγιεινή διατροφή προσπαθώ να τη μεταφέρω και στην οικογένεια. Το πιο σημαντικό, πάντως, είναι να ακούμε το σώμα μας και εκείνο θα μας δείξει το σωστό δρόμο. Δε χρειάζονται ακρότητες.
Ποια είναι η αγαπημένη σας εποχή;
Η Άνοιξη. Είναι η εποχή που γίνεται μια καινούργια αρχή. Όλα γεννιούνται, ανανεώνονται. Βέβαια, γεννήθηκα και Μάρτιο, οπότε είναι η εποχή μου. Άνοιξη σημαίνει αναγέννηση, νέος κύκλος ζωής, καινούργια πορεία. Μου δίνει την αίσθηση της ευφορίας. Αισθάνομαι την άφιξή της στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο.
Κάνετε κι εσείς όμως μια επανεκκίνηση. Σωστά;
Ας πούμε ότι ταυτίζομαι με την Άνοιξη. Στο χέρι μας είναι να κάνουμε restart, να περπατήσουμε σ’ ένα δρόμο όπως τον θέλουμε εμείς. Μέσα σ’ όλες τις ανησυχίες, τις σκέψεις και τις συναντήσεις με σημαντικούς για μένα ανθρώπους, που ξέρουν τη δύναμη αυτής της χώρας, μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ ότι θα ήταν όμορφο να υπάρχει ένας φορέας μέσω του οποίου θα μπορούμε να επικοινωνούμε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πολιτιστικό πλούτο της χώρας μας. Ετοιμάζουμε, λοιπόν, μια πολιτιστική κίνηση, με μια συντροφιά ανθρώπων που εμπνεόμαστε από τον κοινό μας στόχο. Εκδηλώσεις, συνέδρια, ένα rebranding της πολιτιστικής μας ταυτότητας, που είναι ιδιαίτερη και μοναδική. Ελπίζω να τα καταφέρουμε.
Μαρία, πώς είναι η Β΄ Λυκείου;
Μια χαρά. Κάνω πολλά πράγματα, αλλά δεν έχω αποφασίσει ακόμα με τι θα ασχοληθώ στο μέλλον. Χρειάζεται λίγο σκέψη. Είμαι εδώ και χρόνια σ’ ένα θεατρικό εργαστήρι εκτός σχολείου και τον τελευταίο χρόνο μπήκα και στην ομάδα του σχολείου. Την 1η Απριλίου ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις για το «Ποια Ελένη», των Ρέππα – Παπαθανασίου. Κάνω και μαθήματα φωνητικής, αλλά το τραγούδι μάλλον δε θα ήθελα να το ακολουθήσω. Βέβαια, θα ήθελα πρωτίστως να φοιτήσω στο πανεπιστήμιο, γιατί είναι πολύ καλό να έχει κανείς σφαιρική μόρφωση, πέρα από τα καλλιτεχνικά.
Τι θαυμάζεις στους γονείς σου;
Τους θαυμάζω τον καθένα για διαφορετικά πράγματα. Ο μπαμπάς, που έχει κάνει τόσα πολλά, συνεχίζει να είναι το ίδιο καλός με παλιά. Στη μητέρα μου θαυμάζω τις καινοτόμες ιδέες που έχει και τις κάνει πράξη.
Την αγαπάς την Κέρκυρα;
Εγώ είμαι Κερκυραία. Το σπίτι μας είναι στο Λιστόν.
Θα σ’ άρεσε να μένεις μόνιμα στην Κέρκυρα;
Όχι, αλλά στην Κέρκυρα έχω τα ξαδέλφια μου, επιστήθιες φίλες και την έχω συνδυάσει με τις περιόδους που είμαι ανέμελη, χωρίς σχολείο και υποχρεώσεις. Μπορεί μεγαλύτερη να σκεφτόμουν να μείνω εκεί, αλλά τώρα όχι. Δε θα πάψω, ωστόσο, ποτέ να πηγαίνω στην Κέρκυρα και να την αγαπώ.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ-χτένισμα: Δημήτρης Δημητρούλης (D-Tales)
Ευχαριστούμε το «Aegeon Beach Hotel», 68χλμ. Αθηνών – Σουνίου, Σούνιο, τηλ. 22920 39200, www.aegeon-hotel.com, για την ευγενική φιλοξενία.
