Τα δύσκολα χρόνια στη Γαλλία, η επιτυχία στο αυστραλιανό Open που ήταν πολύ μεγάλη, αλλά αυτός πολύ μικρός για να τη διαχειριστεί και η Καρολίνα, η οποία του έδωσε την ευτυχία που καμιά νίκη και κανένα έπαθλο δεν κατάφερε να του χαρίσει. Ο Μάρκος Παγδατής με μια ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του κι εμείς ανατρέχουμε σε μια από τις πιο εξομολογητές συνεντεύξεις της ζωής του.
Από την Νταϊάνα Αζά
Η απόφασή του δεν ήταν εύκολη. Το τένις αποτέλεσε για τρεις δεκαετίες μεγάλο κομμάτι της ζωής του και για να φτάσει στο σημείο να πει το τελευταίο «αντίο», έλαβε υπόψη του όλα αυτά τα εμπόδια που δεν του επέτρεπαν το τελευταίο διάστημα να συνεχίσει. Τα οποία δεν τον άφηναν, όσο κι αν το προσπαθούσε, να επανέλθει στο επίπεδο που αισθανόταν ότι ανήκει. «Αν και η ψυχή μου θέλει, τα όρια του σώματός μου με εμπόδισαν να παίξω και να διατηρηθώ σε ένα σταθερά υψηλό επίπεδο, όπως περιμένω από τον εαυτό μου. Ιδιαίτερα τα τελευταία δύο χρόνια ήταν πολύ δύσκολα για μένα με επαναλαμβανόμενα τραύματα και πόνο», έγραψε. Το επικείμενο Wimbledon, όπως έγραψε, θα είναι ο τελευταίος του σταθμός σε αυτό το «απίστευτο ταξίδι». Δεν στάθηκε όμως στα επαγγελματικά, αφού σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η οικογένειά του, στην οποία θέλει πια να αφιερωθεί, χωρίς περιορισμούς. «Έχω μια όμορφη σύζυγο, δύο κόρες και ένα τρίτο παιδί στο δρόμο και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένος στο να περνώ περισσότερο χρόνο μαζί τους στο σπίτι μας», είπε, δηλώνοντας ενθουσιασμένος για το επόμενο κεφάλαιο της ζωής του. Γιατί, παρόλο που εγκαταλείπει το άθλημα ως ενεργός παίκτης, δεν θα αφήσει πίσω του ούτε το άθλημα, ούτε τα διεθνή τουρνουά, αφού πολύ σύντομα όπως δήλωσε, θα τον δούμε ξανά, αλλά σε άλλους ρόλους.
«Όταν έφυγα από την Κύπρο, μίσησα το τένις»
Ιούνιος του 2013. Ήταν ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα στον Μόλο της Λεμεσού. Κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι που έβλεπε τη θάλασσα, μπροστά μας πηγαινοέρχονταν παιδιά που κρατώντας κουβαδάκια, ενώ οι θαμώνες έρχονταν προς το μέρος του για ένα αυτόγραφο. Ο 28χρονος τότε Μάρκος, το αγόρι που μέχρι τότε είχα στο μυαλό μου σαν έναν αθλητή που θα πουλούσε και την ψυχή του στον διάβολο για ένα ακόμα μετάλλιο, άρχισε να μιλά για τη ζωή του, καταρρίπτοντας μέσα σε μια μόνο στιγμή αυτή την εικόνα. Η επιτυχία ήταν μεγάλη, το ίδιο και η δόξα, αλλά αυτός για χρόνια, ένιωθε πόνο και δυστυχία κι αυτό γιατί το τένις τού στερούσε το δικαίωμα για μια φυσιολογική ζωή και μια ανέμελη παιδική ηλικία.
Πόσο εύκολο ήταν για ένα 14χρονο αγόρι να ζει μόνος του σε μια ξένη χώρα;
Δεν ήταν εύκολο, αλλά φάνηκα τυχερός. Βρήκα μια οικογένεια στο Παρίσι που μου έδινε αγάπη, μια οικογένεια που δεν ήξερα καν, που δεν ήταν γονείς μου αλλά με πρόσεχαν σαν παιδί τους. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι ήμουν μακριά από τους δικούς μου, μόνος, ακούγοντας μια άγνωστη γλώσσα. Έμαθα από τα 14 μου να ξυπνώ η ώρα 6 το πρωί, να παίρνω το τρένο για την Ακαδημία και να περνώ μιάμιση ώρα στον δρόμο, μόνος. Είτε το θέλεις είτε ότι, έχεις κάποιες ευθύνες και πρέπει να ωριμάσεις. Και αυτό με βοήθησε να είμαι ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Δεν μπορώ να πω ότι μου βγήκε σε κακό, αλλά είναι κάτι που θα έχω μέσα μου για πάντα, για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αν δεν ήταν η Γαλλία, εξάλλου, θα ήταν η Αμερική – ο πατέρας μου όμως δεν υπήρχε περίπτωση να με άφηνε να μείνω στην Κύπρο. Με «έκτισε» από 5 χρονών και μου έδωσε το μήνυμα από νωρίς ότι στα 14-15 μου θα φύγω.
Έχεις σκεφτεί πώς θα ήσουν σήμερα, αν δεν έφευγες τότε;
Λιγότερο ώριμος, χωρίς αμφιβολία. Γιατί, παρόλο που πέρασα δύσκολες στιγμές, έχω αλλάξει ως άνθρωπος. Μπορεί να μην πήγα σχολείο, αλλά κάτι κέρδισα. Αυτό που έχω μέσα μου θα με κάνει αύριο, αν συμβεί κάτι, να σηκωθώ ξανά και να περπατήσω. Και αυτό για εμένα είναι το πιο σημαντικό μάθημα ζωής. Ένα μάθημα που το σχολείο δεν μπορεί να σου το δώσει. Κι αυτό κατάλαβα από μικρή ηλικία και γι’ αυτό είμαι εδώ που είμαι σήμερα.
Αυτό είναι που σε κάνει να «σηκώνεσαι» και να ολοκληρώνεις έναν αγώνα, ακόμα κι όταν έχεις τραυματιστεί;
Ναι γιατί, παρόλο που δεν θυμάμαι τα πάντα από εκείνη την περίοδο, αυτή την πίστη και τη θέληση την έχω από τότε μέσα σου. Σπάνια θα τα βάλω κάτω, σπάνια θα τα παρατήσω. Είναι η θέληση αυτό που με κάνει, να σταθώ ξανά στα πόδια μου. Ξέρεις από πού ήρθες, ξέρεις τι πέρασες για να φτάσεις μέχρι εδώ κι αυτό σε βοηθά να προχωράς.
Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;
Πολλές φορές. Όποιον προπονητή κι αν ρωτήσεις, θα σου επιβεβαιώσει ότι έλεγα πάντα πως θα παίξω τένις, θα πάρω ένα Grand Slam και θα σταματήσω στα 24 μου. Γιατί δεν ήταν κάτι που ήθελα εγώ να κάνω. Το να παίξω τένις ή να φύγω στα 14 μου για τη Γαλλία. Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το άθλημα, όταν έφυγα όμως, το μίσησα. Το μισούσα, δεν μου άρεσε, ήταν κάτι που με έκανε να χάσω την οικογένειά μου, να χάσω τη ζωή μου, την παιδική μου ηλικία. Τώρα θα μου πεις, σε βοήθησε να βγάλεις λεφτά. Ναι, αλλά αυτό που ήξερα εγώ είναι ότι είχε καταστρέψει την παιδική μου ηλικία.
Πιστεύεις ότι ο πατέρας σου έκανε λάθος; Του ρίχνεις ευθύνες;
Δεν είπα ότι έκανε λάθος. Και δεν έκανε επειδή ήμουν τυχερός. Ήταν σωστός, επειδή τελικά αποδείχθηκε ότι είχα ταλέντο. Αν ήμουν άτυχος, όμως, τι θα γινόταν; Αν τελικά αποδεικνυόταν ότι δεν είχα; Δεν είναι ένα αστείο που θα κάνεις κι αν δεν πετύχει θα επιστρέψεις πίσω. Παίζεις με τη ζωή ενός παιδιού, ρισκάρεις. Οι γονείς μου ήταν δυνατοί και πήραν αυτό το ρίσκο. Και το σέβομαι, σέβομαι την απόφασή τους. Εγώ όμως δεν θα το έκανα, όχι. Δεν υπάρχει περίπτωση, δεν θα μπορούσα. Θα ήταν δύσκολο για εμένα, για τη γυναίκα μου και για το ίδιο το παιδί.
Μήπως προσπαθούσε να ικανοποιήσει δικά του ανεκπλήρωτα όνειρα;
Ίσως. Γι’ αυτό και το παιδί μου θέλω να κάνει αυτό που επιθυμεί το ίδιο. Πολλοί γονείς, το όνειρο που έχουν για τον εαυτό τους, το μεταφέρουν στα παιδιά τους. Θέλουν να το δουν να εκπληρώνεται μέσα από αυτά. Δεν πρέπει, όμως, να είναι έτσι τα πράγματα.
Η μητέρα σου πώς το αντιμετώπισε τότε;
Η μάνα μου πέρασε πολύ δύσκολα, άφηνε το παιδί της. Θυμάμαι ότι δεν μιλούσαμε καν στο τηλέφωνο. Ήμουν 15 χρονών και έκανα μέχρι και 10 μήνες να δω τη μητέρα μου.
Με τον καιρό, αυτή η απόσταση σας απομάκρυνε;
Πέρασα μια φάση που σκεφτόμουν ότι ούτε αυτοί με ήξεραν και ούτε εγώ τους ήξερα. Επειδή άλλαξα, επειδή άλλαξαν και αυτοί. Σκεφτόμασταν με διαφορετικό τρόπο, δεν υπήρχε σωστή επικοινωνία, χρειάζονταν χρόνο να με καταλάβουν και εγώ να τους καταλάβω. Πριν από 3-4 χρόνια, όμως, αποκτήσαμε ξανά μια φυσιολογική σχέση, κάτι που για εμένα είναι πολύ σημαντικό, καθώς αυτό θέλω να έχω με τους γονείς μου. Αυτή τη σχέση, τη φιλία. Αυτό ήθελα να βρω και νομίζω ότι τα καταφέραμε.
Ποια είναι η ιστορία πίσω από την τεράστια επιτυχία στο αυστραλιανό Open; Πώς το βίωσες εσύ όλο αυτό;
Μόλις κέρδισα εκείνο το παιχνίδι του ημιτελικού απέναντι στον Nalbandian, ένιωσα όλο το άγχος να φεύγει, να εξαφανίζεται. Εκείνη τη στιγμή, έφυγαν όλα. Είσαι σε έναν τελικό, σε ένα Grand Slam. Δεν είχα βάρος πάνω μου, ένιωσα ανάλαφρος, ότι πετούσα. Η αλήθεια είναι ότι το συναίσθημα που ήταν πιο έντονο τότε ήταν η ανακούφιση, γιατί όλα αυτά τα χρόνια δουλειάς, δυσκολίας, προβλημάτων, οικονομικής στενότητας, έφυγαν όλα. Εξαφανίστηκαν μέσα σε μια μέρα! Λύθηκαν αυτομάτως όλα τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειάς μου, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν ότι έφτασα κάπου, ότι όλα αυτά που πέρασα έγιναν για κάποιο λόγο. Δεν σκεφτόμουν τίποτα, δεν με ένοιαζε τίποτε. Ήμουν αλλού, στον κόσμο μου…
Ένιωσες χαμένος;
Ένιωσα ότι αν το επιθυμούσα, μπορούσα να σταματήσω. Μετά από αυτή την επιτυχία, δεν είχα στόχους. Πήγα στον τελικό της Αυστραλίας και τα κατάφερα, οι γονείς μου είχαν οικονομικά προβλήματα και τους βοήθησα. Και έμεινα εκεί, χωρίς να ξέρω τι θέλω να κάνω. Τεμπέλιασα, λίγο… Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει στόχους, δεν είναι απαραίτητο ότι θα σταματήσει, αλλά δεν συνεχίζει να το κάνει με την ίδια θέληση που το έκανε πριν.
Δεν ήταν αρκετό κίνητρο το ότι έκανες ολόκληρη την Κύπρο να ξενυχτά για να δει έναν αγώνα σου;
Ευχαριστώ τον κόσμο γι’ αυτό και θα νιώθω ευγνωμοσύνη για την αγάπη που μου έδειξαν σε ολόκληρη τη ζωή μου. Ωστόσο, αυτό το πράγμα που συνέβη ήταν πολύ μεγάλο για εμένα ώστε να μπορέσω να το διαχειριστώ και έγιναν πάρα πολλά λάθη. Ήμουν 20 χρονών! Επέστρεψα στην Κύπρο και με έκαναν θεό! Κάτι που δεν μπορούσα να διαχειριστώ μόνος. Ούτε η οικογένειά μου δεν είχε ιδέα πώς να διαχειριστεί την κατάσταση, ούτε η ακαδημία, αφού ήταν και αυτή καινούρια σε αυτό το πράγμα. Δεν είχα κάποιον να με βοηθήσει, να με προσγειώσει στο έδαφος.
Είχες, δηλαδή, παρασυρθεί από την επιτυχία;
Απλώς, χάθηκα μόνος μου σε αυτό το πράγμα…
Πότε απέκτησες ξανά, νέους στόχους;
Όταν γνώρισα την Καρολίνα! Η Καρολίνα με βοήθησε να βρω ξανά το κίνητρο για το τένις και, τελικά, να το αγαπήσω. Γιατί τώρα άρχισα να αγαπώ το τένις. Επειδή μετά από τόσα χρόνια μού έφερε κάτι θετικό, τη γυναίκα μου. Γι’ αυτό το αγαπώ. Παλιά, μου έφερνε μόνο πόνο και δυστυχία, με απομάκρυνε από τους γονείς μου… Χωρίς την Καρολίνα, σήμερα, δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Δεν θα έκανα αυτό που κάνω σήμερα χωρίς αυτήν.
Άλλαξε η ζωή σου από τότε που έγινες πατέρας;
Η ζωή μου άλλαξε από τότε που έμεινε έγκυος η Καρολίνα. Δεν είναι ακριβώς η ζωή μου, δηλαδή, που άλλαξε, αλλά ο τρόπος που σκέφτομαι, οι προτεραιότητές μου. Μέχρι και ο τρόπος που οδηγώ είναι διαφορετικός. Λίγο να κουνηθεί το αεροπλάνο και φοβάμαι, γιατί σκέφτομαι το παιδί μου.
Φανταζόσουν όταν πανηγύριζες τις νίκες σου ότι θα ζούσες κάτι τόσο ανώτερο;
Η μέρα που ήρθε στον κόσμο η κόρη μου και ο γάμος μου με την Καρολίνα, ήταν οι δυο πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου. Ευτυχία που ξεπερνά κάθε νίκη, μετάλλιο ή διάκριση. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να παντρευτώ και να κάνω παιδιά, πάντα σκεφτόμουν το μέλλον μου. Δεν σκεφτόμουν μόνο το παρόν, με απασχολούσε το τι θα κάνω μετά. Ήταν ένα όνειρο για μένα να φτιάξω οικογένεια και αυτό προσπαθώ να ζήσω τώρα.
