Μια ιδιαίτερη φωνή για την Κύπρο, με μια ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική διαδρομή στην Αθήνα. Όμως, πάνω απ’ όλα, ως άνθρωπος, η Εύη είναι μια ρομαντική ψυχή που -επιτέλους!- έμαθε να βάζει ισορροπίες στη ζωή της «προς αποφυγήν παρεξηγήσεων», όπως μας εκμυστηρεύεται στην εκ βαθέων εξομολόγησή της στο «Down Town».
Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη
Συναντηθήκαμε σ’ ένα από τα cafe των Άνω Ιλισίων, εκεί που βρίσκεται και το σπίτι της στην Αθήνα όπου φωτογραφήθηκε για το «Down Town». Ήταν απλά ντυμένη και το πλατύ της χαμόγελο, όλο καλοσύνη, το πολυτιμότερο δώρο που πρόσφερε σε όλους όσους μας παρατηρούσαν. «Σε τι χρονική στιγμή και φάση βρίσκεσαι;», τη ρωτώ απ’ την αρχή. «Σου απαντώ με το τραγούδι: “Τα φέραμε από ‘δω, τα φέραμε από ‘κει / πάλι ξανά στα ίδια, τα ίδια απ’ την αρχή”. Πραγματικά νιώθω τεράστια χαρά, περηφάνια και ευγνωμοσύνη γιατί φέτος, τον Σεπτέμβριο, το υπουργείο Πολιτισμού της Κύπρου με τίμησε και με επέλεξε να είμαι στο “Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια 2019” στη θεματική με τίτλο “Τα τραγούδια του Μεσοπολέμου”, μαζί με τη σπουδαία ηθοποιό, Ευαγγελία Μουμούρη, στις 3 Σεπτεμβρίου, στο “Ριάλτο Θέατρο” Λεμεσού και, στις 4 Σεπτεμβρίου, στο “Παλλάς”, στη Λευκωσία. Αυτό, για μένα, είναι μια ηθική ικανοποίηση και μια δικαίωση από τη χώρα μου – με κάνει ευτυχισμένη! Να, βλέπεις τώρα τι έπαθα; Και μόνο που στο λέω, γεμίζω ρομαντισμό… Από πέρσι το προετοίμαζα, ρομαντικά ρομαντικά, όπως και το τραγούδι μου, το “Βελούδο κι ατσάλι”, με τον σπουδαίο Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, σε ένα ντουέτο που κάναμε μαζί».
Έχασες κάποια στιγμή τον ρομαντισμό σου;
Θα σου πω. Σήμερα, η ζωή μου είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με άλλη χρονική περίοδο. Μεσολάβησαν δύο, τρία χρόνια αποστασιοποίησης από τα πράγματα. Ήθελα να απομακρυνθώ, να βρω τα πατήματά μου και τις ισορροπίες μου. Είμαι πολύ επιφυλακτική πια με τους ανθρώπους, που τόσο έχουν αλλάξει. Κρατώ τον ρομαντισμό μου, αλλά βάζω κάποια όρια πια. Κάποτε, ήμουν πολύ ρομαντική γυναίκα. Πλέον, ωρίμασα.
Φόρεμα mi ro (mi-ro.gr)
Τι ήταν αυτό που σε ωρίμασε;
Καταρχάς, ωρίμασα από πολύ μικρή. Είχα δύσκολα παιδικά χρόνια κι έπρεπε να ωριμάσω. Το φρένο στον ρομαντισμό και στον παρορμητικό μου, το έβαλαν διάφορες συμπεριφορές ανθρώπων. Εγώ είμαι άτομο που το «ναι» το είχα πολύ εύκολα στο στόμα μου. Μου έβγαινε φυσικά. Δεν μπορούσα να πω «όχι». Κι αυτό με έκανε να προσέχω, για να μην «ξοδεύομαι» πια. Δεν είναι ντροπή να σου πω ότι την «πάτησα» από ανθρώπους που τους έδωσα κάποτε, εντελώς απλόχερα, τη βοήθειά μου, και δεν άκουσα ποτέ το «Εύη, η πόρτα μας είναι ανοιχτή για σένα!». Δεν εισέπραξα ευγνωμοσύνη.
Σου γύρισαν την πλάτη όταν τους χρειάστηκες;
Ναι, κι αυτό έχει μια πίκρα. Εγώ, τώρα πια, δεν έχω πίκρα για κανέναν μέσα μου, τα έχω λύσει πια αυτά. Θα έλεγα, όμως, ότι δεν πήρα πίσω ποτέ αυτό που περίμενα από κάποιους – και στην Κύπρο και στην Αθήνα. Είχα καλή διάθεση και συνεργασία με κάποιους ανθρώπους, κι αυτό δεν μου επιστράφηκε πίσω. Δεν πειράζει. Κάθε φορά που πάω για ύπνο συζητώ πολύ με τον εαυτό μου. Πολύ σεμνά, σου λέω ότι έχω διάθεση για αυτοβελτίωση. Κρατώ μόνο τα καλά και συνεχίζω…
Αν σου έλεγα να κρατήσεις μόνο ένα πράγμα από την πορεία σου, ποιο θα ήταν αυτό;
Θέλω να κάνω, πλέον, ιδιαίτερα πράγματα – ποιοτικά και με ιδιαίτερο ύφος. Γιατί, και στη δουλειά μας, χρειάζεται ήθος. Κι επειδή με ρωτάς, αυτό που κρατώ από την πορεία και την καριέρα μου είναι το ήθος και οι αξίες, που δεν έχασα ποτέ!
Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να στα αφαιρέσουν;
Μα, ναι, φυσικά. Αλέξανδρέ μου, εγώ ήρθα στην Ελλάδα 17,5 ετών και ήρθα εδώ ως επαγγελματίας τραγουδίστρια. Ήμουν ένα παιδί που δεν ήξερε πού του πηγαίνουν τα τέσσερα. Ήμουν σε μια μεγαλούπολη κι όλα μου φάνταζαν ξένα. Δεν ήξερα τι να κάνω και πώς να το πάω το όλο πράγμα. Δεν ήξερα αν θα κάνω καριέρα, ξεκίνησα με ένα καράβι, βρήκα γαλήνιες θάλασσες, αλλά και φουρτουνιασμένες. Έπαθα κι έμαθα όμως! Και άρχισε πάλι φέτος το καράβι να πηγαίνει καλά!
Τι λάθη έκανες;
Να, αυτό που σου είπα και πριν. Δεν γνώριζα καλά τους ανθρώπους κι όμως υπήρξα καλοπροαίρετη κι έλεγα αμέσως «ναι». Το να τα φιλτράρεις και να είσαι επιφυλακτικός, αυτό δεν σε κάνει αρνητικό. Σε κάνει λογικό και ισορροπημένο. Εγώ δεν ξεχώρισα ποτέ τη δουλειά από την προσωπική μου ζωή. Όπως ήμουν στη δουλειά μου, έτσι ήμουν και στην καθημερινότητά μου. Όποτε προσπάθησα να τα διαχωρίσω και να πω «εδώ θα είμαι έτσι» και «εκεί θα είμαι αλλιώς», απέτυχα. Δεν ήμουν εγώ, κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου. Οπότε με άφησα ελεύθερη να λειτουργώ όπως μου βγαίνει. Είμαι σταθερή ως άνθρωπος.
Φόρεμα Matis fashion (Matis-fashion.com)
Θα έμενες πλέον μόνιμα στην Κύπρο;
Θα σου πω. Η Κύπρος είναι η πατρίδα μου, αλλά η Ελλάδα με μεγάλωσε. Κοριτσάκι ήμουν όταν ήρθα στην Αθήνα. Η Ελλάδα είναι πια η δεύτερή μου πατρίδα, την πονάω. Δεν θα είχα πρόβλημα, όμως, να μοιράζω τον χρόνο μου και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Τα τελευταία δύο χρόνια που ήμουν αποστασιοποιημένη από τα πράγματα, μου έλειψαν οι εμφανίσεις μου και το δημιουργικό καλλιτεχνικό κομμάτι. Ίσως δεν μου δόθηκαν οι ευκαιρίες ή έκλεισαν πόρτες. Οπλίστηκα με υπομονή. Ήθελα να κάνω πράγματα, αλλά δεν υπήρχε ίσως η ανάλογη ανταπόκριση. Εγώ, ωστόσο, πιστεύω στο σύμπαν και θεωρώ ότι ένα κεφάλαιο κλείνει, για να ανοίξει ξανά και να ξανακλείσει. Έπρεπε να γίνουν, λοιπόν, όλα αυτά. Στο ενδιάμεσο κάπου θύμωσα, κάπου αγανάκτησα, κάπου εκνευρίστηκα, όταν είδα ότι θέλω να κάνω πράγματα και δεν γίνονται, αλλά εγώ έμαθα να περιμένω και -με ευγένεια- θα στο πω σε ανύποπτο χρόνο ότι θυμάμαι όταν σου χτύπησα την πόρτα και δεν ήσουν εκεί…
Απελπίστηκες;
Όχι, και θα σου πω γιατί. Γιατί έχω πολλή υπομονή. Η υπομονή για μένα είναι μέγιστη αρετή. Περίμενα -και ήμουν σίγουρη- ότι θα ερχόταν η στιγμή της δικαίωσης, όπως ήρθε και πέρσι που ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μου έδωσε το κομμάτι «Βελούδο κι ατσάλι», βάζοντας και τη φωνή του σ’ αυτό. Και τώρα, να, έρχεται αυτό το σπουδαίο διεθνές φεστιβάλ!
Αντιμετώπισες οικονομικές δυσκολίες στο παρελθόν;
Εννοείται! Ζορίστηκα αρκετά. Κι έμαθα να περνάω καλά και με τα λίγα χρήματα. Πέρασα, όμως, κι εποχές που έβγαζα πολλά χρήματα. Παράπονο δεν έχω.
Τα αποταμίευσες;
Α, όχι, δυστυχώς, δεν είμαι καλή σε αυτό. Εγώ είμαι άνθρωπος που θέλει, μαζί με εμένα, να περνούν καλά και οι γύρω του. Μου αρέσει το μοίρασμα. Δίνω και προσφέρω σε όσους αγαπώ.
Φόρεμα c throu (c-throu.com)
Το «μοίρασμα» από την «εκμετάλλευση», όμως, έχει μικρή απόσταση… Σε εκμεταλλεύτηκαν, πιστεύεις, οικονομικά;
Δεν είμαι ευθυνόφοβη. Έχω κάνει την αυτοκριτική μου κι έχω σηκώσει στους ώμους μου τις ευθύνες μου. Δεν άφησα εγώ κανέναν, και κυρίως τον εαυτό μου, να φτάσω στο σημείο να με εκμεταλλευτούν οικονομικά. Όλοι πήραν το κατιτίς παραπάνω από την Εύη. Δεν το λέω με θυμό, το λέω πολύ ήρεμα. Αλλά είναι η αλήθεια. Είμαι πολύ δοτικός άνθρωπος.
Τι σε κάνει να μελαγχολείς;
Η κακεντρέχεια, η ανευθυνότητα από ανθρώπους που ζουν εις βάρος των άλλων. Ειδικά η αδικία, που δεν αφορά εμένα, αλλά όταν γίνεται στους γύρω μου. Εκεί θυμώνω πιο πολύ!
Έφτασες και στα όρια της κατάθλιψης;
Ας μη χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη αφειδώς. Η κατάθλιψη είναι αρρώστια, είναι πολύ σοβαρό πράγμα και καλό είναι να μην παίζουμε με αυτόν τον όρο. Το ότι είχα τις «κλειστές» μου, και τις είχα σχεδόν δύο χρόνια, δεν σημαίνει ότι είχα και κατάθλιψη. Αποστασιοποιήθηκα – στον καναπέ μου. Εμένα μου άρεσε πάντα η σταθερότητα και η ισορροπία. Σιγά-σιγά, ποτέ παρορμητικά. Αλλά, παράλληλα, είμαι καλλιτέχνης κι έχω ευαισθησίες και πάθη. Στη δουλειά μου βγάζω πολύ πάθος. Όπως και στον έρωτα.
Έχεις ερωτευτεί παθιασμένα;
Φυσικά! Πάντα ερωτευόμουν με πάθος, αλλά δεν ρισκάρω πολύ εύκολα.
Το πάθος έχει και μεγάλο τίμημα. Το «πλήρωσες»;
Ναι, το πλήρωσα. Κάθε φορά που τελείωνε ένας έρωτας κι έφευγα εγώ ή ο άλλος, ερχόταν ο πόνος. Κανένας χωρισμός μου δεν ήταν εύκολος. Άνθρωπος είμαι και πονούσα. Υπάρχει κενό μετά. Το να βρεθείς πλάι σε έναν άνθρωπο, χρονικά παίζουν πολλά πράγματα. Οι ανάγκες μας μάς ενώνουν. Και δεν είναι πάντα οι ίδιες. Γιατί δεν φαντάζομαι κάποιον να έχει, κάθε φορά, τις ίδιες ανάγκες. Οι άνθρωποι εξελισσόμαστε, προχωράμε.
Ήσουν δύσκολη σύντροφός;
Με κάνεις και γελάω! Η εικόνα μου εξωτερικά, δεν συμβαδίζει με την εικόνα μου εσωτερικά. Μου έτυχε, πολλές φορές, διάφοροι άντρες, να μου πάρουν τον «αέρα». Να με κάνουν ό,τι θέλουν. Έκανα και κάνω ένα φωτεινό επάγγελμα, μην το ξεχνάς. Και αυτό εξιτάρει το αντρικό μυαλό.
Είχες σύντροφο που είχε κόμπλεξ μαζί σου, επειδή ήσουν αναγνωρίσιμη κι επιτυχημένη;
Ναι, το έζησα και αυτό. Κι αυτό ήταν πολύ δύσκολο, γιατί αρχίζεις και κατεβαίνεις, για να αισθανθεί καλά ο άλλος. Όταν ερωτευόμουν, αφηνόμουν. Γι’ αυτό σου είπα πριν ότι μου πήραν τον «αέρα». Τους άφησα να το κάνουν! Αλλά ήξερα πότε να φύγω – έδινα ευκαιρίες και περίμενα.
Λένε ότι πάντα ο ένας από τους δύο είναι περισσότερο ερωτευμένος από τον άλλον…
Εγώ ερωτευόμουν φουλ. Επίσης, μπορεί κάποιος να ερωτεύεται πάρα πολύ στην πορεία. Έχουμε ρόλους στο έρωτα – και μάλιστα πολλούς ρόλους. Πάντα ο έρωτας αφορά δύο – ποτέ έναν!
Τον ρόλο του «θύματος» τον έπαιξες;
Α, όχι, δεν έπεσα θύμα κανενός. Μπορεί να μου έπαιρνε κάποιος τον αέρα, αλλά το παιχνίδι του έρωτα το παίζαμε και οι δύο. Όταν κινδύνευε η αξιοπρέπεια και οι αρχές μου, τότε έφευγα – όσο ερωτευμένη και να ήμουν. Αυτό δεν το διαπραγματεύτηκα ποτέ! Μπορεί να με θεώρησαν δεδομένη και να χάθηκαν οι ισορροπίες. Αυτό συνέβη – και μπορεί να συμβεί σε όλους μας. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν έχασα την αξιοπρέπειά μου κι έφυγα τη στιγμή που έπρεπε.
Μετάνιωσες που δεν έκανες οικογένεια, Εύη;
Ναι, το μετάνιωσα που δεν έκανα ένα παιδί. Τώρα που το συζητάμε όμως και το σκέφτομαι, δεν ξέρω αν οι ανάγκες μου τότε ήταν να κάνω ένα παιδί. Όμως, αν θα έκανα ένα παιδί, δεν θα το έκανα έτσι απλά. Βασική προϋπόθεση θα ήταν να είμαι πολύ ερωτευμένη με τον άνθρωπό μου. Είμαι κάθετη σε αυτό. Θα ήθελα να είχα ένα παιδί και να ήταν καρπός ενός τεράστιου έρωτα!
Επιμέλεια – styling: Πωλίνα Λαμπόγλου
Μακιγιάζ – μαλλιά: Κατερίνα Μητροπούλου
