Η γνωστή ηθοποιός που αγαπήσαμε ακόμη πιο πολύ τις τελευταίες σεζόν μέσα από το πολύ επιτυχημένο σίριαλ «Το σόι σου», φέτος επανέρχεται θεατρικά στο «Θέατρο Γκλόρια» της Αθήνας και μας μιλάει για τη ζωή της, τη δουλειά της, τον γιο της Γιώργο, την ιστορία αγάπης με τον σύζυγό της, αλλά και την πολύ στενή, φιλική σχέση, που είχε με τη Ζωή Λάσκαρη.
Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη
Είναι η τελευταία ημέρα των διακοπών της στην Κρήτη. Στο τηλέφωνο μού λέει πως δεν θέλει να φύγει με τίποτα – κι αυτό διακρίνεται στον τόνο της φωνής της. «Πέρασα ένα σχετικά ήρεμο καλοκαίρι. Όμορφο, θα το έλεγα. Βασικά, ήταν αναγκαίο διότι χρειαζόμουν την ξεκούραση. Μου ήταν απαραίτητες οι διακοπές – ειδικά φέτος». «Γιατί ειδικά φέτος;», τη ρωτάω. «Η περσινή σεζόν ήταν εξαντλητική, υπήρξε περίοδος που έκανα τρεις δουλειές ταυτόχρονα! Οπότε, τις ημέρες που κάθισα να χαλαρώσω, προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό μου και να πάρω αποστάσεις από τα προβλήματα και τα άγχη της καθημερινότητας. Κι έτσι, απόλαυσα το καλοκαίρι μου, αφιερώνοντάς το στο παιδί μου, τον Γιώργο, να τον χαρώ όσο περισσότερο μπορώ, καθώς και στον εαυτό μου, που ομολογώ πως είχα εντελώς παραμελήσει. Απόλαυσα τον ήλιο τη θάλασσα, με φίλους και την οικογένειά μου».
Έχεις το άγχος της ανασφάλειας που κυριαρχεί στον χώρο σας;
Μα, φυσικά, αλλά, σε όποιον χώρο κι αν ανήκεις, την ανασφάλεια για το μέλλον θα την έχεις. Οι ρυθμοί είναι πλέον καταιγιστικοί και όλα ανατρέπονται στο λεπτό. Τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Τι θα κάνεις αυτή τη σεζόν;
Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί, μετά από πολλά χρόνια, συνεργάζομαι ξανά με τον Μιχάλη Ρέππα και τον Θανάση Παπαθανασίου. Με τα παιδιά έχω εξαιρετικές σχέσεις και είμαι εξαιρετικά χαρούμενη που θα είμαι στη νέα τους κωμωδία «Η σκούπα», στο θέατρο «Γκλόρια». Η παράσταση είναι κωμωδία, όμως, ο δικός μου ρόλος είναι ο πιο προσγειωμένος, με την έννοια ότι δεν έχει τόσο κωμικά στοιχεία, αλλά περισσότερο ρεαλιστικά. Η Λίζα που υποδύομαι, είναι μία κοπέλα που πάντα κρατάει τις ισορροπίες. Είναι γήινη και δυναμική σε σχέση με τους υπόλοιπους ρόλους.
Αυτό το έχεις κοινό μαζί της; Στη ζωή σου κρατάς τις ισορροπίες ή είσαι άνθρωπος των άκρων;
Γενικώς, τα άκρα δεν τα συμπαθώ. Απολαμβάνω τους ανθρώπους που έχουν χιούμορ και τους χαίρομαι. Ίσως κι εγώ, κάπου βαθιά μέσα μου, να έχω έντονο το στοιχείο του χιούμορ, αλλά δεν έχω εκπαιδευτεί πολύ σε αυτό. Κρατάω δύσκολα τις ισορροπίες στη ζωή μου. Μεγαλώνοντας πια, βλέπω το πρόβλημα, το εντοπίζω εύκολα. Λέω, ας πούμε, «εδώ δεν τις κράτησα. Παρασύρθηκα». Τώρα πια το καταλαβαίνω και προσπαθώ να διορθώσω τα πράγματα, κατόπιν εορτής (γελάμε). Είμαι άνθρωπος που λειτουργεί -σχεδόν απόλυτα- με το συναίσθημα και όχι με την ψυχρή λογική. Από παιδί έτσι ήμουν. Για κάποιους είναι προτέρημα, αλλά για κάθε μας επιλογή υπάρχει κι ένα τίμημα. Θέλω να πω, ότι κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι το συναίσθημα είναι ένα δυνατό όπλο, όμως, πολύ εύκολα μπορεί να σου γυρίσει μπούμερανγκ.
Έχει κόστος αυτό για σένα;
Ναι, φυσικά! Μεγάλο κόστος. Και το έχω πληρώσει! Αρκετές φορές μάλιστα, αλλά δεν βλέπω να βάζω μυαλό! Είμαι από τους ανθρώπους που συμπαθούν και συμπονούν εύκολα τους άλλους. Που προτιμούν να βλέπουν σε εκείνους κυρίως τις θετικές τους πλευρές, αγνοώντας τα υπόλοιπα. Στην προσπάθειά μου αυτή προσπερνώ και αγνοώ τις άσχημες πλευρές και εννοείται πως την έχω πατήσει από ανθρώπους και συμπεριφορές.
Πόσο εύκολο ήταν για σένα να συνδυάσεις καριέρα και οικογένεια;
Πάρα πολύ δύσκολο! Όχι ακατόρθωτο, αλλά δύσκολο τεχνικά. Σχεδόν ποτέ δεν έκανα μόνο μία δουλειά. Μόνο φέτος θα κάνω θέατρο και τίποτε άλλο. Είναι δύσκολα τα ωράρια, δεν συγκλίνουν με τα ωράρια του παιδιού, ας πούμε, οπότε κι εγώ τα τελευταία πέντε χρόνια εξαντλήθηκα. Μέσα μου αισθάνθηκα ελλιπής. Παραμέλησα τον εαυτό μου και πλέον είμαι αποφασισμένη να το διορθώσω και να δώσω τον περισσότερο χρόνο μου στην οικογένεια.
Είσαι κι εσύ από τις μαμάδες που έχουν τύψεις, απέναντι στο παιδί τους;
Ναι, δεν είμαι εξαίρεση. Ειδικά σε αυτό. Προσπαθούσα να μην το δείχνω, αλλά μέσα μου υπέφερα όταν ο γιος μου ήταν άρρωστος κι εγώ έφευγα το βράδυ για παράσταση. Νομίζω και παρηγορούμαι ότι αυτό συμβαίνει, γενικά, στους εργαζόμενους γονείς. Όταν ήταν μικρότερος, δυσκολευόταν να το καταλάβει. Τώρα πια έχουμε συνεννοηθεί απόλυτα με τον Γιώργο. Ξέρει ποια είναι η δουλειά μου και με καταλαβαίνει. Μέσα μου, όμως, με απασχολούσε αυτό, με έτρωγε και είχα τύψεις.
Ο Γιώργος πώς αντιμετωπίζει την κατάσταση της αναγνωρισιμότητάς σου;
Κάποτε τον ενοχλούσε και δυσανασχετούσε, ειδικά όταν «έπεφταν» τα παιδάκια πάνω μου. Η αλήθεια είναι τα παιδιά λάτρευαν το «Σόι», ήταν η αγαπημένη τους σειρά, και δυσανασχετούσε όταν ερχόντουσαν να μου μιλήσουν ή να βγάλουμε μία φωτογραφία. Τώρα πια που έχει μεγαλώσει, πολλές φορές με «ειδοποιεί», λέγοντας «μαμά, πίσω μας είναι τρία παιδάκια που θα έρθουν κοντά μας να σου μιλήσουν». Το δέχεται καλά, το έχει καταλάβει. Στην αρχή έπρεπε να διαχειριστεί το θέμα της «διεκδίκησης» της μαμάς του, από τα άλλα παιδάκια. Σήμερα είναι ok με αυτό.
Είσαι αυστηρή μητέρα;
Όχι. Υπάρχουν φορές που πρέπει να είμαι αυστηρή και αποφασίζω να «μεταμορφωθώ», αλλά δεν τα καταφέρνω με τίποτα. Με τουμπάρει. Δεν το ‘χω νομίζω κι από τη φύση μου. Κρατάμε τα όρια και τους κανόνες, υπάρχει σεβασμός. Όμως, όποτε έχω πει ότι θα γίνω πιο αυστηρή, ο Γιώργος μπορεί να τα ανατρέψει όλα και να με κάνει να λειτουργήσω ακριβώς αντίθετα από αυτό που είχα στο μυαλό μου. Όσο μεγαλώνει συνεννοούμαστε πιο εύκολα, μιλάμε, είμαστε φίλοι.
Ανέκαθεν ήσουν από τα κορίτσια που ήθελαν να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια;
Νομίζω πως ναι. Δεν το κυνηγούσα, ούτε ήταν αυτοσκοπός. Ο τρόπος που συμπεριφερόμουν, δεν φανέρωνε κάτι τέτοιο, αλλά μέσα μου ήθελα να μου συμβεί. Ευθύνονται και οι αναφορές μου, αφού μεγάλωσα σε μία εξαιρετικά δεμένη οικογένεια και μέσα μου είχα την ανάγκη να φτιάξω κι εγώ κάτι παρόμοιο. Είμαι τυχερή που το έκανα, λοιπόν. Πάντα λάτρευα τα παιδιά – και εξακολουθώ.
Μετάνιωσες που δεν έκανες δεύτερο παιδί;
Ναι. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να το είχα κάνει, αλλά μας πέτυχε σε μία δύσκολη περίοδο. Και εγώ και ο άντρας μου, είμαστε καλλιτέχνες, αλλά δεν είχαμε κάτι σίγουρο επαγγελματικά, δεν υπήρχε σταθερότητα και το να μεγαλώσεις την οικογένειά σου, δεν είναι κάτι απλό, ούτε και εύκολο. Το αφήσαμε λοιπόν ως σκέψη και, τελικά, ό,τι αφήνεις σε αφήνει.
Ο έρωτας για σένα είναι «λαχείο»;
Στην αρχή ναι, μετά όμως είναι θέμα δουλειάς και πρέπει να εργάζονται και οι δύο επάνω σε αυτό καθημερινά, με υπομονή και επιμονή.
Εσείς, αυτόν τον δρόμο ακολουθείτε στον γάμο σας;
Προσπαθούμε! Όταν μπαίνει τρίτο μέλος στην οικογένεια, πρέπει να προσπαθείς όλο και πιο πολύ. Γίνονται μεγαλύτερες οι χαρές, αλλά και οι δυσκολίες. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαμε κοινό ελεύθερο χρόνο – σχεδόν καθόλου. Προσπαθήσαμε να το βάλουμε σε προτεραιότητα, δεν το αφήνουμε. Όταν πεις «εντάξει μωρέ, δε βρεθήκαμε σήμερα, θα βρεθούμε αύριο!», δείχνεις ότι το θεωρείς δεδομένο κι αυτό είναι λάθος. Οι σχέσεις θέλουν πολλή δουλειά.
Δουλειά που έχει ως στόχο το «για πάντα μαζί»;
Το «όσο πάει», πες καλύτερα. Εντάξει, ας είμαστε και λίγο ρεαλιστές! Ωραίο το «για πάντα μαζί», τέλειο και μακάρι. Αλλά, με όλα αυτά που βλέπω πια γύρω μου, δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει στο «για πάντα». Θα το ήθελα, αλλά μεγαλώνοντας δεν το πιστεύω.
Έχεις πολλές ανασφάλειες, ως άνθρωπος;
Τι εννοείς; Είμαι μία κινούμενη ανασφάλεια! Έχω ανασφάλειες για όλα. Για όλα. Υπαρξιακά, επαγγελματικά, προσωπικά, για όλα σου λέω. Δεν ξέρω κι εγώ πώς το κοντρολάρω. Ίσως θεωρώ ότι με δέχονται όπως είμαι και δεν πειράζει. Με απασχολούν αν αυτά που κάνω και λέω αδικούν τους άλλους, εμένα ή το παιδί μου και γενικά τους γύρω μου.
Ανασφάλειες για την εξωτερική σου εμφάνιση έχεις;
Πάντα ήμουν «τσουπωτή» και το είχα συνηθίσει. Το είχα αγαπήσει κιόλας. Επίσης, αυτό ταίριαζε σε κάποιους ρόλους, όπως αυτός της «Μπέλλας» στο «Σόι». Αυτή τη στιγμή κατάφερα κι έχασα κάποια κιλά και σαφώς αισθάνομαι καλύτερα. Ανέβηκε λίγο η αυτοπεποίθησή μου. Αλλά επιμένω να δηλώνω ότι το «καλύτερα» έρχεται πάντα από μέσα μας.
Κλείνοντας, θέλω να μου πεις για τη στενή σχέση που είχες με τη Ζωή Λάσκαρη…
…Να σκεφτείς ότι πριν λίγο, που ήμουν στο αυτοκίνητο και πήγαινα από την παραλία στο σπίτι, μιλούσα με τους φίλους μου για τη Ζωή… Κοίτα, για μένα δεν έφυγε, δεν μπορεί να φύγει! Μπορεί να μην είναι κοντά μας, αλλά όσοι τη γνωρίσαμε, δεν γίνεται να την ξεχάσουμε. Τις περισσότερες φορές τη σκέφτομαι μόνη μου κι άλλες όταν περνάω από μία βιτρίνα στον δρόμο, βλέπω ένα φόρεμα και λέω «αυτό θα το έπαιρνε η Ζωή και θα το απογείωνε! Θα μιλούσε επάνω της…». Θυμάμαι τα λόγια της, τις συμβουλές της… Την κουβαλάω πάντα μέσα μου κι αυτό δεν θα αλλάξει, γιατί ήταν από τους πιο δοτικούς ανθρώπους που γνώρισα ποτέ!
*ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ «YOU! WEEKLY» ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΔΟΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ.
