HomeTALK OF THE TOWNJUICYΠωλητήριο στο «σπίτι του τρόμου»

Πωλητήριο στο «σπίτι του τρόμου»

Βρίσκεται στο Amityville της Νέας Υόρκης. Κάτω από τη στέγη του, ένας νέος άντρας δολοφόνησε τους γονείς και τα τέσσερα αδέλφια του. Οι επόμενοι ιδιοκτήτες του, το εγκατέλειψαν, κυνηγημένοι από «δαιμονικά» πνεύματα. Θεωρείται στοιχειωμένο. Σήμερα, το «Σπίτι του Τρόμου» πωλείται. Θα τολμούσες να το αγοράσεις;

Της Κάλλιας Καστάνη

Η αγγελία φιγουράρει στους κτηματομεσιτικούς οδηγούς του Long Island, εδώ και τέσσερις μήνες. «108 Ocean Ave, Amityville. Πωλείται τριώροφη έπαυλη, ολλανδικού αποικιακού ρυθμού. Έτος κατασκευής: 1927. 320 τ.μ. 11 δωμάτια, 5 κρεβατοκάμαρες, 3 μπάνια και WC. Ανακαινισμένο  boathouse. Ξύλινο πάτωμα,. κεντρική θέρμανση/ψύξη, τζάκι, υγραέριο. Υπόγειο, deck και πάτιο. Διπλό γκαράζ, με ιδιωτική είσοδο. Θέα στο ποτάμι. Ενδιαφέρουσα ιστορία. Τιμή: 850.000 δολάρια».

«Καθισμένο» στην όχθη, δίπλα στο κανάλι, το Σπίτι μοιάζει με μεγάλο ζώο, που κοιμάται, ανασαίνοντας ήσυχα στον ήλιο. Ή ίσως σαν το Ζαχαρόσπιτο του Χάνσελ και της Γκρέτελ -σχεδόν θα ‘βαζες στοίχημα πως όλα- οι κουκλίστικες, γερτές στέγες, οι σοφίτες, τα κολωνάκια, τα περίτεχνα μπαλκόνια- φτιάχτηκαν από σοκολάτες και μελόψωμα. Οι τελευταίοι ιδιοκτήτες του, το ανακαίνισαν. Αφαίρεσαν τη μεγάλη εξωτερική καμινάδα και ‘κείνα τα παραθυράκια του επάνω ορόφου, που έμοιαζαν με μισόκλειστα, θυμωμένα μάτια. Άλλαξαν και τη διεύθυνση: από 112 Ocean Avenue σε 108 Οcean Avenue. Αποθαρρύνει -λίγο-  τους τουρίστες.

Μάταιος κόπος. Η φωτογραφία από το σπίτι στην 108 Οcean Avenue, του παραθαλάσσιου Amityville, στο Long Island, βρίσκεται στους περισσότερους οδηγούς με τα αξιοθέατα της Nέας Υόρκης. Η λεζάντα από κάτω γράφει «το πιο Στοιχειωμένο Σπίτι στον κόσμο»…

home

ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΣΤΟ ΑΜΙΤΥVILLE

Πίσω στα τέλη των ‘60s, στο Σπίτι ζούσαν οι DeFeos – μεγάλη, εύπορη οικογένεια της μεσαίας τάξης, με πέντε παιδιά. Ο 44χρονος Ronald, «Big Ronnie» DeFeo, εργαζόταν ως service manager στην αντιπροσωπεία της Buick, στο Brooklyn, που ανήκε στον πεθερό του. Η γυναίκα του, Luise, 42, ήταν χαριτωμένη, γελαστή. Φασαριόζα –  η ιδανική οικοδέσποινα στα μεγάλα pool parties, που της άρεσε να διοργανώνει στην πίσω αυλή της. Αν και δεν έλεγαν ποτέ «όχι» στις προσκλήσεις της, οι γείτονες έβρισκαν αυτού του είδους συμπεριφορά κάπως επιδεικτική, αν όχι ανόητη – πίσω στα 60’s κανένας στο Amityville δεν είχε πισίνα. Αλλά το Σπίτι, είχε. Το Σπίτι με τη συμμετρική πρόσοψη και τα φροντισμένα παρτέρια ήταν μια αφίσα του «αμερικάνικου ονείρου» – αρκούσε μια ματιά για να καταλάβεις πως όποιος έμενε εκεί, είχε πιάσει «την καλή».

Τα ξημερώματα της 13ης Νοεμβρίου του 1974, γύρω στις 3, ο Robert, «Butch» DeFeo μπήκε στο δωμάτιο των γονιών του. Κρατούσε μια ημι-αυτόματη κυνηγετική καραμπίνα. Σημάδεψε μες στο σκοτάδι και πυροβόλησε δύο φορές. Ο πατέρας του, ξεψύχησε αμέσως. Η μητέρα του, Luise, μόλις που πρόλαβε να γυρίσει αλαφιασμένη το κεφάλι της προς τη μεριά του γιου της, πριν καρφωθούν δύο σφαίρες στο κορμί της. Με δυο βήματα, ο Βutch βρέθηκε μπροστά στο δωμάτιο των αδερφών του. Ο 12χρονος Marc και ο 9χρονος John, δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Πλησίασε πάνω από τα κρεβάτια τους, σήκωσε το τουφέκι και πυροβόλησε. Μετά, ήρθε η σειρά της 13χρονης αδερφής του, Alison. Η μικρή, ήταν ήδη ξύπνια όταν μπήκε στο δωμάτιο της. Το τελευταίο πράγμα που είδε ήταν η κάννη του όπλου του. Στη σοφίτα, κοιμόταν η 18χρονη αδερφή του, Dawn. Η τελευταία σφαίρα διέλυσε την αριστερή πλευρά του προσώπου της.

homee

Μετά, ο Butch πέταξε τα ματωμένα ρούχα του και το όπλο του σε ένα υπόνομο κι έφυγε για τη δουλειά – τότε, ήταν το «παιδί για τα θελήματα» στην οικογενειακή επιχείρηση. Πέρασε την ημέρα του, ήσυχα, «κανονικά», σαν μη συνέβαινε τίποτα. Το απόγευμα είδε την κοπέλα του, ύστερα πήγε σε ένα μπαρ με φίλους, Γύρω στις 6 το απόγευμα, ανακοίνωσε ότι θα γυρνούσε σπίτι. Λίγα λεπτά αργότερα, γύρισε λαχανιασμένος στο ίδιο μπαρ και φώναξε: «Πρέπει να με βοηθήσετε! Κάποιος σκότωσε τους γονείς μου!»

O Butch, είπε στην Αστυνομία πως υπεύθυνος για τις δολοφονίες ήταν, πιθανότατα ένας μαφιόζος, με τον οποίον συνεργαζόταν ο πατέρας του – μετά, όμως, όσο συνεχιζόταν η ανάκριση άρχισε να πέφτει σε αντιφάσεις. Aρχικά υποστήριξε ότι οι φόνοι διαπράχθηκαν το μεσημέρι, όταν έλειπε απ’ το σπίτι. Αργότερα παραδέχτηκε ότι ήταν παρών στις δολοφονίες κι ότι τον απειλούσε ο εκτελεστής, μ’ ένα πιστόλι στον κρόταφο. Αλλά, όλα τα θύματα είχαν βρεθεί στα κρεβάτια τους, δεν είχαν μώλωπες ή σημάδια πάλης και το σπίτι δεν είχε παραβιαστεί. Οι αστυνομικοί ήξεραν πως ο Butch είχε ιστορικό βίας – ήταν χρήστης ηρωίνης, έπινε, είχε μπλεξίματα με τον νόμο, με καυγάδες, με όπλα, είχε καταδικαστεί για μικροκλοπές. Τον πίεσαν και τελικά, την επόμενη μέρα ομολόγησε πως δράστης ήταν ο ίδιος. Δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί. Το μόνο που είπε ήταν: «Μόλις άρχισα, δεν μπορούσα να σταματήσω με τίποτα. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα». Στη δίκη που ακολούθησε , τον Οκτώβριο του 1975, ο Robert DeFeo δήλωσε πως δολοφόνησε την οικογένειά του, επειδή «του το είπαν οι φωνές». Καταδικάστηκε σε έξι φορές ισόβια. Εκτίει την ποινή του μέχρι σήμερα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Green Haven Correctional Facility της Νέας Υόρκης.

spiti1

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΟ «ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ»

Το Σπίτι στον αριθμό 112 της Ocean Avenue έμεινε κλειστό 13 μήνες μετά τη σφαγή, ώσπου το Δεκέμβριο του 1975, ο George και η Kathleen Lutz το αγόρασαν έναντι 80 χιλιάδων δολαρίων. Μετακόμισαν εκεί στις 19 Δεκεμβρίου του 1975. Το ζευγάρι είχε παντρευτεί τον Ιούλιο, αλλά η Kathy είχε ήδη τρία παιδιά από τον προηγούμενο γάμο της: τον Daniel, 9 ετών, τον Christopher, 7 ετών και την 5χρονη Melissa (ή Missy). Μαζί τους είχαν κι ένα λαμπραντόρ, τον Harry. Το Σπίτι, ήταν ιδανικό για την όμορφη οικογένειά τους, μεγάλο, άνετο, φωτεινό. Και το κυριότερο: πωλείτο σε εξευτελιστική τιμή – μάλιστα, μέρος της επίπλωσης, ήταν μες στην προσφορά για τον υποψήφιο αγοραστή. Ο μεσίτης τούς εξήγησε πως η τιμή ήταν χαμηλή επειδή κανείς δεν ήθελε να αγοράσει το μέρος που είχε «στεγάσει» ένα εξαπλό φονικό, αλλά ο George και η Kathy, προς μεγάλη του ανακούφιση, του απάντησαν πως δεν είχαν κανένα πρόβλημα μ’ αυτό.

Παρόλα αυτά, όσο διαρκούσε η μετακόμιση, ο George Lutz κάλεσε έναν ντόπιο ιερέα για να διαβάσει μια ευχή. Μπαίνοντας στο υπνοδωμάτιο των μικρών Marc και John DeFeo, για να το ευλογήσει, ο κληρικός άκουσε μια «στοιχειωμένη», βαθιά, ανδρική φωνή που τον διέταζε να φύγει. Τηλεφώνησε στον George Lutz και τον προέτρεψε να εγκαταλείψει το Σπίτι. Δυστυχώς, εκείνος δεν τον άκουσε.

Σύντομα, ξεκίνησαν τα προβλήματα. Η Kathy είχε τρομερούς εφιάλτες – έβλεπε διαρκώς τις δολοφονίες, τη σειρά και τον τρόπο με τον οποίο συνέβησαν και πεταγόταν στον ύπνο της ουρλιάζοντας. Ο George Lutz, ξυπνούσε συνέχεια στις 3.15 κάθε νύχτα (σ.σ. την ίδια ώρα που, όπως αργότερα θα μάθαιναν, είχαν σημειωθεί οι δολοφονίες), έβγαινε έξω και πήγαινε σε μια αποθήκη για βάρκες. Ή άκουγε πόρτες να ανοιγοκλείνουν. Τα παιδιά τους, επίσης, άρχισαν να βασανίζονται από εφιάλτες – η μικρή Missy, απέκτησε ένα φανταστικό φίλο: ένα γουρούνι με κόκκινα μάτια. Συχνά όλοι τους άκουγαν θορύβους, ένιωθαν ψυχρά ρεύματα αέρα, μια «παρουσία» να τους παρακολουθεί. Σμήνη από μύγες, εμφανίζονταν ξαφνικά, από το πουθενά. Στο υπόγειο βρέθηκε  ένα ολόκληρο κρυφό δωμάτιο, βαμμένο κόκκινο, που δεν υπήρχε στα σχέδια του σπιτιού. Ο σκύλος τους αρνιόταν να το πλησιάσει. Κάποιες γωνιές, μύριζαν άσχημα, χωρίς να υπάρχει λόγος, οι κλειδαριές χαλούσαν, οι τοίχοι άρχισαν να στάζουν μια περίεργη, πράσινη γλίτσα. Αντικείμενα αιωρούνταν. Κι ένας μεγάλος σταυρός που κρεμόταν στον τοίχο, ξαφνικά, γύρισε ανάποδα.

Το τελικό «χτύπημα» δόθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1976 – πριν καν κλείσει μήνας από τη μετακόμιση. Όπως θα θυμόταν αργότερα ο Daniel Lutz, «εγώ και ο αδερφός μου είχαμε μια εμπειρία αιώρησης στα κρεβάτια μας. Ξυπνήσαμε και οι δύο και οι άκρες των κρεβατιών μας χτυπούσαν μεταξύ τους στο ταβάνι. Η μαμά μάς είπε «Πηγαίνετε να μαζέψετε τα πράγματα σας. Πηγαίνουμε στης γιαγιάς. Φεύγουμε από εδώ».

Έφυγαν και δεν ξαναγύρισαν. Το Σπίτι, τους είχε διώξει.

ΤΟ «ΑΜΙΤΥVILLE HORROR»  ΣΤΗΝ ΠΟΠ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Η ιστορία των Lutz πήρε μεγάλη δημοσιότητα το 1977 με τη δημοσίευση του best seller «Amityville Horror» του Jay Anson, το οποίο μεταφέρθηκε και στο σινεμά. Mέχρι σήμερα, έχουν γραφτεί αμέτρητα βιβλία και γυριστεί πάνω από 15 ταινίες με τον ίδιο ή παρόμοιο τίτλο και θέμα. Τον Ιανουάριου του 2017, θα κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους ακόμα μία: το «Αmityville – The Awakening».

spiti

To «στοίχειωμα» στην Amityville έγινε αντικείμενο έρευνας και σφοδρής κριτικής, από τον Τύπο. Κάποια στιγμή και οι ίδιοι oι Lutz αναγκάστηκαν να παραδεχτούν πως κάποια από τα γεγονότα που παρουσίαζε το βιβλίο ήταν παραποιημένα, πιθανώς για λόγους εμπορικότητας. Τόνισαν, όμως, ότι το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας τους ήταν αληθινό. Από το 1977 μέχρι σήμερα, δεν βίωσαν ποτέ ξανά παρόμοια εμπειρία. Στη μοναδική συνέντευξη που έδωσε, χρόνια αργότερα, ο Daniel Lutz έριξε το φταίξιμο στον θετό πατέρα του. Είπε πως ασχολιόταν εντατικά με τον αποκρυφισμό και πως τα μυστηριώδη τελετουργικά του είχαν προσκαλέσει τα «δαιμονικά πνεύματα». Κανένας από τους επόμενους ιδιοκτήτες της έπαυλης στο 112 της Ocean Avenue, δεν τα συνάντησε, όμως όλοι το εγκαταλείπουν μετά από 3-5 χρόνια.

Περιμένοντας τον επόμενο αγοραστή του, το Σπίτι στην ήσυχη Αmityville της Νέας Υόρκης, «κοιμάται» κάτω από τον ήλιο. Αν το κοιτάξεις πολλή ώρα, σου φαίνεται σχεδόν πως ανασαίνει. Λες και είναι ζωντανό…

Μείνετε ενημερωμένοι με όλες τις τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, μέσα από το Philenews.
Εγγραφή στο Newsletter

Δείτε Επίσης

Like Recommends