Διέσχισε τη Σιβηρία με ένα τρένο, έζησε με φυλές Ινδών, νοίκιασε ελικόπτερο για να δει τους καταρράκτες του Ιγκουασού από ψηλά κι οδήγησε μια ώρα στην έρημο της Σαχάρας με τα μάτια κλειστά. Η δημιουργός του blog Diary Wings μάς μιλά για εμπειρίες που της άλλαξαν τη ζωή και μας δίνει tips για περιπετειώδεις, οικονομικές και ασφαλείς αποδράσεις.
Από την Νταϊάνα Αζά
Είχε μια φωτογραφική μηχανή μονίμως κρεμασμένη απ’ το λαιμό, είτε την έβλεπες να τρώει πρωινό, είτε να τριγυρνά στα σοκάκια της Μυκόνου. Ένα κορίτσι με μακριά καστανά μαλλιά, πάντα χαμογελαστό, που βρισκόταν συνεχώς σε κίνηση, χωρίς να αφήνει στιγμή της μέρας να πάει χαμένη. Φωτογράφιζε τοπία, ανθρώπους, κρατούσε σημειώσεις και δεν δίσταζε να πιάσει την κουβέντα με τους περαστικούς, με αστείρευτη ενέργεια και διάθεση για νέες γνωριμίες. «Ρίξτε μια ματιά στο blog, δεν χορταίνεις να διαβάζεις τα κείμενά της», μου είπε η διοργανώτρια εκείνου του press trip, κάνοντας τις πρώτες συστάσεις με την Κύπρια travel blogger που παράτησε τη δουλειά της ως εκπαιδευτικός για να αφοσιωθεί στο όνειρό της – τα ταξίδια! «Αν μπορούσες να ανταλλάξεις το διαβατήριό σου με οποιασδήποτε άλλης χώρας, ποια θα επέλεγες;», τη ρώτησα ένα μεσημέρι, στην κεντρική πλατεία του Ηρακλείου. Δεν το σκέφτηκε. Χαμογέλασε. «Αν μου έκανες πριν μερικά χρόνια αυτή την ερώτηση, θα σου έλεγα πως θα προτιμούσα να βρίσκομαι οπουδήποτε, φτάνει να ήμουν μακριά από την Κύπρο». Αυτή ήταν η κινητήριος δύναμή της τότε, πριν από την κάθε απόδραση– η ανάγκη της να δραπετεύσει. Σήμερα, αφού μεσολάβησαν δεκάδες ταξίδια και εκατοντάδες γνωριμίες, δεν θα άλλαζε το νησί της με οποιοδήποτε άλλο μέρος στον πλανήτη. «Δεν έχει σημασία πού μένεις. Φτάνει να μπορείς να είσαι συνεχώς σε κίνηση. Κι εγώ, πλέον, αισθάνομαι ότι κάπου ανήκω και μου αρέσει που επιστρέφω εδώ. Η Κύπρος είναι η βάση μου, ενώ παλιά ένιωθα ότι ήταν η φυλακή μου. Γιατί πλέον, έχω τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μου!».
Κύπρος
Ήμουν 12 χρονών όταν ταξίδεψα για πρώτη φορά. Ο πατέρας μου με πήγε μαζί του στην Ελβετία κι εγώ, που δεν είχα πάει ποτέ ξανά στη ζωή μου σε άλλη χώρα ένιωθα σαν να ανοίχτηκε ένας νέος κόσμος μπροστά στα μάτια μου! Από τότε, έκανα αρκετά ταξίδια μαζί με τους γονείς μου, μέχρι που στα 16 μου κέρδισα τον διαγωνισμό Ευρώπης και το δώρο ήταν ένα youth camp σε μια χώρα της Ευρώπης που θα επέλεγα εγώ, μαζί με μια ομάδα νέων. Στην Ολλανδία ήταν που συνειδητοποίησα πως ακόμα και χωρίς τους δικούς μου, δεν ήταν και τόσο δύσκολο πράγμα, αφού δεν είχα κανένα άγχος ή αγωνία, ούτε περνούσαν από το μυαλό μου οι κίνδυνοι.
Αίγυπτος
Όταν σπούδαζα δούλευα ως σερβιτόρα για να φυλάω λεφτά και να ταξιδεύω. Τότε έκανα και το πρώτο μου solo travelling στην Τσεχία. Μου άρεσε τόσο πολύ, που συνέχισα να ταξιδεύω μόνη και σταμάτησα να εξαρτιέμαι από τους άλλους για να κλείσω ένα εισιτήριο. Είμαι και τόσο κοινωνική που ακόμα και να μη θέλω, τη δεύτερη κιόλας μέρα, γίνομαι μέρος μιας παρέας.
Ελλάδα
Μετά από μια δύσκολη φάση που είχα περάσει, αποφάσισα να φτιάξω ένα blog στο οποίο θα κατέγραφα τις εμπειρίες μου. Αφού έκανα που έκανα τα ταξίδια και αφού μου άρεσε να γράφω, άρχισα να διηγούμαι τις περιπέτειές μου. Οι φίλοι μου δεν είχαν καμία διάθεση να με ακούσουν, έτσι βρήκα ένα μέσο για να μοιράζομαι αυτά που ζούσα. Δεν τα έστελνα όμως σε κανέναν, παρά μόνο στην αδελφή μου που ζει στο εξωτερικό. Αυτή τα ανέβαζε στα social media και τότε ανακάλυψα πως υπήρχε κόσμος που ήθελε να τα διαβάσει!
Ινδία
Σιγά σιγά άρχισα να ψάχνω πιο πολύ το θέμα, αγοράζοντας μια ιστοσελίδα και κάνοντας βήματα πιο επαγγελματικά, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Άρχισα να δέχομαι μηνύματα από τον κόσμο, ο οποίος σχολίαζε τα άρθρά μου, μου έκανε ερωτήσεις και ζητούσε να ταξιδέψει μαζί μου. Τότε ανακοίνωσα ένα ομαδικό ταξίδι, καλώντας τους να επιλέξουν έναν προορισμό που δεν είχα πάει ξανά, ώστε να τον εξερευνήσουμε μαζί. Μέσα σε 48 ώρες είχαν κλείσει όλες οι θέσεις, από άτομα που δεν είχα συναντήσει ποτέ ξανά στη ζωή μου!
Στην Ισλανδία είδαμε το Βόρειο Σέλας μαζί και ήταν από τις λίγες φορές που ήμουν με άτομα που εκτιμούσαν στον ίδιο βαθμό αυτό που βίωνα εγώ. Αγκαλιαστήκαμε και ήταν σαν να βλέπαμε τον Θεό! Είχαμε έρθει τόσο κοντά με αυτούς τους ανθρώπους, που φεύγοντας κλαίγαμε, δεν αντέχαμε αυτό τον αποχωρισμό. Οι φίλοι μου πλέον είναι από αυτή την ομάδα. Από τότε κάναμε ακόμα 12 ταξίδια και η κοινότητα συνεχώς μεγαλώνει.
Ιορδανία
Αποφάσισα να σταματήσω τη δουλειά μου ως φιλόλογος. Μου άρεσε, αγαπούσα τα παιδιά, αλλά το πάθος μου ήταν τα ταξίδια και αυτό που ήθελα να κάνω στη ζωή μου χρειαζόταν απόλυτη αφοσίωση. Δυσκολεύτηκα πολύ και ακόμα δυσκολεύομαι οικονομικά. Μόνο με το blog δεν θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα, αλλά μέσω της τριβής μου με τα social media απέκτησα κάποιες δεξιότητες , τα οποία μου έφεραν άλλες δουλειές. Δεν βάζω κάτι στην άκρη, αλλά μπορώ να ζω και να ταξιδεύω.
Είναι μια συγκεκριμένη εμπειρία που παρόλο που πέρασαν πέντε χρόνια, την έχω πάντα στο μυαλό μου. Ήμουν στην Κόστα Ρίκα και ήταν Αύγουστος, ο μήνας που βγαίνουν οι χελώνες στις παραλίες της Καραϊβικής για να γεννήσουν. Βρισκόμουν σε ένα εθνικό πάρκο και πήγαμε σε μια από αυτές τις παραλίες με τα ειδικά κόκκινα φώτα, ώστε να μην τις ενοχλήσουμε. Και τότε είδα μια χελώνα να σκάβει και να γεννά, να κρύβει τα αβγά της στην άμμο και να επιστρέφει στη θάλασσα. Μπορεί να φαντάζει ασήμαντο, αλλά για κάποιο λόγο, ήταν μια από τις πιο μαγικές εμπειρίες που έχω ζήσει.
Μογγολία
Ο Υπερσιβηρικός ήταν μια από τις πιο έντονες ταξιδιωτικές μου εμπειρίες. Ένα ταξίδι που θέλει πολύ κόπο για να το οργανώσεις, αλλά αξίζει με τα χίλια. Σκέψου πως σε διάστημα δύο και κάτι εβδομάδων, διέσχισα σχεδόν 8.000 χιλιόμετρα μόνο με τρένο, ξεκινώντας από τη Μόσχα μέχρι το Πεκίνο. Σε όλη τη διαδρομή έκανα τρεις μόλις στάσεις και πέρασα από 5 διαφορετικές χρονικές ζώνες. Περνούσαν μέρες για να κάνω μπάνιο και το φαγητό μου στο τρένο ήταν τα έτοιμα νουντλς και ψωμί που προμηθευόμουν στις στάσεις. Η πρώτη μου στάση μετά τη Μόσχα ήταν στην Αικατερινούπολη, ενώ ακολούθως έμεινα στο τρένο για 60 ώρες μέχρι να φτάσω στον επόμενό μου σταθμό, τη Λίμνη Βαϊκάλη, τη βαθύτερη στον κόσμο. Στη συνέχεια, άφησα πίσω μου τη Ρωσία κι επιβιβάστηκα στον Υπερμογγολικό σιδηρόδρομο με προορισμό την πρωτεύουσα της Μογγολίας. Εκεί έμεινα για 5 ημέρες για να δω τη χώρα με δύο ντόπιους, ενώ κοιμόμουν σε γιουρτς. Τελευταία στάση του ταξιδιού ήταν το Πεκίνο. Η Κίνα ήταν και η 50ή χώρα στην οποία πατούσα το πόδι μου.
Υπερσιβηρικός
Την πιο συγκλονιστική θέα την απόλαυσα στον καταρράκτη Ιγκουασού, στα σύνορα της Αργεντινής με τη Βραζιλία, όπου αποφάσισα να επενδύσω και να νοικιάσω ελικόπτερο. Οι καταρράκτες, ανάμεσα σε μια ζούγκλα, ήταν ένα θέαμα απίστευτο.
Όταν κέρδισα έναν παγκόσμιο διαγωνισμό στον οποίο είχαν λάβει μέρος χιλιάδες bloggers, πήγα δωρεάν ταξίδι στην Ινδία για δυο βδομάδες. Κατέληξα, όμως, στη χώρα για ενάμιση μήνα. Οι Ινδοί είναι τόσο καλοί, αγνοί, τόσο αθώοι και κάθε φορά νιώθω πως με σκλαβώνουν. Ένας υπέροχος λαός με μια απίστευτη κουλτούρα. Σε ένα εθελοντικό ταξίδι εκεί, έζησα έντονες στιγμές με διάφορες φυλές. Μια από αυτές οι «ανέγγιχτοι», οι οποίοι είναι τόσο χαμηλά στην κάστα που δεν επιτρέπεται να τους αγγίζουν ή να αγγίζει ο ένας τον άλλον. Ούτε που μπορώ να μετρήσω πόσες αγκαλιές έκανα εκείνες τις μέρες. Στην αρχή φοβούνταν να με πλησιάσουν και στο τέλος δεν χόρταιναν αγκαλιές. Φαντάσου πόσο μεγάλη ανάγκη είχαν για αυτή την επαφή.
Στις Φιλιππίνες, κολυμπήσαμε με φαλαινοκαρχαρίες, το πιο μεγάλο θηλαστικό στον κόσμο. Ξαφνικά όμως, συνειδητοποίησα ότι η θάλασσα ήταν γεμάτη με μέδουσες. Όταν με τσίμπησε η πρώτη στο μάγουλο, συνέχισα να κολυμπώ, αφού πάνω στον ενθουσιασμό δεν ένιωσα και πολύ πόνο. Ζούσα κάτι πολύ σημαντικό για να αφήσω μια μέδουσα να μου το χαλάσει. Μετά με τσίμπησαν άλλες δύο, μέχρι που έφτασαν στο στήθος μου, που είναι ευαίσθητο σημείο. Δεν άντεξα, μπήκα πίσω στη βάρκα, έτρεμα, ζαλιζόμουν, ένιωθα ότι αιμορραγούσα, έπαθα κρίση πανικού και μόλις φτάσαμε στην ξηρά, λιποθύμησα.
Φιλιππίνες
Στο Μαρόκο νοικιάσαμε buggies για να δούμε τη Σαχάρα από ψηλά. Με το που φτάσαμε όμως στον πιο ψηλό αμμόλοφο, ξέσπασε καταιγίδα. Η τετράτροχη έσβησε και στην προσπάθειά μου να τη φτιάξω, βυθίστηκα μέσα στην άμμο. Στην επιστροφή, οδηγούσα για μια ώρα με κλειστά τα μάτια. Ο αέρας ήταν δυνατός, ήμουν στην έρημο, η άμμος με μαστίγωνε και υπήρχε ο κίνδυνος να πέσω απ’ τον αμμόλοφο. Μπήκα σε survivor mode, όμως και παρέμεινα ψύχραιμη, παρόλο που περνούσε η σκέψη από το μυαλό μου πως υπήρχε και η πιθανότητα να μην τα καταφέρω. Τη νύχτα που επιστρέψαμε, τα μάτια μου έτρεχαν αίμα…
Μαρόκο
Θεωρώ ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορώ να κάνω, φτάνει να το θέλω. Απέκτησα μεγάλη αυτοπεποίθηση μέσα από όλες αυτές τις εμπειρίες, ακόμα και τις πιο αρνητικές και έμαθα πως μπορώ να αντιμετωπίσω σχεδόν τα πάντα και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό.
Με ρωτάς αν έχει αντίκτυπο στην προσωπική μου ζωή το ότι φεύγω και εγώ σου απαντώ πως αν δεν ταξίδευα, θα είχε αντίκτυπο σε έμενα την ίδια. Δεν ήμουν ευτυχισμένη στην Κύπρο και έψαχνα πάντα αφορμές να φεύγω, είχα την ανάγκη να ξεφύγω. Όταν όμως έφτιαξα την ταξιδιωτική μου κοινότητα, έμαθα πολλά για τους ανθρώπους αλλά και για εμένα την ίδια και έτσι, εκτίμησα και τη χώρα μου. Ξέρω, ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εδώ που σκέφτονται όπως και εγώ και δεν νιώθω πια μόνη.
Κύπρος
» Info: www.diarywings.com
