Ο τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ιδιοκτήτης της μουσικής σκηνής «Διαχρονική», Χρίστος Θεοδώρου, είναι ο επόμενος Κύπριος που θα δούμε στη σκηνή του The Voice, να διεκδικεί μια θέση στα live shows του ελληνικού talent show, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Like.com.cy.
Η σχέση του Χρίστου με τη μουσική ξεκινά από την ηλικία των 13 χρόνων, παίζοντας ως dj σε διάφορα clubs στην Κύπρο, ενώ στα 15 του έπαιζε ακουστικά όργανα σε μουσικές σκηνές. Πριν από 10 χρόνια περίπου δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα με την ονομασία «Playmore», το οποίο αποτέλεσε και το πρώτο σχήμα της «Διαχρονικής Μουσικής Σκηνής», ενώ ως ερμηνευτής συνεργάστηκε με πολλά άλλα συγκροτήματα, που υπήρξαν αρχικά house bands της «Διαχρονικής» και σήμερα συνεχίζουν τη δική τους μουσική πορεία. Όλα τα τραγούδια που έχει γράψει και ερμηνεύσει ο ίδιος κινούνται σε ρυθμούς μπλουζ, ροκ και meanstreet, ενώ κάποια θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν λυρικές μπαλάντες. Τα τραγούδια «Μόνο μια φορά» (είχε γραφτεί για την ομώνυμη σειρά του Sigma), «ο Αλέξης», «ο Άνεμος», «Βουλιάζουμε φίλε» και το πιο πρόσφατο «Το άρωμα» εξακολουθούν να παίζουν σε κυπριακούς και ελλαδικούς ραδιοσταθμούς, ενώ κάποιος μπορεί να τα ακούσει και μέσω Youtube.
Διαβάστε τη συνέντευξη που έδωσε για το περιοδικό Down Town, τον Νοέμβριο του 2015:
Έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σπουδαιότερους Έλληνες καλλιτέχνες και αφιερώνοντας αμέτρητες ώρες πάνω και κάτω από τη σκηνή, ο Χρίστος Θεοδώρου μιλά για τη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική, αλλά και το καλλιτεχνικό του «σπίτι» -τη Διαχρονική Μουσική Σκηνή- στο οποίο έχει επενδύσει την ψυχή του.
Του Παντελή Παναγιώτου
Η μουσική θα μπορούσε να ήταν η ζωή του. Είναι η ζωή του. Η καθημερινότητά του, από τότε που θυμάται τον εαυτό του να μεγαλώνει μέσα στην οικογενειακή επιχείρηση του πατέρα του. Θυμάται την πρώτη του επαφή με τη μουσική, όταν ακόμα σε ηλικία 13 ετών, λόγω ξαφνικής αδιαθεσίας του dj στο club που διεύθυναν, βρέθηκε ο ίδιος -χωρίς να έχει ιδέα- πίσω από τα decks. Στη συνέχεια, έμαθε να χαράζει τη δική του μουσική… γρατζουνώντας την κιθάρα του, γράφοντας τραγούδια και περνώντας αμέτρητες ώρες πάνω στη σκηνή. «Με τη μουσική πάντα ασχολούμουν. Στο σχολείο δεν ήμουν και ο καλύτερος μαθητής, αλλά φαινόταν από νωρίς ότι θα είχα κλίση σε αυτό. Είμαστε συνολικά πέντε αδέλφια και οι περισσότεροι ασχολούμαστε με τη μουσική. Η αδελφή μου γράφει τραγούδια. Ο μικρότερος αδελφός μου παίζει κιθάρα κι εγώ παίζω και γράφω μουσική»…
Οπότε, να υποθέσω ότι η δημιουργία της Διαχρονικής Μουσικής Σκηνής στη Λευκωσία, είναι καθαρά… οικογενειακή υπόθεση;
Ναι, κάπως έτσι. Επειδή ήμασταν μεγάλη οικογένεια, ο πατέρας μου ήθελε να κάνει κάτι για να είμαστε όλοι μαζί και να δουλέψουμε γι’ αυτό. Έναν χώρο, όπου θα μπορούσε να φιλοξενεί καλλιτέχνες αλλά και νέους μουσικούς που θα ήθελαν να παρουσιάσουν τη δική τους δουλειά.
Είναι τελικά… διαχρονική αξία;
Ίσως να μην μπορώ να απαντήσω εγώ σε αυτό, γιατί δεν θα ήταν αντικειμενικό εκ μέρους μου. Παρατηρώντας, όμως, τον κόσμο που επιλέγει τη «Διαχρονική» τόσα χρόνια και εμπιστεύεται τη διασκέδασή του σε εμάς, τότε θα μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει έτσι. Το μαγαζί, έχει άποψη και χαρακτήρα κι αυτό δεν το λέμε εμείς που δουλεύουμε εκεί, αλλά ο κόσμος. Από την άλλη, για μας δεν είναι απλώς μια επιχείρηση…
Αλλά τι;
Μπορεί να λειτουργεί κάπως έτσι, μιας και μέσα από αυτή ζούμε, όμως είναι και μια επιχείρηση που λειτουργεί με αγάπη ως προς τη μουσική που βγάζει προς τα έξω. Η σκηνή της «Διαχρονικής» είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Αν ήταν μια ψυχρή επιχείρηση ή μια άψυχη σκηνή από την οποία το μόνο που θα επιδιώκαμε ήταν το οικονομικό κέρδος, τότε δεν θα μας ενδιέφερε το είδος της μουσικής, αλλά το να γεμίζουμε κάθε βράδυ το μαγαζί. Εμείς δεν προσδοκούμε κάτι τέτοιο. Ζούμε μέσα από αυτό που αγαπάμε και γι’ αυτό είμαστε πάρα πολύ τυχεροί!
Πιστεύεις ότι ο κόσμος της νυχτερινής ζωής είναι ιδιαίτερα απαιτητικός όσο αφορά τη διασκέδαση του σε τέτοιου είδους σκηνές;
Ναι. Τώρα πια ο κόσμος ενδιαφέρεται κάπως περισσότερο για το πού θα πάει και τι θα ακούσει. Λόγω οικονομικής άποψης, τουλάχιστον, όλοι θέλουν να έχουν το καλύτερο αποτέλεσμα σε αυτό που θα πληρώσουν για να δουν ή να ακούσουν. Επιδιώκουν την καλή μουσική και ιδιαίτερα, τραγούδια που θα τους φτιάξουν τη διάθεση.
Εσύ, ως καλλιτέχνης, τι επιδιώκεις να προσφέρεις στον κόσμο που έρχεται για να διασκεδάσει κοντά σας;
Κοίτα, είναι καλό να αφουγκράζεσαι τον κόσμο κάθε φορά. Είναι σημαντικό να έχεις ανοικτό το μυαλό σου και να δέχεσαι τις επιλογές του κόσμου, γιατί σε αυτή τη δουλειά δεν χωράνε εγωισμοί. Σίγουρα, μέσα από τη μουσική σου θα δώσεις και στοιχεία του χαρακτήρα σου, αλλά είναι σημαντικό να ψυχανεμίζεσαι και την ψυχολογία των ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από τη σκηνή. Με το συγκρότημα της «Διαχρονικής» παίζουμε ελληνικά και ξένα ροκ κι έχουμε ένα αρκετά μεγάλο ρεπερτόριο, πράγμα που δεν μας περιορίζει ιδιαίτερα. Συμβιβαζόμαστε κι εμείς, με γνώμονα τον κόσμο. Πολλοί είχαν την εντύπωση κάποτε ότι ο κόσμος που πηγαίνει σε μουσικές σκηνές είναι καταθλιπτικός και υποτονικός. Αυτό που ήθελα να πετύχω κάποια στιγμή ήταν να κάνω τον κόσμο να αγαπήσει το live. Αυτοί, δηλαδή, που διασκέδαζαν στα clubs, να έρθουν και σε εμάς και να περάσουν εξίσου καλά. Νομίζω ότι είμαι σε καλό δρόμο.
Έπειτα από τόσα χρόνια στο χώρο και με τόσες συνεργασίες στο ενεργητικό σου, έχεις δημιουργήσει φιλίες με γνωστούς καλλιτέχνες;
Η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει πολλοί καλλιτέχνες από τη «Διαχρονική». Ανάμεσά τους ο Διονύσης Σαββόπουλος, o Βασίλης Παπανωνσταντίνου, o Νίκος Πορτοκάλογλου, ο Κώστας Τουρνάς, ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, ο Λάκης Παπαδόπουλος, ο Διονύσης Τσακνής, ο Λεωνίδας Μπαλάφας, με τους οποίους έχουμε δημιουργήσει μια πολύ καλή σχέση.
Τι απολαμβάνεις περισσότερο όταν βρίσκεσαι στη σκηνή;
Την ώρα που τελειώνει το κάθε live. Εκεί, έχεις την ευκαιρία να αισθανθείς την ενέργεια του κόσμου. Όταν τελειώνει το… ταξίδι και κατεβαίνεις κάτω, ανάμεσα στον κόσμο, μπορείς να νιώσεις την επαφή με τους ανθρώπους. Να τους γνωρίσεις από κοντά και να δεις ποιοι είναι αυτοί που για τόση ώρα σε άκουγαν, σε χειροκροτούσαν και διασκέδαζαν μαζί σου. Αυτό νομίζω είναι το πιο όμορφο και σημαντικό για εμάς τους καλλιτέχνες.
